Mijn bevallingsverhaal

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 15

Inmiddels is Olivia bijna 1, tijd om mijn bevallingsverhaal met jullie te delen. Niet dat het zo naar was, dat ik hier een jaar voor nodig gehad heb hoor. In tegendeel, mijn bevalling was top!

Echt, ik zou het zo weer zo doen. Het idee om dit verhaal te delen zit al langer in mijn hoofd, maar juist omdat het alweer bijna een jaar geleden is, terwijl ik het me nog als de dag van gisteren herinner, maakt dat ik het nu graag wil vertellen. Juist vandaag, omdat ik vanaf het begin van mijn zwangerschap dacht dat ik op 5 oktober, precies een jaar geleden, zou bevallen. Maar nee, niet dus.

Geplande ‘bevalling’

Zoals ik al zei: het was top! Een positief bevallingsverhaal dus. Zonder de eerste uren ontspannen thuis met manlief, zonder weeën in bad, zonder snelle ontsluiting, zonder lol in de verloskamer, zonder de ‘leukste-verloskundige-van-de-praktijk’ aan mijn bed en zonder persdrang die voelt als een opluchting. Mijn bevalling was er één met een geplande datum, met een kraamsuite die 3 dagen lang speciaal voor mij gereserveerd was, met een katheter, met een OK-planning en met een vrolijke gynaecoloog aan (eigenlijk in) mijn onderbuik. Juist, een geplande keizersnede. Dochterlief is namelijk een eigenwijsje, ze lag in stuit.

Toen een draaipoging met 37 weken niet lukte, hebben Joost en ik gekozen voor een keizersnede. Een stuitbevalling zag ik op voorhand al niet zitten. Toen Olivia in stuit bleek te liggen (rond 30 weken), zei ik direct dat ik, als een versie niet lukte, een keizersnede wilde. Ik vind een stuitbevalling onnodige risico’s met zich meebrengen (zuurstoftekort bij de baby bijvoorbeeld) en las in een zwangerschapsboek dat het in 70% van de gevallen bij een eerste kindje toch nog uitdraait op een keizersnede. Dit omdat de ontsluiting bijvoorbeeld niet snel genoeg gaat. Mijn gynaecoloog zei dat zijn ervaring is dat die 70% in werkelijkheid zelfs 80% is. Mijn besluit stond vast: we prikten een datum.

Mijnlevenalsmama | 38,5 week zwanger van Olivia
38+6, een dag voor de keizersnede

Ik was uitgerekend op 18 oktober en hoopte dat we met 38 weken al een datum konden prikken. De gynaecoloog vond mijn bekkenklachten en de ‘last’ die ik had van een hoofdje tegen mijn ribben onvoldoende opwegen tegen langer in mama’s buik (en terecht natuurlijk), het werd week 39. De mooie datums 10-10-2012 en 12-10-2012 waren al vol geboekt en omdat manlief jarig is op 9 oktober, werd het 11-10-2012, een perfecte datum voor Olivia’s verjaardag!

Heel bewust ‘afscheid’ nemen

Ik wist dus dat de laatste twee weken zwanger, de laatste twee weken zwanger zouden zijn. En toch, stiekem hoopte ik elke ochtend dat ik wakker werd in een nat bed (gebroken vliezen) of met weeën. Tevergeefs. De dag voor de geplande sectio, moest ik tussen 13 en 14 uur bellen naar de verlosafdeling. Dit omdat ze me dan konden vertellen hoelaat Olivia’s geboorte gepland stond in de OK en hoelaat Joost en ik ons op de afdeling konden melden.

Om 13:03 hing ik aan de telefoon. De zenuwen gierden door mijn lijf. “De OK staat gepland om 11:15, je mag je melden om 09:00 uur.” De tranen sloegen toe. In tranen (want, emoties: morgen gebeurt het echt, ’s ochtends al zelfs – dan ben ik niet meer zwanger, boehoehoe!)  belde ik manlief en vertelde hem het tijdstip. Daarna belde ik de buurman, hij zou ons de volgende ochtend brengen.

