Vegetariers

geplaatst in: Opvoeding | 2

Een tijdje terug postte ik een update op Facebook over dat ik gehaktballetjes stond te maken voor dochterlief, om negen uur ’s ochtends. Als vegetariër zijnde. Hier kwamen verbazend veel ‘likes’ op, en de nodige reacties. Waaronder de vraag of het dan vegetarische gehaktballetjes waren. Dit waren het niet. Het waren gewone gehaktballetjes van vlees. Biologisch vlees.

En de baby dan?

Joost en ik eten al een jaar of 5, 6 geen vlees. En geen vis. We zijn vegetariërs. Niet te verwarren met veganisten: we gebruiken wel (biologische type 0!) eieren en yoghurt, geen andere zuivelproducten, maar dat komt voor uit het natuurlijk eten, niet uit het vegetariër-zijn. De vraag “Eet je dan wel vis?” van anderen als ik zeg dat ik vegetariër ben, is een irritante vraag. Vegetariërs eten geen vlees én geen vis. Pesco-tariërs eten geen vlees, maar wel vis. Toegegeven, mijn uitleg is wat kort door de bocht, want je hebt veel varianten in vegetarisme. Zo zijn Joost en ik eigenlijk lacto-ovo-vegetariërs: we vermijden alle vlees, vis en gevogelte, maar consumeren wel melk, kaas, yoghurt, andere zuivelproducten en eieren.

Om een (te lang en te saai) verhaal kort te maken: toen ik zwanger was, hebben we het dus gehad over het eten van de baby. Toegegeven, in de eerste maanden is dat eten nog niet van toepassing, maar toch – je kunt het maar vast helder hebben. Ook mensen om ons heen vroegen wel eens “En de baby dan?” Niet dat het hen wat aangaat natuurlijk, maar blijkbaar is het toch wel een ding: vegetariër zijn en je kinderen wel of niet volgens het vegetarisme opvoeden.

Mijnlevenalsmama | Vegetariers

Smaken leren kennen

In het eerste jaar is het ontzettend belangrijk dat baby’s verschillende smaken leren kennen. De borstvoeding zorgt nog voor de basisvitaminen en -mineralen, andere voeding is voor ‘erbij’. In het geval van flesvoeding werkt dit weer anders geloof ik, maar daar heb ik geen ervaring mee.

Lees ook:  Pff, sprongetje!

Het leren kennen van smaken was voor manlief en mijzelf erg belangrijk. We besloten dus dat Olivia zo nu en dan, in kleine hoeveelheden en alleen biologisch en van duurzame vangst, vlees en vis te eten zou krijgen. Na 8 maanden, want daarvoor is er genoeg variatie met fruit, groenten, aardappelen, rijst en pasta.

Mmm, lekker!

De eerste keer dat ik een pondje biologisch gehakt kocht, het mengde met een ei en paneermeel en het vervolgens heel zacht braadde, doken de katten meteen op het aanrecht. Ik weet het, eigenlijk moest het gekookt worden – maar Olivia at toen ook al olijven, pasta met wat knoflook en een pepertje bereid en haar darmen deden (en doen) het opperbest, gebraden gehakt leek ons lekkerder dan (zompig) gekookt gehakt.

En Olivia? Die vond het heerlijk! Ze peuterde met haar kleine vingertjes de stukjes los en ontdekte na een tijdje dat het hele gehaktballetje ook wel in één keer richting haar mond kon. Zo schattig! Wij vonden de geur van gebraden gehakt wel lekker trouwens, maar het idee dat we het in onze mond moesten stoppen, ging ons te ver. Tja, je bent overtuigd vegetariër of je bent het niet.

Eerlijk en open

Dochterlief krijgt dus zo nu en dan vlees en vis, maar eet net zo lekker mee van de linzen- of kikkererwtburgers die ik in elkaar flans. Er komt straks een tijd dat het opvalt dat papa en mama dit niet op hun bord hebben liggen. Ze zal ons ernaar vragen. Wij zullen een eerlijk antwoord geven. Dat papa en mama geen vlees en vis eten omdat we het zielig vinden voor de dieren en dat we de voedingsstoffen ook uit plantaardige producten kunnen halen.

Natuurlijk beginnen we niet over de nare beelden van de vleesindustrie of de legbatterijkippen. Dat is ook niet nodig, Olivia krijgt immers biologische producten. Producten waar de dieren iets minder voor geleden hebben en nog een soort van goed leven hebben gehad alvorens ze, onherkenbaar als de dieren uit haar boekjes, in plastic in de supermarkt zijn beland.

Lees ook:  Een vorkje prikken

Eigen keuze maken

Dochterlief mag tegen die tijd haar eigen keuze maken. Net zoals wij de keuze hebben gemaakt een paar jaar terug (en ik rond mijn 15e, maar toen moest ik van papa en mama weer vlees gaan eten – goed voor mijn groei en ontwikkeling werd me verteld). Behalve het leren kennen van smaken, woog het ‘zelf een keuze maken en haar niet verplichten tot iets wat wij belangrijk vinden’ ook heel zwaar.

Klopt, Olivia kan nu zelf de keuze nog niet maken om het niet te eten. Verplichten we haar dan tot het wél eten van vlees en vis? Nee, we bieden het aan, net zoals groenten, (zoete) aardappel, olijven, citroen, pasta, avocado en ga zo maar door. Volgens de Rapleymethode, zonder enige verplichting. Ze eet wat ze wil, weet heel goed wat ze echt niet lekker vindt (rijstwafel belandt sinds een maand of twee altijd op de grond bijvoorbeeld) en wat wel. Vis vindt ze iets minder, gehakt is ze dol op. Na haar eerste verjaardag gaan we een keertje kipfilet maken, benieuwd of ze dat net zo lekker vindt als mama’s (inmiddels ook ‘gewoon’ met kruiden en een uitje bereidde) gehaktballetjes!

2 Responses

  1. jess

    Ik vind het knap meid hoe jij voor je overtuigingen staat en ermee omgaat. Dikke respect! Wij eten wel gewoon vlees maar ik ben wel een voorstander van biologisch vlees. Sam eet ook vlees en vis maar niet iedere dag. Vind ik nog niet nodig en hij vindt het ook niet superlekker. (Ik heb een kind dat dol is op groente, hij wordt helemaal happy van bloemkool en broccoli haha!)

    Ik heb trouwens je vragen van de Liebster Award beantwoord 😉 Leuke vragen!

    • Gwen

      Hihi, thx! Heerlijk zo’n groente-eter! Olivia was eerst ook heel makkelijk met groenten, tegenwoordig iets minder. Ze zit nu in een zoete aardappelen fase haha 😉 L-blog net gelezen, leuk!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.