Superoppas

geplaatst in: Gezinsleven, Gezondheid, Werkende moeder | 4

Het was een zware week in Huize Kuijten. Een week met veel slapeloze nachten en veel babygehuil. Wat zeg ik: babygekrijs. Het was een week waarin Olivia’s eerste kiesje begon te prutten. En hoewel ze sinds gisteren weer redelijk haar eigen ik is, speelt de kiespijn ’s avonds nog steeds op. Ik hoop maar dat het kreng (de kies dus) snel doorzet. En dan hebben we nog een aantal kiezen te gaan, zucht.

Slappe speen

Het begon maandagmiddag, Olivia wilde niet slapen, bleef huilen en zichzelf overstrekken en wilde niks weten van de borst of zuigen op haar speentje. Haar speentje wilde ze wel in haar mond, maar hij hing er dus losjes in. Ziet er heel zielig uit, een bleek gezichtje met een speentje dat slapjes in haar mondje hangt.

Borstweigeraar

En dus een borstweigeraar. Ik was er kapot van. Echt, als je gezegend bent met borstvoeding die vanaf het begin af aan goed loopt en je een baby hebt die elke keer weer met volle overgave ‘aanvalt’, dan is het heel zwaar als ze opeens wegdraait en gaat huilen. Ik heb niks gedwongen, heb me er gewoon bij neergelegd en haar gedurende de dag voldoende water gegeven (ze dronk namelijk wel gewoon uit een beker), maar in stilte was ik in tranen.

Wat als ze zichzelf na het ziek-zijn gespeend heeft? Wat als, zonder dat ik het wist, maandag na de lunch haar laatste voeding was? Om over het kolven nog maar niet te spreken. Was ik dolblij dat mijn productie stabiel genoeg was om een werkdag zonder kolven door te komen (en Olivia op de opvangdagen rijstmelk drinkt na de lunch), moest ik nu opeens ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds weer gaan kolven. De voorraad moedermelk in de diepvries was geslonken tot 5 voedingen, inmiddels heb ik er weer 13 op voorraad. Zucht.

Lees ook:  Tag: Papa aan het woord

Woensdag, werkdag

Maandag en dinsdag was het, behalve heel vermoeiend door de nachten met gemiddeld 3 -onderbroken- uur slaap en gehuil dat in je hoofd blijft zitten, niet erg. Maar dinsdagmiddag begon ik hem te knijpen. Mijn werkdagen zijn woensdag en donderdag. Ik ben net begonnen bij mijn nieuwe werkgever, dus vrij nemen was geen optie. Ook manlief had een drukke agenda, met veel afspraken.

Het plan was om Olivia woensdag wel naar het kinderdagverblijf te brengen en als het niet ging, zou ik (toch maar wel) naar huis gaan. En toen was daar opeens Suzanne! Mijn allerliefste buurvrouw en vriendin en bovendien de grote vriendin van Olivia. Dochterlief is echt dol op Suus (en Suus op haar). Suzanne is vrij op woensdag. Ze brengen wel vaker een woensdagmiddag samen door, gewoon voor de gezelligheid. Volgende week woensdag heeft ons kinderdagverblijf een studiedag, en wie past er op ons boeffie? Onze superoppas, Suzanne.

Superoppas Suzanne

Naast dat Suus en Olivia echt dol op elkaar zijn, laat ik Olivia ook met een gerust hart achter bij Suzanne. Suzanne werkt namelijk zelf op een kinderdagverblijf en tja, ik hoef dus eigenlijk niets uit te leggen. Ik doe het wel. “Ik heb hier brood, beleg, een soepstengel voor tussendoor en haar beker. Denk je aan veel water aanbieden? Haar ritme is een beetje met ‘aanvoelen’ van de moeheid, maar ze slaapt nog wel twee keer hoor.” Overbodig, Suus weet alles. Hoewel onze beider moeders ook dolgraag op willen passen en ik meer vriendinnetjes heb waar ik een beroep op kan doen, voelt Suzanne (sorry mam!) het meest vertrouwd. Ik kan niet uitleggen waarom, het is gewoon mijn gevoel.

Dinsdagavond bood Suzanne aan, Olivia bij het kinderdagverblijf op te halen als het niet zou gaan, dan hoefde ik geen vrij te nemen. Woensdagochtend werd Olivia, na een rusteloze nacht, om 5 uur wakker. Huilend. Ze wilde wederom nog niets van de borst of speen weten en was met moeite weer in slaap te krijgen. Om 6:15 stuurde ik Suus een berichtje. Of ik Olivia de hele dag mocht brengen, omdat het weer een dramanacht was. Dat was prima. Manlief bracht het campingbedje en kinderstoel, ik bracht iets later Olivia en een tas vol eten en speelgoed. Gedurende de dag hadden we wat contact via de app. Olivia was aan de beterende hand en best wel vrolijk. Suzanne was haar nog niet zat, ik (en Joost ook trouwens) zat met een gerust gevoel op kantoor.

Lees ook:  Arm kind

Wonderen verricht

“Gewoon een toevalstreffer” zegt Suus zelf, maar Olivia was woensdagavond alweer minder ‘ziek’ dan woensdagochtend. Ze ging rustig slapen en sliep, godzijdank voor mij (die er redelijk doorheen zat door de weinige slaap), de hele nacht door. Ze wilde nog steeds geen borst, of speen. Helaas. Maar, donderdagochtend wel! Ze dronk weer! Wat een opluchting, ik kreeg er vlinders van in mijn buik. Mijn allerliefste Olivia had zichzelf niet gespeend door het ziek-zijn, ze stortte zich met overgave op haar mamamelk, yes!

’s Avonds speelt de kiespijn nog steeds op, dochterlief is nog niet helemaal de oude. Dat komt vanzelf wel, als die rotkies door is. Maar mede dankzij onze superoppas, zijn wij de werkweek doorgekomen. Lieve Suzanne (ik weet dat ze meeleest) dankjewel – ik zou niet weten wat we zonder je moesten, je bent een kanjer!

 

4 Responses

  1. Sharmayne

    Oh die kiezen doen heel erg veel pijn wij zijn inmiddels klaar met die kiezen maar hell..

    Hoe gaat het nu met borstvoeding ?

    • Gwen

      Gelukkig weer heel goed sinds vandaag! Gister mwah mwah, de ene keer wel – de andere keer weer loslaten en wegdraaien. Maar vannacht en vandaag heeft ze alles weer bijgeclusterd – soms niet los te krijgen 😉 Verwacht dus weer een plotselinge productietoename over een paar dagen haha, al dat gesabbel. Maar geniet er onwijs was! Vond het echt heel erg dat ze niet meer wilde drinken, het kwam zo plotseling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.