De kat en de baby

geplaatst in: Gezinsleven | 3

Er was eens een kat (of in ons geval twee, maar voor het gemak van de blog maak ik hen even samen tot ‘de kat’) en een baby. De baby is dol op de kat, de kat niet op de baby. De baby trekt zich hier weinig van aan en gaat telkens weer op zoek naar de kat. De kat weet tot nu toe steeds een sneller sprintje dan de baby te trekken, maar er komt een tijd dat de baby minder gretig en luid gillend van plezier toenadering zoekt. En dan worden ze vriendjes. Hoop ik.

Leuk van een afstandje

Al tijdens mijn zwangerschap veranderden onze katten (helaas). De een kreeg rond 15 weken zwangerschap een schopje van Olivia en wilde echt niet meer in de buurt van mijn buik liggen. De ander kroop wel gezellig tegen of op mijn buik, maar deed dit naar mijn zin iets te vaak. Daarnaast ging ze op een ontzettend irritante manier om aandacht vragen. Jaloezie.

Mijnlevenalsmama | De kat en de baby

Dit alles was voor de geboorte van Olivia. In de kraamweek hebben de katten overdag lekker bij ons op de kamer gebivakkeerd en tot op de dag van vandaag vinden ze Olivia en al haar bewegingen interessant, maar vanaf gepaste afstand. Dochterlief vindt de katten ook heel erg interessant, maar het liefst van dichtbij.

Nu Olivia het hele huis door tijgert, rent er dus regelmatig een kat vliegensvlug vanaf de trap onder de eettafel door naar de achterdeur. Gelukkig voor de katten is het over het algemeen lekker weer en staat de deur dus steevast op een kiertje (vast met een haakje hoor, de deur kan niet dicht waaien met Olivia’s handjes ertussen). Als de deur dichtzit en Olivia onderweg is naar de voor-de-deur-wachtende kat, spreken de kattenogen boekdelen: schiet op, open de deur!

Lees ook:  10x 'kleine' leuke dingen doen

Goed aangepast

Ze doen het geweldig, die rood-witte en zwarte boefjes van ons: leven met een baby in huis. Ze moeten tegenwoordig bukken om onder de traphekjes door te kunnen en hun brokjes staan inmiddels op zolder, maar ze hebben ieder hun eigen rustplekjes in huis en benutten ons bankhangen als knuffelmoment.

Maar vrienden zijn het niet, de kat en de baby. Ik hoop dat ze het worden, Olivia zou het in ieder geval geweldig vinden. Die kirt en krijst erop los als ze de kat ziet. Laat staan als ze hem kan aaien!

3 Antwoorden

  1. Wij hebben ook twee katten. Sam is inmiddels snel genoeg om ze te pakken te krijgen. Hij behandelt ze als zijn knuffels. Houdt in dat hij er bovenop gaat liggen en z’n neusje door hun vacht kroelt. Schattig op zich, maar minder fijn voor de kat. Die van ons rennen echter niet weg maar blijven zitten. Stom haha! Gelukkig gaat het wel goed. Ik moet af en toe een kat redden alleen. Oh ja, Sam laat zijn handjes aflikken als er eten aan zit. Yak! Hij en de onze gestreepte kat vinden het erg leuk. Sam ligt helemaal in een deuk maar ik vind het behoorlijk ranzig.

    • Ik hoop echt zo dat onze katten ook zo leuk omgaan met Olivia strakjes! Ben niet bang dat ze uithalen ofzo en erop liggen is voor de katten misschien iets te veel van het goede – maar wegrennen is weer zo sneu voor Olivia 😉 Toen we vorige wk bij mijn schoonmoeder waren, met een oude kat, had ze de tijd van haar leven: aaien, staart pakken, handjes in de vacht duwen – het beest vond het allemaal prima 🙂 Dat van het aflikken is wel vies ja 😉

  2. Heel erg herkenbaar! Ayden vindt onze katten ook helemaal het einde, maar de katten vinden hem meestal niet zo leuk ;). Als ze toevallig al op de bank liggen en we gaan met hem erbij zitten willen ze hem wel even toelaten, maar als hij over enthousiast aangetijgert komt gaan ze er snel vandoor ;). Ooh en Ayden kan ook niet lief doen, hij wil namelijk nog steeds alles in zijn mond stoppen, dus grijpt ie de vacht en trekt er (en niet zachtjes) aan. Zou ik als poes zijnde ook niet zo leuk vinden 😉

Laat een reactie achter