Pavlikbandage

geplaatst in: Gezinsleven, Gezondheid | 1

Het klinkt als een van de attributen uit Vijftig Tinten Grijs, maar in werkelijkheid is het een van de attributen van ons kleine meisje. Omdat ze langere periode ondersteboven (nou ja, eigenlijk juist niet, maar in zwangerschapstermen gesproken wel) in mijn buik lag (meer hierover lees je hier), kreeg ze met 3 maanden een routineonderzoek van haar heupjes. Heupdysplasie komt vaker voor bij stuitliggingen, dus om problemen op latere leeftijd te voorkomen wordt een echo gemaakt om te kijken hoe de heupkom gevormd is.

Weg roze wolk

Woensdag 30 januari, die datum ga ik nooit meer vergeten. We waren net een weekendje weggeweest met z’n drietjes en steeds zat sluimerend in mijn hoofd: ik hoop maar niet dat ze een afwijking heeft en een spreidbroekje moet dragen. Olivia gaf ons goede hoop. Precies dat weekend leerde ze van rug naar buik rollen en met enige aanmoediging ook weer terug. Helaas. De echoscopiste bleef net iets te lang naar het linkerheupje kijken en verwees ons door naar de röntgenafdeling voor een foto. Direct daarna zouden we op consult gaan bij de kinderarts. Daar sta je dan, tranen springen in je ogen en tegelijkertijd wil je niet dat je kindje je ziet huilen. De kinderarts was ronduit onfatsoenlijk. Het is een beetje een joviale man en ik heb hem na de bevalling ook aan mijn kraambed gehad. Hij en ik worden nooit vrienden. Meneer zei dat er een afwijking zat en dat we snel een afspraak bij de orthopeed moesten maken om over de behandeling te praten en een spreidmiddel aan te meten. BAM. Geen verdere toelichting, we wisten totaal niet wat ons te wachten stond.

Lees ook:  Felroze wolk

En dan is daar mijn grote vriend Het Internet. Google liet me al snel de meest vreselijke foto’s en scenario’s zien. We wisten immers niet hoe groot de afwijking was en konden pas twee dagen later bij de orthopeed terecht. Ik heb heel wat tranen gelaten die dagen. Uit het zicht van Olivia uiteraard. Een spreidbroekje, gipsbroekje of misschien wel tractie? Weg roze wolk.

Het valt gelukkig mee

Ik weet het, er zijn veel ergere dingen en dit was ‘maar’ een spreidmiddel voor een bepaalde periode, maar relativeren is moeilijk op zo’n moment. De orthopeed vertelde ons die vrijdag meteen dat het maar een lichte afwijking betreft met een behandelindicatie van 3 maanden. Aanstaande dinsdag zitten er 2 maanden op, we zijn zo benieuwd naar de eerste controlefoto! Olivia heeft nu dus een Pavlikbandage. Een flexibel spreidmiddel dat vaak gebruik wordt bij kleine babies en uiteindelijk best wel mee valt. De eerste paar dagen waren erg wennen. Voor ons alle drie. Olivia besefte steeds weer dat haar beentjes vast zaten, met huilen (correctie: krijsen) als gevolg. En wij zaten continu te worstelen met alle riempjes en clipjes. Gelukkig had ‘iedereen’ gelijk: uiteindelijk is de baby zelf het snelst gewend en weer gewoon een vrolijke baby.

Mijnlevenalsmama | Pavlikbandage

Aftellen

We zijn dus bijna 2 maanden aan het behandelen en hopelijk is er een goede vooruitgang te zien. Inmiddels zijn we het tuigje zat. Spuugzat. Olivia heeft het geluk dat de orthopeed zei dat 21 uur per dag dragen al effectief is. Ze mag dus elke avond een halfuurtje ‘los’ spelen om vervolgens met ons te douchen of badderen. We zijn streng, we streven naar 22,5 uur per dag dragen, incl. het even losklikken met verschonen – immers: veel dragen betekent hopelijk sneller resultaat. Dochterlief vindt het heerlijk los! Want ook al gaat het supergoed en is ze gewoon een vrolijke baby: zonder tuigje is ze duidelijk nog vrolijker. Beentjes spartelen alle kanten op en haar pretoogjes spreken boekdelen. Wordt vervolgd.

Lees ook:  Meisjesmama

Een Antwoord

  1. En ik kan je zeggen, jullie hebben het super gedaan! En dat bewijst jullie afspraak vandaag maar weer =D Nu snel een zwem-date! x

Laat een reactie achter