Vrijheid (bijna dan), blijheid!

geplaatst in: Gezinsleven, Gezondheid | 2

We zijn er bijna vanaf! Olivia’s bandage. Echt ontzettend fijn, het heupkommetje is goed gevormd en nu is het een kwestie van nog een paar weekjes afbouwen. Dat afbouwen is belangrijk voor de vorming van kraakbeen, ons kleine moppie heeft geen afbouwperiode nodig: die kan cold-turkey van de Pavlik afkicken. Geen enkel probleem! Maar goed, we willen het wel medisch verantwoord afsluiten, dus houden ons netjes aan de regels.

Alleen nog tijdens het slapen
Nog 6 weken lang, 14 uur per dag in het tuigje. Dat stelt gelukkig niet zo veel voor: ’s avonds voor het slapen gaan aan, nog even drinken bij mama en de volgende ochtend uit en weer aan met het middagslaapje. Om de juffen op het kinderdagverblijf te ontzien, trekken we de ochtenden daar iets langer door en gaat het tuigje in de loop van de ochtend af om vervolgens ’s avonds pas weer aan te gaan. En wat is ze blij zonder Pavlik. Benen spartelen alle kanten op en haar mooie glimlach is zo mogelijk nog breder. Die drukke beentjes vragen wat aanpassingsvermogen van mij met voeden, maar dat heb ik er graag voor over.

Beperkte kledingkeuze
Spijkerbroekjes, jurkjes, chillen in alleen een rompertje en joggingbroekje. Heerlijk! Je gaat die kleine dingen zo ontzettend waarderen als ze je een tijd ontzegd zijn. De Pavlik vroeg om een aangepaste kledingkeuze: leggings in plaats van broekjes (daar kunnen de beenstukken namelijk overheen) en altijd een shirtje over het rompertje. Dochterlief spuugt regelmatig te gulzig gedronken melk uit en het is ook zo sneu om haar dan altijd in een stinkend bovenstukje van het tuigje te heisen. Het tuigje gaat dus over de romper en legging, hierover een shirtje en over de ‘schoentjes’ van het tuigje kniekousen, omdat die leren schoentjes en stukken klittenband best scherpe randjes hebben. Desalniettemin ziet Olivia er altijd leuk uit! Ik heb me uitgeleefd in de aanschaf van leggings en kniekousen, dus keuzes en kleurencombinaties te over. Maar nu dus ook weer andere kleding. Tijdens de Pavlik-vrije uren.

Lees ook:  'Eigen' huisarts?!

Toch weer wennen
Het afbouwen komt ons stiekem ook wel goed uit, want het is toch weer wennen zonder tuigje. Raar maar waar. Ze ‘zat’ zo lekker stabiel tegen je aan met dragen en ’s avonds stond in het teken van een halfuurtje tuigloos spelen (een heerlijk moment!), gevolgd door een douche of badje. Het uitzoeken van een romper en legging die matchen met het shirtje voor de volgende dag ging op de automatische piloot. Die structuur is nu dus opeens weg. Gisteravond hielden we bijvoorbeeld tijd over in het spitsuur. Tijd om te knuffelen, tijd om even een kwartiertje extra samen op het kleed te spelen. Het eten van d’r groentenhapje kon nu in de kinderstoel in plaats van de wipstoel. Olivia zit supertrots en al kaarsrecht om zich heen de kijken in de kinderstoel. Genieten! Ja, met een week afbouw zouden wij het ook prima redden.

Een meevaller
Al met al is de hele behandeling (een relatief korte periode voor heupdysplasie, het kan veel ernstiger zijn en langer duren, dat realiseren we ons maar al te goed) ons dus erg meegevallen. De kinderarts had het allemaal best wel wat tactischer mogen melden die bewuste woensdagochtend. Dinsdag 2 april gaat de boeken in als de eerste dag van de afbouwperiode en mijn moederdagkadootje dit jaar wordt onvergetelijk: ons kleine prinsesje weer helemaal vrij! We hebben namelijk unaniem besloten dat door onze consequentie in dragen, die laatste twee dagen van de 6 weken afbouw geskipt kunnen worden. Dat ziet de orthopeed eind juni vast niet op de controlefoto.

Lees ook:  Alleen-tijd met de jongste

2 Antwoorden

  1. Oh wat fijn zeg! Ik ben mama van drie dochters waarbij 2 van de 3 heupdysplasie hebben. De oudste had de ergste vorm en er ook luxatie bij en de jongste – die heel toevallig ook Olivia heet – heeft een middelerge vorm. Die heeft bijna haar hele eerste jaar in een spreidbroek gezeten en nu is het nog even afwachten hoe het zich ontwikkelt. Je blog bracht in een keer vele herinneringen los. Wie weet blog ik er ook nog eens over mijn ervaringen. Ik heb in ieder geval een zwak voor andere gezinnen die hetzelfde meemaken en ben oprecht heel blij dat het er zo goed uitziet voor jouw Olivia!

    • Nou inderdaad, het is zo’n gedoe he! Onze wereld stortte echt in toen ik het hoorde en dan hebben we idd nog het geluk dat het zo mild is. Ben nu ook echt ah aftellen tot hij helemaal af mag, nog 4 weken morgen 🙂 En dan maar hopen dat ook de controle over 3 maanden en dan die rond 1,5 jaar goed is – dan kan het hoofdstuk afgesloten worden. Ben zelf zo bang dat het weer terug kan komen als we haar verkeerd optillen ofzo, maar de orthopeed heeft me verzekerd dat dat niet gebeurt. Jullie oudste inmiddels ook helemaal ‘vrijgegeven’ van alle controles? Hopelijk gaat het bij jullie Olivia ook goed 🙂 Je raakt gewend aan zo’n spreidding, maar ik verbaas me nu bijvoorbeeld over het gemak van ‘even verschonen’ terwijl ik gewoon d’r broekje uit kan doen en niet dat gedoe met die clipjes, zulke kleine dingen – was alweer vergeten hoe makkelijk dat ging de 3 maanden voor ze ‘m om kreeg 🙂

Laat een reactie achter