De rest van de middag zat ik op de bank, met een glimlach – dwars door de tranen. En twee handen op mijn buik, pratend tegen Olivia, knuffelend via mijn buik. Ik vertelde haar dat we elkaar morgen zouden zien, dat ze morgen rond deze tijd al op mijn borst lag, dat papa en mama haar vanaf morgen altijd samen zouden beschermen. Dat ze nog even geduld moest hebben.

11 oktober 2012 – de voorbereiding

Na een nacht waarin ik, verrassend genoeg, redelijk had geslapen, ging de wekker extra vroeg. Ik wilde extra lang en uitgebreid douchen, ons koffertje nog een keer nalopen, de katten een dikke knuffel geven en het huis aan kant hebben. Daarnaast mocht ik vanaf 07:00 niets meer eten in verband met de verdoving en ontbijt leek me essentieel. Ik kreeg geen hap door mijn keel.

Mijnlevenalsmama | Laatste buikfoto Olivia
Laatste buikfoto! Wachtend op de verpleegkundige met mijn OK-pakje en katheter

Tot 09:30 mocht ik nog wel drinken. Ik vergat te drinken. Tot het 09:50 was, toen kreeg ik dorst. Helaas. In plaats daarvan kreeg ik een katheter en ik kan je vertellen: dat is een stuk minder tof dan een slokje water drinken. Ik vond het echt een ontzettend naar gevoel. En dan te bedenken dat dat ding twee dagen in moest blijven?! De verpleegkundige beloofde me dat ik hem na de ingreep niet meer zou voelen. Ze kreeg gelukkig gelijk.

11 oktober 2012 – (onderweg naar) de OK

Om 11:05 belden ‘ze’ vanuit de OK dat we mochten komen. Er was wat uitloop, maar eindelijk waren we aan de beurt. Het aanbrengen van het infuus ging soepel, maar met het aanbrengen van het infuus kwam alle spanning los bij mij: ik lag te (t)rillen in het bed en kon niet meer stoppen. Tot klappertanden aan toe, stil liggen zat er niet meer in. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog mijn bed (met mij erin) halen rond 11:40, hij was weggeroepen voor een spoedje. Ik grapte nog dat ik al een tijdje op hem lag te wachten en drukte hem op het hart een nette incisie te maken, omdat ik een perfectionist ben. Hij zei dat ik hem moest vertrouwen, ik zei dat ik mijn best deed.

Grappig detail: toen hij aan het einde van de middag even langskwam op onze kraamsuite om te vragen hoe ik me voelde, zei hij dat hij merkte dat ik het moeilijk vond om de touwtjes niet in handen te hebben (‘toevallig’, vijf jaar geleden zei een opererende kaakchirug hetzelfde tegen me). Ik antwoordde dat dat klopte, maar dat hij het perfect had gedaan en ik hem graag wilde reserveren voor een tweede bevalling. Vervolgens vroeg ik wanneer ik weer auto mocht rijden, omdat de verzekeraar van mijn lease-auto het oordeel van de arts volgt. Hij zei dat dit mocht als ik me goed voelde, maar dat onverwachte bewegingen vaak veel spierpijn geven. Ik ben na 3,5 week weer voor het eerst in de auto gestapt. Ik had inderdaad spierpijn.

Lees ook:  Alweer anderhalf jaar
klaarvoordebevalling_mijnlevenalsmama
Joost is klaar voor de OK, wachtend tot mijn ruggenprik erin zit

Terug naar de OK. Joost stond, samen met de verpleegkundige in een apart kamertje te wachten tot de ruggenprik erin zat. Ze moesten lang wachten. De ruggenprik was een regelrechte ramp. Ik moest me ontspannen en voorover buigen, trillend en met een hoofdje tegen mijn ribben, was dit een onmogelijke opgave. Als klap op de vuurpijl raakte de anesthesist na 4x fout prikken, ook nog in paniek, want ze schreeuwde dat ik echt stil moest zitten (ik deed echt heel erg mijn best niet te trillen) – ik huilde en zei tegen de gynaecoloog dat ik heel zijn planning  in de war gooide en hij vast alweer iemand anders moest helpen nu. Dat ze me maar onder narcose moesten brengen omdat mijn kindje eruit moest.

