Offline kraamtijd

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 1

Niet gedacht en toch gebeurd: m’n telefoon irriteerde me. En niet alleen mij gelukkig, ook die van Joost irriteerde hem. En mij. En die van mij irriteerde hem ook. Kortom: het enige dat wij wilden, was van ons prinsesje genieten. Met z’n drietjes (en soms de 2 katten of wat bezoek), verder niets. Nou ja, en de kraamhulp. Superlief mens, maar hield gelukkig ook afstand. Ze zal er wel ervaring mee hebben, die roze wolk en wat het kraamgezin dan wel en niet kan waarderen. Ik had er geen ervaring mee. Ik wist van niets. Niet dat ik me met gemak kon overgeven aan de boel de boel laten (de eerste dagen althans en het feit dat ik gruwelijke last had van de keizersnede kan er iets mee te maken hebben gehad), geen zin had mijn laptop op te starten, genoot van het lezen van de Facebook-felicitaties, maar geen drang voelde om te reageren. En ik wist al helemaal niet dat zelfs mijn moeder me een standje zou geven, waarom ik geen dagelijkse updates gaf. Maar goed, al had ik het wel geweten, dan had ik het vast niet geloofd. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik de telefoon over zou laten gaan, omdat ik geen zin had om te kletsen. Nota bene kletsen over het allermooiste! De buitenwereld bestond niet, deed er niet toe. Nu.nl ging aan me voorbij, Facebook bleef onbeantwoorde alerts sturen.

Zorgvuldige voorbereiding

Ik geef toe: ik (wij allebei eigenlijk) ben best wel verslaafd aan mijn mobiel. WhatsApp, Facebook … En aan mijn laptop. En na een paar weken mama-zijn is die verslaving gewoon weer teruggekomen hoor, in mindere mate, dat dan weer wel. Voeden doe ik bijvoorbeeld meestal met mijn mobiel in mijn hand. Het is dus niet zo raar dat Olivia zo nieuwsgierig is naar dat ‘ding’. De nacht- en ochtendvoeding doe ik inmiddels zonder mobiel, ze vind het felle blauwige licht van het scherm namelijk interessanter dan mijn borst. Nieuwsgierigheid wint het van de honger. Goed zo meisje, dat kan een boel lijnen schelen in de toekomst!

Lees ook:  Surprise, babyshower!

Er zijn tal van dingen over het moederschap die ik vooraf in mijn hoofd had en die wel of niet uitgewerkt worden. DE aankondiging op Facebook was daar één van. Je kunt je maar ergens druk om maken met al die hormonen in je lijf. Mijn zusje op het hart gedrukt dat ze niet online zou zetten dat ze tante geworden was, voordat wij het zelf vermeld hadden (en dan de verplichting om mij te taggen in haar status). Foto’s plaatsen mocht alleen in overleg (en nog steeds houd ik dat allemaal zo goed mogelijk onder controle) en omdat we een keizersnede gepland hadden en dus zelf Olivia’s verjaardag gekozen hadden, was ook dat nog een ding dat absoluut niet online uit mocht lekken. Ik kreeg ’s ochtends geloof ik nog een ‘Succes vandaag’-berichtje op mijn timeline (en dus openbaar voor al mijn vrienden), maar goed: eenmaal aangekomen in het ziekenhuis boeide dat me niet meer. De behoefte om, nog half gedrogeerd door de ruggenprik en morfine, ons geluk online te delen was er wel meteen. Maar daar hield het ook mee op. Thuis althans, de twee dagen in het ziekenhuis was ik nog best mobiel. Telefonisch mobiel dan, lopen enzo was minder prettig na de keizersnede.

Internet als nachtvriend en naslagwerk

Dat onze mobiele telefoon onze grootste vriend zou worden tijdens de nachtvoedingen had ik ook niet verwacht. Joost ook niet. Maar man oh man, wat waren we die dingen van ons dankbaar! Elke 3 uur (2 eigenlijk, want verschonen en een voeding nam het eerste uur in beslag) wakker, de hele nacht door. De mobieltjes hielpen ons wakker te blijven, de tijd te verdrijven. Maar wat hebben we ook een plezier gehad samen en lekker gegeten, ’s nachts. De eerste week als ouders bestond eigenlijk non-stop uit in bed liggen, knuffelen met Olivia (en elkaar), verschonen en badderen van Olivia (vooral Joost omdat ik lichamelijk immobiel was), voeden van Olivia (ik, bij gebrek aan borstvoeding bij Joost) en praten over Olivia. En eten dus. Waar overdag de kraamhulp heerlijke tussendoortjes en lunches bereidde, deed Joost dat ’s nachts. Dan zaten we dus midden in de nacht samen beschuitjes, nootjes, chippies, thee en bitterlemon te verorberen. Wakker gehouden door ons mobieltje. Het mobieltje met wekker die we ook braaf na elke voeding weer maximaal 5 uur vooruit zetten. Die 5 uur zonder voeding haalde Olivia in de eerste week nooit. Tot halverwege de 2e week, toen sliep ze al van half 1 tot 6, heerlijk!

Lees ook:  Alweer 10 maanden

Het mobiele internet is mijn grote vriend als naslagwerk. Houdingen voor krampjes, ervaringen van anderen (OudersvanNu #nachtouders op Facebook bijvoorbeeld), borstvoedingstips, alles over de groeisprongetjes. Ideaal! Maar goed, het echte leven bestaat niet uit in bed hangen met je twee grote liefdes en doen alsof de buitenwereld niet bestaat. Joost is na twee weken weer gaan werken, dus ben ik me ook maar ‘in de wereld’ gaan begeven. En ook dat is heerlijk. Wat zeg ik: geweldig! En dat wil je natuurlijk delen met vrienden, familie en je online vrienden. Via je mobiel, online.

Een Antwoord

  1. Leuk om te lezen 🙂 Wij hebben dat ook met de foto’s, aankondiging e.d. Wil je liever zelf in de hand houden. Ben ook telefoon verslaafd, alleen nu al vanaf gister op stil gezet. Al die berichtjes van iedereen, goed bedoelt natuurlijk, maar wil nu even rusten. Er wacht me een taak om te doen, dus kan alle rust nu goed mee pakken.

Laat een reactie achter