DZP: schone vitrinekast

geplaatst in: Day Zero Project, Huishouden | 0

Het is alweer ruim 3 jaar geleden dat Joost en ik dit huis kochten. We hadden het nog nooit gezien van binnen en moesten er nog ruim anderhalf jaar op wachten. Ons huis moest namelijk nog gebouwd worden. En dus hadden we anderhalf jaar de tijd om het in te richten.

Real life moodboard

Ik ben begonnen met een moodboard: alle folders werden bekeken en mooie meubels uitgeknipt en opgeplakt. Uiteindelijk hebben we vlak voor de verhuizing het moodboard weggegooid. Onder het mom van: “Ons huis is een real life moodboard, we kijken hier nooit meer naar om.” Heel soms heb ik hier spijt van, gewoon om er even naar te kunnen kijken. Ons huis is namelijk echt een kopie van het moodboard. Dat weet ik omdat ik nog steeds heel goed weet wat er ongeveer op het moodboard geplakt was. Onder andere een houten landelijke vitrinekast. Wat zeg ik: wel 4 vitrinekasten. Allemaal net even anders qua formaat, allemaal gebroken wit. Zo’n kast moest er sowieso komen.

Ingepakte bank in de woonkamer

Omdat de oplevering van het huis zolang op zich liet wachten, hadden we ruim de tijd om te sparen en alles virtueel in te richten. We maakten een lijst met meubels die we graag wilden en ik downloadde een gratis programma op mijn laptop waar ik alle maten van de verschillende ruimtes in in kon voeren. Het ‘inrichten’ kon beginnen. Ongeveer een halfjaar voor de verhuizing, de opleverdatum stond al gepland, verkocht ik onze eettafel via Marktplaats. Dat kwam goed uit, want nog geen week later zagen we DE bank in de Karwei-folder. Hij was perfect, precies wat manlief en ik zochten. Gezien de prijs dachten we dat hij niet fijn zou zitten, maar niets bleek minder waar. De bank kon echter geen halfjaar opgeslagen worden in hun magazijn. Nog een geluk dat dit bij een andere winkel wel kon met onze vloer trouwens. De hoekbank en fauteuil stonden dus een halfjaar lang (in plastic) in de hoek van onze woonkamer.

Lees ook:  Waarom een 3e zwangerschap een eitje is

Zoektocht naar vitrinekast

Ruim voor de oplevering hadden we nagenoeg onze hele inboedel compleet. Alleen de vitrinekast ontbrak nog. De een was te duur, de ander te strak. Een collega opperde nog om een oude grenen kast op Marktplaats te kopen en die te schuren en verven. Dat had hij gedaan namelijk. Joost en ik zagen dit niet zitten.

Mijnlevenalsmama | Schone vitrinekast

We hadden al voldoende te klussen in het nieuwe huis en ik bleek net een aantal weken zwanger en was vooral heel erg moe. Ik ging verder met mijn online zoektocht en toen opeens: daar was hij! Nog steeds iets boven ons budget, maar omdat het bedrijf gevestigd zat in de buurt van mijn ouderlijk huis, kletste ik er een paar tientjes korting af en werd de kast gratis bezorgd.

Eigenaardige geur

De eerste weken had ik een haat- liefdeverhouding met de kast. Hij stond prachtig en er paste lekker veel in (we hebben namelijk niet veel keukenkastjes, dus voorwaarde was dat al het servies in deze kast paste), maar hij stonk. Heel erg. Nou ja, in werkelijkheid viel het mee. Maar ik was natuurlijk zwanger en omdat ik nog voor de pan op het vuur stond, kon ruiken wat ze vier huizen verderop ging eten, stonk de kast echt verschrikkelijk. Zo erg zelfs dat ik de avond van te voren mijn ontbijtspullen al op het aanrecht zette, om die kast ’s ochtends maar niet open te hoeven doen. Waar hij naar rook? Ik denk naar vis. Vis?! Ja, de verkoper importeert de kasten en die worden natuurlijk verscheept. En het is een houten kast. In zo’n zeekist. Dat gaat ruiken. Na tig keer schrobben met van alles en een halfjaar lang bekertjes gemalen koffie (dat absorbeert geurtjes) in de kast, ruikt hij niet meer. Gelukkig.

Lees ook:  Met pijn in het hart: de katten weg

Oh ja, dat moet echt weer eens gebeuren!

En toen werd Olivia geboren. Weg nesteldrang. Weg schoonmaakmodus. Het is gelukkig niet zo erg dat ik in die 10 maanden tijd nooit de vitrinekast heb schoongemaakt, maar een echt goede schrobbeurt: alles eruit, alles in de vaatwasser en alle kiertjes van het hout van de kast poetsen, dat was dus al bijna een jaar niet gebeurd.

Tot gisteren. Doel #69. De vitrinekast in de keuken een goede schoonmaakbeurt geven van mijn Day Zero Project is behaald. Het was bijna een dagtaak, want met een wakkere Olivia de kastjes en vaatwasser open zetten werkt niet. Dus tijdens haar ontbijtje in de kinderstoel ben ik begonnen, tijdens haar ochtendslaapje verder gegaan en begin van de middag heeft ze nog even in de box gespeeld. Heerlijk zo’n schone en opnieuw ingedeelde kast! Ik heb overigens bedacht dat ik vanmiddag de keukenkastjes ook wel weer even een grote beurt kan geven, gewoon tussen het voorbereiden van het avondeten door. Misschien.

Laat een reactie achter