Opruimwoede

geplaatst in: Huishouden, Werkende moeder, Zwangerschap | 0

Nesteldrang, een vreemd fenomeen als je het mij vraagt. Nee, vroeg. Voor ik zwanger was. Ik ben sowieso een opruimmuts, dus dacht vooaf dat het niet veel erger kon worden. Wel dus.

We waren net in ons nieuwe huis komen wonen. Nieuwbouw, dus alles brandschoon. Op bouwstof na dan, maar dat hebben we nu ruim een jaar na oplevering nog steeds, de buren ook ‘gelukkig’. Dat schone wilde ik graag zo houden en dus was het afnemen van de radiatoren, de hoekjes van de deurposten en allerlei andere onzin, ontzettend nodig. Vond ik. En dat vind ik nog steeds nodig, maar blijkbaar duidelijk minder dan voorheen. Confession: het is al bijna een halfjaar niet gedaan. Welgeteld één keer sinds ik bevallen ben.

Opgeruimd en schoon

Maar dat maakt niet uit: het huis oogt schoon en ik weet dat het op ons to-do-lijstje staat, dus voor Olivia 1 wordt zal het wel weer een keer gedaan zijn. Ik bedoel: we hebben het over klusjes en kiertjes die niemand wekelijks aanpakt. De grote lijnen zijn wel allemaal schoon. En opgeruimd. Sterker nog: ik hoorde laatst van een vriendin dat ze ons huis zo opgeruimd en schoon vond. Yes, score!

Olivia speelt nu nog netjes op haar speelkleed. Zal dat ermee te maken hebben? Enerzijds denk ik van wel, anderzijds zie ik opruimen niet als een moetje en doe ik het altijd even snel tussendoor. Rammelaar hier, boekje daar, geluidmakend plastic terug in de speelgoedkist. Automatisch eigenlijk, zonder erbij na te denken. Ja, als ze brood gegeten heeft liggen er kruimels onder de kinderstoel. Die blijven soms even liggen. Even. Meestal pak ik in één beweging de vieze slab, veeg haar mondje en handjes hiermee af, haal een doekje over het tafelblad, de baby uit de stoel en vervolgens datzelfde doekje over de grond. Klaar: schoon.

Lees ook:  Snottebellen en koekkruimels

Zooi vs. lekker eten

Toen ik mijn man leerde kennen was hij niet van het type opruimen. Nog steeds is hij dat minder dan dat ik ben, maar ook hij lijdt aan opruimwoede (gelukkig!). De vaatwasser liefst direct uit- en weer inruimen, kleding in de wasmand (vieze sokken naast het bed worden helaas steevast niet opgemerkt), zijn jas aan de kapstok, schoenen in de kast, tas op een vaste plek. Ga zo maar door. Weinig op aan te merken, maar goed ik ben een vrouw, er is altijd nog wel íets te zeuren.

En dus is ons huis vooralsnog van het opgeruimde soort. Chaos in huis is chaos in mijn hoofd, dus ik denk dat het wel zo blijft. Ik vind het huis al een zooitje als overal nette stapeltjes spullen liggen, het aanrecht niet leeg is en er al drie dagen niet gestofzuigd is. Anderen zouden dit opgeruimd noemen. Het opgeruimd houden van het aanrecht terwijl hij kookt kan manlief nog wel leren, maar ik weet: ik kan te ver gaan. Hij tovert heerlijke maaltijden op tafel en na het eten doen we vaak samen de keuken. Werkt perfect! Hoe het eruit ziet als dochterlief straks rond kruipt of loopt met haar speelgoed? De tijd zal het leren.

Laat een reactie achter