DZP: maximum snelheid

geplaatst in: Day Zero Project, Werkende moeder | 0

Doel #44. van mijn Day Zero Project luidde: Mezelf een keer de hele route huis-werk-huis aan de maximale snelheid houden.” Helaas, dit doel heb ik niet behaald. Zoals jullie eerder konden lezen, heb ik per 1 oktober een nieuwe baan. Onwijs leuk natuurlijk en ik heb er hartstikke veel zin in, maar daardoor ben ik sinds gisteren autoloos.

Het had gekund

Natuurlijk, die baan kwam niet uit de lucht vallen, dus zodra ik wist dat 1 oktober D-day was, had ik een dag uit kunnen kienen om dit doel te gaan behalen. Dat voornemen had ik ook. Het voornemen realiseren bleek een stuk moeilijker. Heus, ik ben geen racemonster, ik sjees echt niet met 150 over de linkerbaan. Althans, ik rijd niet continu links en 150 redde mijn autootje niet. Maar iemand die zich aan de maximum snelheid houdt? Nee, dat ben ik niet. Behalve, ja echt, behalve in 30km-zones. Daar schommelt mijn teller altijd tussen de 28 en 41: dat valt voor mij binnen ‘aan de maximum snelheid houden’. En als er flitsers staan, of trajectcontrole. Ook dan let ik heel erg goed op.

Zo zag ik het voor me

Ik zou ’s ochtends op mijn gemakje naar Almere rijden. Dit zou beteken dat ik na half 9 op kantoor zou arriveren en dus niet om 5 uur weg zou kunnen. Ik zou daarom gaan doorwerken in mijn lunchpauze. Aan het einde van de dag zou ik om kwart voor 5 de deur uit gaan. Ik heb dan vijf kwartier om op het kinderdagverblijf te komen. Normaal rijd ik hier 50/55 minuten over op de terugweg. Genoeg speling om me aan de maximaal snelheid te houden lijkt me.

Lees ook:  Kolven en de fles

Mijn ervaring is dat er op de rechterbaan te veel mensen nog niet eens 100 rijden, waar ze 120 mogen. Ik mocht dus wel gewoon inhalen, maar de teller mocht de 120 (of 130) dan niet passeren. Ongeacht de ongeduldige auto’s achter me. Ja, zo zag ik het voor me. Een uitvoerbaar plan.

Zo is de realiteit

De realiteit is echter dat ik me in de auto naar mijn werk ontzettend opgejut voel. Dit heeft alles te maken met de afstand en de tijdsdruk in verband met de openingstijden van het kinderdagverblijf. En de drukte op de weg, maar dat hangt dus samen met die tijdstippen. Ik kan me ontzettend irriteren aan andere (slome) weggebruikers. Maar, ik ben me ook bewuster van gevaar. Ongelukken zitten in een klein hoekje. De laatste twee weken dat ik op- en neer naar Almere moest rijden heb ik echt af zitten tellen. Elke keer weer dacht ik: nog maar zoveel keer heen- en weer. Terwijl ik autorijden hartstikke leuk vind! Maar dus niet onder tijdsdruk.

Niet meer steeds met een half oog naar het klokje kijken, niet meer vloeken als er file staat. Dat vloeken lost niets op, dat weet ik ook wel. Niet meer overal waar het kan iets harder rijden dan mag, alleen maar om op tijd bij het kinderdagverblijf te zijn. En vooral: niet meer op twee van de drie dagen als allereerste mijn dochtertje brengen en als een van de laatsten ophalen.

Ja, ik ben vanaf heden autoloos en ik heb een van doelen niet behaald, maar voorlopig zie ik alleen maar voordelen. Of dat praat ik mezelf aan, dat kan ook. Feit is: ik kan ontspannen naar mijn werk reizen en ontspannen naar huis. Ik heb zelfs ongeveer een halfuur extra speling tot de sluitingstijd van het kinderdagverblijf. Een verademing!

Lees ook:  DZP: tien dingen van de Action

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.