De borstvoedingsmama

geplaatst in: Gezondheid, Opvoeding, Persoonlijk | 1

Wel of geen borstvoeding willen geven is bij mij nooit de vraag geweest. Nog voor ik zwanger was leek het me geweldig borstvoeding te geven en toen ik zwanger was heb ik er zelfs over gedroomd. Ja echt, over m’n kindje aan de borst. Als je zwanger bent droom je vaak intenser over van alles en ik droomde dus over borstvoeding. Maar goed: het willen geven is iets totaal anders dan het kunnen geven. Ik heb dus, als het me gevraagd werd, altijd gezegd: ja, ik wil borstvoeding geven, als het lukt. Ik heb echt geen idee meer wie het was, maar iemand heeft toen gezegd: nee, je moet zeggen dat je het wil, dan lukt het ook. Dat vond ik toen al een stomme opmerking en dat vind ik nog steeds. Overigens heb ik het ook altijd een rare vraag gevonden: “Ga je borstvoeding geven?”. Maar goed dat heeft te maken met het taboe in Nederland en door mijn betoog over waarom ik dat een rare vraag vind uit de doeken te doen, verander ik niets aan dat taboe. Ik laat het dus maar voor wat het is.

The real deal

Voor de duidelijkheid (de titel zegt het eigenlijk al) ik ben een borstvoedingsmama, bij mij is het (gelukkig!) gelukt. Ik voel me een rijk mens dat de borstvoeding zo goed gaat, dat Olivia groeit door mij. En ja, daar is wat doorzettingsvermogen van mijn kant voor nodig geweest. Het duurt even voor je ‘eelt’ op je tepels hebt om het zo maar te zeggen (lees: tegen de volgende voeding aanhikken, druk in de weer zijn met allerlei vette crèmes, kolven omdat dat iets minder pijn doet en op je tanden bijten tot de melk goed bij dochterlief naar binnen stroomt). Het doorzettingsvermogen van haar werd trouwens niet op de proef gesteld: ze zuigt zich vast, laat pas los als ze tevreden is (je kunt je voorstellen dat dat vooral heel fijn was in die ‘eeltloze’ periode) en drinkt tot op de dag van vandaag alleen het broodnodige uit de fles. Ondanks onze vele keren oefenen vanaf jonge leeftijd en de tig spenen en flessen die we geprobeerd hebben. Olivia wil alleen the real deal en geef d’r eens ongelijk.

Het is nooit goed

Borstvoeding. Iedereen heeft er een mening over. Neem je bewust het besluit om het niet te geven, dan moet je uitleggen waarom. Lukt het niet, dan wordt je gevraagd of je zus of zo wel geprobeerd hebt. En geef je het wel, dan is dat in eerste instantie helemaal goed. Tot je kindje de leeftijd van 3 maanden passeert, dan moet je je namelijk gaan verantwoorden. Ik zit nu in die fase. Ik geef dus nog borstvoeding, terwijl dochterlief ‘al’ bijna een half jaar is. En ik kolf op kantoor, gedoe volgens velen. Niet volgens mij. Ja, het afwassen van de kolfonderdelen, daar heb ik een hekel aan (maar uiteraard doe ik het wel). Hoe heerlijk is het om 2x per dag geoorloofd een halfuurtje pauze van het werk te nemen, filmpjes van je dochtertje te bekijken, te whatsappen met vriendinnen of, zoals nu, een verhaal op papier te zetten? Ik spreek uit ervaring: heerlijk!

