Paardenmeisje?

geplaatst in: Gezinsleven, Opvoeding, Persoonlijk | 4

Guilty as charged: ik was een paardenmeisje. Of eigenlijk: ik ben een paardenmeisje. Al in geen jaren meer gereden en ik durf het eerlijk gezegd vanwege mijn bekkenklachten, de keizersnede en nog een kinderwens niet meer momenteel. Maar in de toekomst vast weer wel. Hoop ik.

Eigenwijze Shetlandpony

Het begon toen ik net 4 jaar oud was. Een vriendinnetje had een Shetlandpony en samen hadden we hier elke week rijles op. Ieder een halfuurtje, in plaats van een van ons een heel uur (het arme beestje hoefde ons dus niet tegelijk te dragen). Klaasje heette hij. De Shetlandpony. Ontzettend eigenwijs, maar echt mak en superlief. Paardenmeisje Gwen was geboren.

Uiteindelijk heb ik op verzorgpaarden, na lang zeuren een eigen pony en na het overlijden van deze pony (ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik dat hoorde, zo intens verdrietig – het was al een wat ouder beestje hoor, natuurlijk verloop zeg maar) in een gevorderde les op de manege gereden. Van mijn 4e tot en met mijn 18e. 14 jaar lang minimaal 1x per week paardgereden dus. 14 jaar!

Zelf betalen?

Na het behalen van mijn HAVO-diploma besloten mijn ouders dat ik de lessen zelf moest gaan betalen. Tja, 21 gulden per les ging zelfs dit paardenmeisje te ver. Daarnaast werd ik qua mogelijkheden en ontwikkeling geremd door de manegepaarden. Deze hebben toch een bepaald maximaal bereik en het feit dat er steeds nieuwe ‘gevorderden’ in de les bij kwamen, droeg ook niet bij aan het niveau. Ik ben dus gestopt met paardrijden.

Lees ook:  Bath Time #6
Mijnlevenalsmama | Paardenmeisje?
Olivia’s eerste rij-ervaring: nog een beetje wennen, maar van een afstandje vond ze de pony’s al reuze interessant.

Je verleert het niet

Alweer 10 jaar inmiddels. Pfoe, dat is lang. En toch, toch durf ik te zeggen dat ik nog steeds goed kan paardrijden. Paardrijden verleer je namelijk niet. In de afgelopen 10 jaar heb ik, gok ik, nog een keer of 10 op een paard gezeten. Buitenritten gemaakt met vriendinnen. Zodra ik opstap, weet ik het weer. Het is echt waar wat ze zeggen: net als fietsen, verleer je paardrijden niet.

Het warme gevoel dat ik krijg van binnen als ik een paard zie, aanraak, er tegen praat. Ook dat blijft. Het paardenmeisje is er nog steeds en ik geloof niet dat ze ooit nog weggaat. Stiekem hoop ik dus ook dat Olivia een paardenmeisje wordt. Heel stiekem, want waar je 10 jaar geleden 21 gulden voor een uurtje rijles betaalde, is dit inmiddels vast en zeker 21 euro. Zucht. Ik begrijp mijn ouders’ mededeling van zelf betalen opeens heel goed. Sterker nog: ik ben ze dankbaar dat ze die kosten zoveel jaar zelf opgehoest hebben. Het is een dure hobby. Een hartverwarmende, gigantisch leuke en geweldige hobby, dat ook.

4 Responses

  1. Jess

    Super zeg! Mijn opa en oma hadden vroeger een manege in Zeeland dus ik heb als kind ook veel paard gereden. Blijf het heerlijk vinden maar ik doe het ook erg weinig. Een vriendin van ons is paardenosteopaat dus soms rijd ik wel met haar. Een keer per jaar ofzo 😉

  2. Sharmayne

    Leuk he! Ik ook hoor een echte penny ben ik niet geweest. Ik heb veel eigen paarden gehad gefokt en hoog in de sport gereden tot ik viel met een jonge balsturige ruin en brak mijn rug!

    Als het even kan zou ik dus eigenlijk niet willen dat J gaat paardrijden maar als hij echt wil mag die!

    • Gwen

      Jeetje zeg! Ik ben sinds ik wat ouder ben, wel een tijdje bang geweest om te vallen en zoiets heftigs op te lopen. Je hebt daardoor nog steeds last van je rug toch? J dan liever niet paardrijden nee. Ik heb het geluk dat ik in heel mijn leven 3x van een paard gevallen ben, maar dat is puur geluk geweest – kunnen zulke nare dingen gebeuren. Maar daar weet jij dus alles van. En toch blijft het heerlijk, paardrijden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.