Uiteindelijk heeft een lieve OK-assistent mijn gezicht drooggedept en mijn handen stevig vastgehouden en kwam een andere anesthesist de prik zetten. Het ging in 1x goed. Joost kwam naast mijn hoofd zitten, de ‘bevalling’ kon beginnen.

11 oktober 2012 – de bevalling

Ik had vooral veel last van hoofdpijn en duizeligheid door de ruggenprik. Vooraf vertelden ze me dat dit kon gebeuren en dat ik dan via mijn infuus een stofje toegediend kreeg om dit te verminderen. Ik bleef dus maar tegen de anesthesie-assistent vertellen dat hij op moest schieten met dat stofje en dat ik bijna flauw zou vallen anders. In werkelijkheid duurde het misschien drie minuten, maar het leek een eeuwigheid.

Ondertussen vertelde de gynaecoloog wat hij aan het doen was, dit omdat ik (toen hij al ongeveer in mijn baarmoeder zat) vroeg of hij al begonnen was. Ik weet nog wat hij zei: “Ik ga nu even wat sjorren, om je kindje eruit te halen.” Ik voelde gesjor bij mijn ribben, maar echt naar was het niet. Gedreven door de adrenaline van het moment knepen Joost en ik elkaars hand fijn.

Een geplande keizersnede duurt ongeveer 45 minuten, waarbij het kindje in de eerste 10 minuten geboren wordt, de resterende tijd wordt besteed aan het hechten. Aangezien de gynaecoloog uitgesjord was, maar ik nog geen gehuil hoorde, zei ik angstig: “Maar ik hoor nog niks?!” Hij was pas bij de billetjes zei hij. Nog geen minuut later deed de assistent het operatiedoek omlaag en zagen Joost en ik hoe Olivia uit mijn buik gehaald werd. We zagen geen open wond hoor (gelukkig voor manlief, die niet zo dol is op operaties), het was gewoon heel mooi en het rare is: het was mijn buik die open lag, maar het voelde niet zo – de gynaecoloog leek ook verder weg te staan dan hij daadwerkelijk stond. Immers: van mijn hoofd tot aan mijn buik meet ik ongeveer een meter, het voelde als 3.

Het allereerste dat ik zei toen Olivia (met haar benen naast haar hoofd gebogen, ze lag namelijk in onvolkomen stuit) in de lucht gehouden werd, was: “Het is echt een meisje!” Gevolgd door: “Maar ze huilt nog niet?!” Olivia werd, onder toeziend oog van Joost, in een warm hokje in de OK drooggewreven, in een doek gewikkeld en aan Joost overhandigd. Nadat hij, symbolisch, een laatste stuk navelstreng door geknipt had.

Mijnlevenalsmama | Eerste kennismaking met Olivia
Eerste kennismaking!

Joost en Olivia kwamen bij mij, terwijl de gynaecoloog en zijn assistenten verder gingen met het leegzuigen van mijn baarmoeder en verwijderen van de placenta (die ik dus niet meer gezien heb helaas). Ik huilde, raakte haar wangetje aan voelde me helemaal rozig. Vervolgens zei ik dat Joost snel met haar uit de OK moest (het was hier immers koud) en dat ik hen zo wel zou zien. Dat hij haar niet uit het oog mocht verliezen.

Het gynaecologisch team ging verder met hechten, ik weet nog dat de gynaecoloog gebeld werd en naar de poli moest. Het hechten werd afgemaakt door een assistente, hij verzekerde me dat zij goed kon hechten. Ook zei hij dat hij Olivia een erg mooie naam vond en dat hij ’s middags nog even bij me langs zou komen op de afdeling. Na het hechten werd ik weer van de OK-tafel in een normaal bed getild en kreeg een heerlijk verwarmde deken over me heen.

Ik voelde met mijn handen aan mijn buik. Een pudding. Ik wist dat dit altijd zo is na een bevalling, maar omdat het verdoofd was, voelde het ook nog eens niet als mijn pudding. De anesthesie-assistent verzekerde me dat het echt mijn buik was die ik aanraakte.