Lees ook:  Dé perfecte luiertas via Duifhuizen tassen & koffers

Balen als het niet lukt

Zoals ik al zei: ik voel me een rijk mens, geniet van elke voeding. Ook midden in de nacht. Die nachtvoedingen hadden we trouwens een hele periode niet, maar omdat mevrouw nu flink aan het groeien is, heeft ze extra brandstof nodig. In het begin waren de voedingen soms een moetje, ik heb Joost vaak vervloekt omdat hij gewoon zijn handen vrij had en ik drie kwartier op de bank moest zitten. Maar goed, dochterlief drinkt nu een stuk sneller (of minder, geen idee – en de behoefte om te weten wat ze precies binnenkrijgt heb ik gelukkig nooit gehad, ze is tevreden en dat is wat telt). Mijn doorzettingsvermogen in de eerste week heeft zijn vruchten afgeworpen, maar het had ook anders kunnen lopen. Wat als je ontzettend graag borstvoeding wilt geven, maar je kindje niet goed wil drinken? Of als je kindje veel te vroeg geboren wordt en jouw lichaam nog niet in staat is voldoende borstvoeding aan te maken? Je hebt je best gedaan, je doorzettingsvermogen tot het uiterste getest en toch moet je je neerleggen bij flesvoeding. Dat maakt je absoluut geen slechte moeder! Bewust kiezen geen borstvoeding te geven ook niet trouwens, goede moeders worden niet gemeten in soorten voeding gelukkig. En als je tegen de adviezen van anderen in perse door wilt gaan met borstvoeding, ook al gaat het soms ten kostte van jezelf? Ik weet trouwens dat in dit voorbeeld mama en kind na een pittige start nu volop genieten van de borstvoeding. Elke vrouw kan zelf bepalen tot hoe ver zij wel of niet gaat. En ja, ik ben blij dat ik mijn eigen kindje kan voeden. Ik word er dolgelukkig van. Maar ik weet ook dat het voor een van mijn liefste vriendinnetjes telkens best confronterend is als ik mijn boobies tevoorschijn tover, terwijl het bij haar niet is gelopen zoals ze had gewild. Ik hoop echt dat ze het nog eens mee mag maken, maar een supermama is ze sowieso!

Borstvoeding in het dagelijks leven

Alle voedingen komen op mijn bordje. Inmiddels zijn dat minder en kortere momenten, maar toen het nog bijna een dagtaak was (gemiddeld 8x overdag en 1x ’s nachts) deed manlief de voorbereiding (baby uit bed halen, verschonen). Dat scheelt echt, maar veranderde niets aan het feit dat ik er drie kwartier voor moest gaan zitten. Inderdaad, moest, geschreven in de verleden tijd, want nu vind ik het telkens weer een heerlijk moment samen met ons hummeltje. Kolven op kantoor vind ik geen enkel probleem. Dit tijdens mijn bevallingsverlof melden op kantoor trouwens wel. Ik had vooraf namelijk bedacht dat ik Olivia na 6 weken zou gaan laten wennen aan flesvoeding en over zou zijn op kunstvoeding tegen de tijd dat ik weer moest werken. Maar al tijdens de laatste weken zwangerschap ging ik nadenken over misschien toch kolven op kantoor en toen de borstvoeding eenmaal lekker liep wist ik het zeker. Kantoor reageerde heel positief, er is meteen een kolfkamer gecreëerd en een handjevol collega’s en mede-ouders juichen mijn keuze nog steeds toe.

Lees ook:  Tag: Post pregnancy

Soms denk ik: “Kan ik hier wel voeden?” We wonen bijvoorbeeld in een autoluwe straat met een veranda in het avondzonnetje. Vooral zomers erg fijn om na een werkdag van een kop koffie te genieten. Ook voor Olivia. Die na een dag kinderdagverblijf behoefte aan een moedermomentje heeft. Aan de borst. Op onze zonnige veranda. Ik vind het erg jammer dat ik hier vooraf al over nadenk, maar dat heeft alles te maken met Het BorstvoedingsTaboe. Niemand zou het namelijk raar vinden als ik m’n dochter een flesje geef, terwijl ik koffie drink op de veranda. Olivia’s flesje zit gewoon in een natuurlijke verpakking.

Zolang het goed voelt

Dochterlief is dus bijna een halfjaar en we gaan heerlijk door met de borst. Ze krijgt inmiddels ook fruit- en groentenhapjes en het vaste voedsel wordt gewoon uitgebreid de komende maanden. De WHO adviseert 2 jaar borstvoeding te geven en waar ik eerder dacht dat het tegen de tijd dat ze haar eerste stapjes zou gaan zetten wel ‘raar’ zou zijn, denk ik nu helemaal niet meer na over een eindmoment. We gaan gewoon door zolang het goed voelt (en mijn lichaam melk blijft maken, want dat kan soms van de één op andere dag stagneren) en daar mag iedereen een mening over hebben. Luisteren doe ik toch niet. Ik ben een borstvoedingmama, so what?!

Een Antwoord

  1. Dat autoluwe vind ik tegenwoordig niet meer echt luw hoor. T wordt steeds drukker met auto’s in onze sprookjesstraat. 😀
    Leuk stuk! Borstvoeding is gewoon leuk, fijn en het mooiste wat er is. Met goede begeleiding vanaf het allereerste begin in het kraambed kan het bijna niet mislukken.

Laat een reactie achter