De zeurende zwangere

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 0

Vooropgesteld: dat zijn mijn eigen woorden. Ik heb nooit van iemand gehoord dat ik zeurde. Althans, niet buitenproportioneel. En of ‘ze’ achter mijn rug om over me spraken als zeurende zwangere, dat weet ik natuurlijk niet. Met niet buitenproportioneel bedoel ik dat zeuren over een buik die in de weg zit met bukken, afdrogen, nagels lakken (dat ik tot op het laatst gedaan heb – belangrijke tip: zorg voor een lege maag, want je moet erg ver vooruit buigen om bij een halfgestrekt been te komen), de warmte (half oktober uitgerekend zijn zou ik zelf niet nog een keer kiezen) en nare steken hier en daar, geoorloofd is.

Rijden met het raam open

Slecht slapen (soms zelfs uren wakker liggen, doodmoe, midden in de nacht), jeuk over mijn hele lichaam (vooral ’s nachts, als ik dus eigenlijk wilde slapen), vocht in mijn handen (en dat geeft dus echt ontzettend rare pijn), continu honger, continu plassen, bekkenpijn … Een greep uit mijn kwaaltjes. De kwaaltjes die het allemaal dubbel en dwars waard zijn geweest en waar ik stiekem best al wel weer naar verlang, want oh oh: wat vond ik het toch heerlijk om zwanger te zijn! De vermoeidheid was, vooral tot aan een week of 15, extreem. Ik heb vaak de verwarming in de auto uit gezet en het raampje op een kier gedaan om op de terugweg van kantoor niet weg te dommelen. Overigens kwam die vermoeidheid rond 30 weken gewoon weer terug, maar toen kon ik me er veel makkelijker aan over geven, mijn energie verdelen en omdat ik door bekkenpijn kortere dagen ben gaan werken, ’s middags een dutje doen.

Lees ook:  Lieve Olivia

Een fulltime job

Het grootste ‘probleem’ was dat ik vooraf dacht: zwanger zijn, dat doe ik er wel ‘even’ bij. Niet dus. Zwangerschap is, net als moederschap, een fulltime baan. En laat ik nou net een perfectionist zijn, ik houd niet van half werk en al helemaal niet van to-do-lijstjes, zowel thuis als op kantoor, niet af kunnen werken. Ik ben mezelf dus tegengekomen. En dat is confronterend. Heel confronterend. Maar ik ben er sterker van geworden en om eerlijk te zijn: ik denk dat beide ‘banen’ me blijvend veranderd hebben. In positieve zin. De lijstjes blijven, maar het afwerken mag langer duren. Wat telt is dat Olivia gelukkig is, wat mij een voldaan gevoel geeft zijn de kleine dingen. De glimlach die ze geeft bij het uit bed halen, de kreetjes die uit de box klinken terwijl manlief en ik op zondag de ‘weekmaaltijd’ staan voor te bereiden. Die dingen tellen. En andere dingen tellen ook, maar minder.

Best een beetje hard voor mezelf

Een zeurende zwangere … Dat vond ik mezelf. Want waarom zeuren over de warmte (ik ben dol op de zon en nu mocht/kon ik niet zonnen vanwege het heel erg snel verschijnen van pigmentvlekjes), over een hoofdje dat tegen mijn ribben drukte, over nachtrust die maar uitbleef, over handen die bomvol vocht zaten en pijn deden, noem maar op. Waarom zeurde ik over iets dat me zo gelukkig maakte? Over iets dat ik zo koesterde en waar ik zo van genoot op de momenten dat ik geen last had van van alles (en dat was toch wel ruim 80% van de dag het geval, dat genieten)? Ik was eigenlijk telkens een soort van kwaad op mezelf als ik zeurde. Waarom? Geen idee, misschien toch dat perfectionisme?

Lees ook:  Alle clichés zijn waar

In ieder geval deed en doet het me heel goed om te horen van Joost en bijvoorbeeld de buurvrouw of een goede vriendin, dat ik helemaal niet zo’n zeikerd was. En ook de zwangerschapshormonen en eventuele grote gedragsveranderingen daardoor zijn uitgebleven. En ja, ook dat wordt door anderen bevestigd. Natuurlijk, het blijvend groeiende to-do-lijstje MOEST zo snel mogelijk afgewerkt worden, maar dankzij mijn topman hadden alle, ja echt: alle tweeëndertig (!) taken een vinkje toen ik 37 weken zwanger was.

Ik ben hard voor mezelf, dat hoor ik al ongeveer mijn hele leven. Ik was dus ook hard voor mezelf tijdens mijn zwangerschap. Wilde alles nog steeds op 100% doen, terwijl 85% misschien realistischer was geweest (en dan zou het nog steeds goed gedaan worden zeg maar). Maar wat heb ik genoten van het zwanger zijn en wat hoop ik toch ontzettend dat ik het nog een keer mag mee maken. Desnoods weer (hoog)zwanger tijdens de zomer, I don’t care. Zeg ik nu.

Laat een reactie achter