11 oktober 2012 – de uitslaapkamer

Omdat het een geplande sectio was, wisten we precies wat ons te wachten stond. Joost zou met een verpleegkundige en Olivia in een transportcouveuse naar onze kraamsuite gaan, Olivia werd gewogen en gecheckt en zou op Joost zijn blote borst liggen. In de tussentijd werd ik gehecht en zouden ze alle drie weer naar beneden komen. Bij mij, in de uitslaapkamer. Olivia zou binnen een uur na de geboorte op mijn borst liggen. En zo geschiedde: om 12:15 geboren en om 12:52 zocht ze mijn tepel voor het eerste slokje melk.

Lees ook:  Plog #1: Een rustig thuisdagje

Twee uur lang hebben we genoten in de uitslaapkamer. Af en toe kwam iemand mijn bloeddruk bekijken en legde een ijskoud ding op mijn borst. Ik voelde geen kou, de verdoving zat er nog. Het enige dat ik zag was Olivia. Joost en ik bleven maar herhalen hoe mooi ze was en dat we nu echt papa en mama waren. En verder heb ik ongetwijfeld nog meer (onzin) uitgekraamd, maar ik weet het niet meer. Die twee uur, voelde niet als twee uur. En opeens, opeens zag ik dat mijn voet bewoog. Het voelde heel zwaar en echt niet als mijn voet, maar ik bewoog! De verdoving was voldoende uitgewerkt, we mochten naar de afdeling.

Met Olivia (mijn kindje!) op mijn borst en een ontzettend after-OK-volgepompt-met-morfine-gezicht werd ik met bed en al teruggereden. Op de voet gevolgd door Joost. Ik was zo trots, glimlachte naar iedereen die ons passeerde. Aangekomen op de verlosafdeling bleek mijn schoonmoeder al gebeld te hebben of alles wel goed was gegaan. Zij en mijn moeder hadden ook al zenuwachtig heen en weer gebeld, aangezien ze alleen de orgineel geplande OK-tijd wisten en dus niet wisten dat het iets uitgelopen was. Joost en ik hadden vooraf afgesproken dat we pas zouden bellen als ze met z’n drieen terug waren op de suite. Rond 15:05 belden we onze familie en kregen vrienden een appje met een eerste foto (en de mededeling dat ze die niet online mochten gooien) van onze prinses.

11 oktober 2012 – onze kraamsuite

Toen Joost en ik ons meldden ’s ochtends kregen we een tijdelijke verloskamer. De kleinste verloskamer van de afdeling, maar de verpleegkundige vertelde direct dat we na de keizersnede een grote kraamsuite kregen.

Ik werd helemaal blij, want de grote kraamsuites in dat ziekenhuis, zijn de luxe suites die ze je laten zien bij de open dag. De suites die een comfortabel bed voor de partner hebben (die mag namelijk sowieso blijven overnachten als de kraamvrouw en baby moeten blijven), een televisie waar je niet extra voor hoeft te betalen en ook niet geheel onbelangrijk: een hele lichte, moderne inrichting. Ik zag ons gezinnetje hier wel logeren de komende drie dagen.

’s Avonds kwamen onze ouders en mijn broertjes en zusje op bezoek. Olivia heeft vanaf de uitslaapkamer mijn borst niet meer verlaten, op eventjes knuffelen bij papa na. Omdat een keizersnede best wel een grote overgang is (sowieso, een geboorte) hadden Joost en ik vooraf besloten dat ze niet ’s avonds al van hand naar hand zou gaan. Olivia heeft vanaf mijn borst kennisgemaakt met iedereen. Het vasthouden en knuffelen hebben de trotse oma’s, opa, tante en ooms de dagen erna ingehaald.

Mijnlevenalsmama | Trotse mama

Expeditie Robinson is een van mijn favoriete programma’s. Die donderdagavond wilde ik dat dus heel graag kijken. Het leek me vooraf heerlijk om dit te kijken. Met z’n drietjes, in een prachtige kraamsuite, intens gelukkig. We hebben gekeken, maar eigenlijk keek ik niet echt. Ik kan me niets van die aflevering herinneren, het ging totaal langs me heen. Net zoals de voetbalwedstrijd van Oranje die we de volgende dag keken. Het stond aan, ik keek, maar ik nam niets in me op. Best uniek voor een televisieverslaafde.

