DZP: Olivia bij de oppas

geplaatst in: Day Zero Project, Persoonlijk, Relatie | 5

Toen ik nog zwanger was, leek het me niet meer dan logisch om af en toe even saampjes iets te gaan doen. Even zonder dochterlief. Joost en ik hadden het er wel eens over: het zou moeilijk zijn, maar belangrijk.

We sloten de deal dat we voor ze 8 weken zou zijn (dat was rond de kerst vorig jaar), we een keer samen zouden gaan lunchen. Samen dineren vonden we te lang en ‘te groot’ (lees: dan moet ze ook bij de oppas gaan slapen enzo). Lunchen leek ons haalbaar. Niets bleek minder waar.

Gewoon als gezin

Olivia is inmiddels alweer één en, op af en toe een uurtje of een middagje die op 1 hand te tellen zijn, nog nooit bij een oppas ‘achtergelaten’. Joost en ik vinden dat niet erg. We waren al geen uit-eten mensen, maar echte huismussen. Uitgebreid koken of kaasfondueen, met een wijntje en hapjes op de bank, filmpje aan. En lunchen? Dat hebben we wel vaak gedaan het afgelopen jaar. Met Olivia, als gezin. Heerlijk! Uiteten ’s avonds ook trouwens, als gezin, op vakantie.

Te lang voor een baby

Tot we er afgelopen week echt aan moesten geloven. Mijn moeder is beëdigd als burgemeester. Een officiële plechtigheid, gevolgd door een receptie. Tja, Olivia is een makkelijke baby (of nee: dreumes inmiddels), maar 2 uur stil zijn en zitten en vervolgens nog een receptie is zelfs voor haar te veel gevraagd.

Mijn moeder wilde Olivia er in eerste instantie bij hebben, leuk om te pronken als oma zijnde natuurlijk. Joost en ik leek dat ook wel een goed plan, een beëdiging en een receptie, lekker bij mama in de draagdoek – dat zou moeten lukken. Tot bleek dat alleen al de plechtigheid 2 uur zou duren. Change of plans.

Lees ook:  Dankbaar voor moederschap

Even slikken

Natuurlijk heeft mijn moeder de lengte van de plechtigheid en de receptie niet zelf bedacht, maar onze aanwezigheid (zonder Olivia), deed me even slikken (Joost ook volgens mij). Mijn moeder is nu namelijk burgermeester in Haaren (Noord-Brabant), dus we zaten ook nog met reistijd. Het betekende namelijk dat Olivia echt een hele middag en avond (inclusief daar slapen begin van de avond) naar de oppas moest. Slik! Nu hebben wij een geweldige oppas: dat is namelijk gewoon een goede vriendin (en buurvrouw), waar Olivia stapelgek op is. Maar toch: Olivia moet haar laatste voeding uit de fles drinken in plaats van bij mij, zij moet haar op bed leggen en zij moet haar een verhaaltje voorlezen. Dubbel slik.

Maar natuurlijk ging het allemaal goed, had Suzanne Olivia in haar eigen bedje gelegd en zat met haar man op onze bank te chillen. Superlief! Toen ik m’n kleine prinsesje nog een kusje gaf, werd ze een beetje wakker en heeft nog lekker een paar slokken bij mij gedronken.

En wij? Wij hebben ons vermaakt, voelden dat dochterlief in goede handen was en zijn eindelijk over de drempel van ‘de eerste keer’ gestapt. En hoewel de tweede keer vast weer een tijd op zich laat wachten, gewoon omdat we de behoefte niet voelen, kan ik ook weer een van mijn Day Zero Project doelen wegstrepen: #7. Olivia een keer bij een oppas ‘achterlaten’. Done.

5 Antwoorden

  1. Leuk stukje! Hoewel niet erg herkenbaar voor mij 😉 Toen onze dochter een week oud was, zijn wij al samen naar de bios en uit eten geweest. Ik moest er gewoon ff uit, had een enorm zware zwangerschap gehad en was al ongeveer 9 maanden aan huis gekluisterd geweest. Mijn schoonouders kwamen oppassen en dat ging prima. Het is wel belangrijk hoor, er even tussenuit met zn tweetjes!

    • Ja idd – maar wij zijn echt thuismensen. Morgen staat een avondje kaasfondue (en Olivia eerder eten en naar bed) op het programma, dat is echt ons uitje (in huis) hihi. Knap wel, ondanks dat je echt de deur even uit moest, om je dochtertje na een week al alleen te laten. Ik kon toen alleen maar verliefd naar haar kijken en liet d’r het liefst niet eens bij manlief zitten haha, maar goed, dat is mijn ‘ding’ haha. Welkom op mijn blog trouwens!

  2. Ik hoop dat ik het ook zou kunnen.
    Leuk om te lezen

  3. Leuk om te te lezen! Lijkt me zo lastig. Ben zo benieuwd wanneer voor ons de eerste keer gaat zijn. Ga graag naar de bios maar een baby kan natuurlijk niet mee.

Laat een reactie achter