Billy en Nala

geplaatst in: Gezinsleven | 0

Behalve een dochtertje hebben Joost en ik ook twee katten: Billy en Nala. Billy heb ik al sinds mijn studententijd en is inmiddels 8, hij komt uit mei 2005. Nala hebben we er samen in september 2007 bij genomen toen we wat groter gingen wonen. Ze is dus ook alweer 6, maar blijft wat klein en miauwt als een kitten.

Mijnlevenalsmama | Billy en Nala
Billy (rood-wit) en Nala (zwart)

Te vroeg bij mama weggehaald

Toen we haar ophaalden had Nala nog blauwe ogen. Ik weet nog dat Joost en ik dachten: hoe vet, een zwarte kat met blauwe ogen! Bleek het arme poepie veel te vroeg bij haar moeder weggehaald te zijn. Dit verklaart ook meteen haar ‘steekje los’: Nala likt je ALTIJD aan je arm, als je haar wegduwt komt ze heel sneaky terug en ze springt zo nu en dan metershoog en maakt een soort van snoekduik. Heel apart. Maar stiekem ook heel lief.

Doos op het station

Hoe ik aan Billy gekomen ben is eigenlijk ook wel leuk om te vertellen. Ik geloof zelfs dat tot op de dag van vandaag mijn oude huisgenootjes dit ware verhaal niet kennen. Sorry dames! Het verdraaien van het verhaal had natuurlijk alles te maken met de regels van mijn huisbaas: geen huisdieren. Na een dag werken zaten collega en vriendin V. en ik in de trein terug naar huis. Er zat een man met zijn zoontje en een grote doos tegenover ons. Nieuwsgierig als wij waren vroegen we wat er in de doos zat. Kittens. Die moesten naar een tante van de man, omdat zij ze thuis niet konden huisvesten. De tante woonde op een boerderij. Vriendin en ik keken elkaar aan en vroegen of wij misschien een kitten mochten. Dat mocht. Op het station openden we de doos en kozen ieder een katje uit. Vriendin ging een doos halen bij de AH-to-Go en wij stapten met een doos met twee kittens in de bus naar huis. Ik ben snel langs de supermarkt gelopen voor melk en brokjes. Een afwasteil diende de eerste weken als kattenbak.

Lees ook:  Lief Dagboek juli '15

Na een paar dagen samen wennen, nam vriendin V. haar kat mee naar haar huis en Billy bleef bij mij. Mijn huisbaas (en huisgenootjes) kennen de versie dat we de kittens vonden in een doos bij het station en ze niet konden laten staan. Ach, als je het verhaal snel leest klopt dat wel toch? Bijna.

‘Gewoon’ de katten

Voor de komst van Olivia waren de katten mijn alles. Na de geboorte van Olivia zijn ze (vast en zeker herkenbaar voor meer mede-mama’s) ‘gedegradeerd’. Ik ben nog steeds dol op de katten en kan me geen huishouden voorstellen zonder ze (hoewel: ik droom van een kattenhaarvrij huis, maar dat terzijde), maar ze zijn er gewoon. Gewoon de katten. Niet mijn kattenkindjes om het zo maar te zeggen.

Hoewel Billy en Nala best wel hebben moeten wennen aan een baby in huis en het hervinden van hun plekje in ons huishouden, gaat alles heel erg goed. De katten komen ’s avonds knuffelen en Olivia mag ze zo nu en dan even aaien. Verder rennen ze gewoon heel hard weg als dochterlief enthousiast aan gekropen komt. Maar dat is prima. Logisch zelfs.

Laat een reactie achter