Als gezinnetje naar huis!

Olivia’s geboortedag was op donderdag, op vrijdag mocht ik voor het eerst mijn bed uit (naar het toilet gaan was al voldoende inspanning, het bed was mijn grootste vriend), op zaterdag mocht ik douchen en de ontslagdag zou dan normaliter zijn op zondag. Drie dagen na de ingreep. Zaterdagmiddag om vijf uur liepen (lees: ik strompelde, Joost liep) we het ziekenhuis uit.

Ik had het gehad in het ziekenhuis. De eerste nacht heb ik misschien twee uur geslapen, ik had naweeën en Olivia had moederhonger, dus die lag lekker heel de nacht op mijn borst. Joost sliep wel gelukkig. Omdat ik echt last had van de wond (en toch, ik zou zo weer kiezen voor een keizersnede!), durfde ik het bed niet plat te doen, ik lag dus in een halve zitstand. En dat deed pijn aan mijn rug. De tweede nacht heb ik iets meer geslapen, maar elke 3 uur kwam er een verpleegkundige langs. Tijd voor een schone luier en voeding. Heel lief en logisch hoor, maar als we net een beetje sliepen, werden we weer gewekt.

Mijnlevenalsmama | Lekker naar huis

Zaterdagochtend mocht ik uit bed om te douchen en na die douche voelde ik me zo ontzettend goed, dat ik langzaam een balletje bij de verpleegkundige opgooide over een dag eerder naar huis gaan. Ze zou het bespreken, had ook gehoord dat ik slecht sliep hier en ik was best wel actief: liep door de suite en begon mijn energie terug te krijgen. Toegegeven, ik slikte een hoge dosis paracetamol, maar dat is ‘normaal’ na een keizersnede.

Het mocht! Na een middagdutje en kort bezoekje van mijn ouders en oma, kwam de buurman ons halen. De kraamhulp was ingelicht en kwam begin van de avond ‘de boel opstarten’. Heerlijk thuis met mijn gezinnetje, genieten!

15 Antwoorden

  1. Ik kende je verhaal natuurlijk al maar het blijft mooi om te lezen. Onze stuiterballen 😉

    Ps Doe je mee aan mijn winactie 😉

  2. Mooi om te lezen!

  3. wat een herkenbaar verhaal!!nu al bijna 1

  4. Ik weet niet waarom, maar ik lees graag bevallingsverhalen, zelfs van mensen die ik totaal niet ken (zoals jou). Ik vond de dagen in het ziekenhuis best prettig (ik begrijp dat het er in Nederland anders aan toe gaat en er meer wordt ingezet op thuis bevallen en kraamhulp aan huis?) ik voelde me heel veilig en op mijn plaats, al miste ik mijn man wel erg (en hij ons nog meer, denk ik).

    • Ja idd, wij krijgen kraamhulp aan huis (meestal een week vanaf de bevaldag). Ik wilde al geen thuisbevalling, maar in een geboortecentrum (soort thuisgevoel in het ziekenhuis) – maar toen werd het dus de keizersnede. Fijn was wel dat mijn man bij ons kon verblijven in het ziekenhuis: dag en nacht.

  5. Hoi Gwen, je verhaal ontroert me weer, zit ik hier sniffend achter de PC op kantoor!

  6. Jeetje, zo’n ruggenprik lijkt me zo naar, deed het inzetten erg zeer? Ik denk dat ik ook zou zitten shaken van de zenuwen en flauwvallen :S

    • Ik vond het echt verschrikkelijk, die ruggenprik. Nu moet ik zeggen dat ik er vooraf ook al tegenop zag, dus dat heeft vast niet geholpen. Maar ach, beter dit dan volledige narcose, dus ik zou het zo weer doen 🙂

  7. Mooi verhaal. Bizar he, die roes waarin je zit die dagen na de bevalling.

    • Ja echt hihi, ik wilde de hele kraamweek ook amper iets van mijn mobiel weten. Tot spijt van mijn moeder die graag foto’s en updates wilde 😉

  8. Wat een mooi verhaal <3

  9. Heel mooi om te lezen

Laat een reactie achter