“Kom naar mama!”

geplaatst in: Ontspanning, Persoonlijk | 1

Genieten is het, zo’n klein meisje dat de hele kamer door kruipt. Nou ja, het is nog niet echt kruipen – meer tijgeren in speedvernelling en dan af en toe in kruipstand, gevolgd door de buik weer plat op de grond. Joost opperde een paar weken terug het idee een dweil op haar buikje te plakken, dan hoeven we dat (dweilen dus) zelf niet meer te doen. Maar we zijn tegen kinderarbeid en stiekem zelf dol op stomen met onze stoomreiniger, dus de dweil ligt nog in de kast.

Zelf naar het speelgoed

Voorheen was ik altijd gewend Olivia op haar speelkleed te leggen, maar nu kan ze bij binnenkomst van een werkdag, hup op de grond, en gaat ze zelf naar haar speelgoedkist toe. Ideaal! Het blijft wennen: je bent toch geneigd haar zelf netjes in het midden van de kamer neer te leggen en speeltjes te pakken en die bij haar neer te leggen. Olivia helpt me wennen, want zodra ik haar neerleg en twee stappen richting de speelgoedkist doe, ligt mevrouw al tussen mijn benen mee te kijken wat voor speelgoed ik pak.

“Kom lekker fruit eten!”

Ik ben momenteel aan het oefenen met: “Kom maar naar mama.” Het zichzelf laten verplaatsen, Olivia niet meer steeds optillen als ze bijvoorbeeld bij de keuken zit/ligt en ik de bordjes op tafel zet om te eten: “Kom maar naar mama, dan ga je in de kinderstoel en gaan we lekker fruit eten.” Best bijzonder eigenlijk: als ze de kat of iets anders interessants ziet gaat ze als een speer van de ene kant van de kamer, naar de andere kant en als ik haar roep zit ze me aan te kijken met een blik van ‘zoek het uit, je komt me maar halen’. En precies die blik of, nog erger, straks zitten huilen als ik haar niet kom halen, wil ik tegengaan. Mijnlevenalsmama | Kom naar mama

Lees ook:  Afscheidstranen

Gister smolt mijn moederhart. Bijna tijd voor haar middagdutje, wilde ik nog even gezellig een boekje lezen samen op de bank. Dus hoppa, ik met boek op de bank en Olivia aan de andere kant van de kamer bezig met haar blokjes. “Kom maar boeffie, dan gaan we even lekker een boekje lezen samen.” En warempel: blokken aan de kant en met een grote glimlach kwam ze naar me toe getijgerd.

Een Antwoord

  1. Leuk he het gaat hard!

Laat een reactie achter