Stuitbabietje(s)

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 7

Ik had een makkelijke zwangerschap. Natuurlijk, ik had de nodige kwaaltjes en vooral het vocht in mijn handen was erg pijnlijk de laatste weken. Lees: ik lag (bijna) huilend in bed ’s nachts en keek heel de dag tegen het slapen op, omdat mijn handen zo erg tintelden. Mijn speciale braces hielpen amper. En dan die jeuk, mentholgel was niet aan te slepen en ik heb de laatste weken veelvuldig een nachtelijke douche genomen. Alles om de jeuk maar even te vergeten. Maar goed, dat was alles. Het kan veel erger, ik mag niet klagen. En daar bovenop: mijn huid is echt nog supermooi glad, ik klaag dus niet.

Wakker worden in stuitligging

Tijdens de groeiecho met 30 weken kwamen er hobbels op de weg. Olivia lag in stuit. Dit kwam niet eens als een verrassing, tijdens die echo. Drie dagen ervoor werd ik ’s ochtends wakker en ‘voelde het anders’. Ik weet nog dat ik een vriendin sprak die middag en dat ze zei dat de billetjes van haar zoontje rond die termijn ook zo rond als een hoofdje voelden in haar buik. Het bleef door mijn hoofd spoken dat ik echt een koppie voelde onder mijn handpalm. De echo bevestigde dit. Olivia lag in (onvolkomen – zie afbeelding 3) stuit.

Mijnlevenalsmama | Stuitbabietje(s)

Niet (te) draaien

Een stuitligging rond 30 weken is niet erg. De baby kan zich nog goed bewegen en ongeveer 70% van de baby’s die rond die termijn in stuit ligt, draait zelfstandig nog ‘goed’ voor 37 weken. Nog weer 20% van die resterende 30% draait voor de uitgerekende datum goed of laat zich door een versie van de gynaecoloog draaien. Olivia niet. Dat verbaasde mij niks. Hoewel ik de eerste week na de groeiecho nog hoopte en geloofde dat ze vanzelf zou omdraaien, gaf ik het met 31,5 week op: mijn gevoel zei dat dochterlief me een lesje wilde leren en dus ‘andersom’ bleef liggen. Net zo lang totdat deze mama zich daaraan over zou geven. Ik ben een controlfreak namelijk en inderdaad: een stuitligging stond (nog) niet in mijn geboorteplan.

Lees ook:  De zeurende zwangere

Geboorteplan aanpassen

Het geboorteplan werd aangepast. Ik maakte twee opties: Olivia met haar hoofdje naar beneden en een natuurlijke bevalling of Olivia nog in stuit en een geplande keizersnede. Meer mogelijkheden waren er wat ons betreft niet. Een stuitbevalling zag ik niet zitten (mijn inziens te veel risico’s) en omdat dat volgens de gynaecoloog in 80% van de eerste-kindjes-gevallen toch uitloopt op een keizersnede, koos ik in dat geval eieren voor mijn geld. Een geplande sectio dan maar. En dat werd het.

Met precies 37 weken zwangerschap onderging ik een versiepoging. Olivia bleek niet te draaien. De versie op zich viel me mee, ik was voorbereid op het ergste en deze pijn viel goed weg te puffen. Joost zijn handen waren blauw van mijn geknijp en de draaipoging zag er voor hem naarder uit dan voor mij, maar dat terzijde. Een geplande keizersnede. Met precies 39 weken. Onze voorkeur, vooral de mijne want ik heb iets met cijfers, had 10-10-2012 of 12-10-2012, maar deze datums waren al volgeboekt. 11-10-2012 werd het. De verjaardag van dochterlief was gekozen, het enige dat ons restte was nog twee weken wachten. En de beschuitjes in huis halen, alle was wegwerken, een voorraad lekker eten in huis halen en oppas voor de katten regelen. Enzovoorts.

Eens een stuitbaby, altijd een stuitbaby?

Ken je dat? Een gevoel dat zo ontzettend sterk is, dat je bijna zeker weet dat het klopt? Dat heb ik dus met die stuitligging. Olivia leerde mij een lesje. Een lesje in loslaten, je overgeven aan iets. Een lesje in accepteren dat je de controle niet hebt. Ik heb er (een beetje) van geleerd en omdat het een geplande keizersnede was, paste het stiekem wel erg goed in mijn control-freak-denkwijze: niks geen plotselinge weeën en overhaast naar het geboortecentrum terwijl de wasmachine nog draait en de woonkamer niet gezogen is. Alles. Zorgvuldig. Voorbereid.

Lees ook:  Dé perfecte luiertas via Duifhuizen tassen & koffers

Ik denk dat in mijn geval ‘eens een stuitbaby, altijd een stuitbaby’ opgaat. Niet dat ik bedoel dat Olivia die ene keer dwars (lees: ondersteboven) ging liggen en nu altijd dwars ligt. Nee, dat een volgende baby – als dat ons gegeven is – ook in stuit ligt. Misschien komt het door de vorm van mijn baarmoeder (dat kan las ik), misschien komt het omdat mijn stem zo fijn klinkt en de bovenkant dus de voorkeur heeft, misschien is er wel geen verklaring. Maar er is wel een gevoel. Mijn gevoel. Het gevoel dat ik een stuitbabietje(s)mama ben. So be it, ik heb het niet in de hand, het is een kwestie van loslaten.

7 Antwoorden

  1. Grappig, mijn schoonzus heeft dit net zo. Die heeft ook drie keer een keizersnede gehad. Ze vond het fijn. Zo wist ze precies wanneer het ging gebeuren, zonder verrassingen.

    • Heb ik dus ook nu! Ik vond het in het begin wel moeilijk om me over te geven aan het feit dat ik dus geen weeën zou gaan ervaren, maar na een kleine week had ik dat geaccepteerd. Eigenlijk als sinds de bevalling ben ik bang dat bij een 2e kindje tijdens een natuurlijke bevalling de baarmoeder scheurt, dus tegen die tijd ga ik die angst met de gyn bespreken en dan hoop ik dat ze me weer een ks gunnen. Aan het einde van de rit maakt het niet uit hoe het kindje op mijn borst terecht is gekomen, als het er maar gezond en wel ligt 🙂 En een grotere kinderwens dan 3 kids (want ze doen maar 3x een ks) hebben we toch niet, dus dat komt mooi uit 🙂

  2. Misschien heeft ze jou, in a way, wel geholpen door in stuit te gaan liggen…

  3. Hier ook zo’n eigenwijs. Ik hoop de volgende keer toch wel gewoon te kunnen bevallen. Aan de vorm van mijn baarmoeder lag het niet, werd er gezegd. Gewoon domme pech!

  4. Bij mij was Merlijn een stuitbevalling en Bram een ” stuitkeizersnee”. Nooit gedacht aan wat er nu allemaal door jouw koppie heengaat. Maar bij mij bleek dat mijn baarmoeder inderdaad alleen maar “stuitkindjes” levert! 🙂 Komt tijd komt raad meis! Xxx

  5. Inderdaad komt tijd komt raad! Je zal het wel zien. Gelukkig kunnen we niet alles plannen in het leven.

Laat een reactie achter