Een maand later

geplaatst in: Gezinsleven, Werkende moeder | 2

Alweer ruim een maand geleden ben ik begonnen aan mijn nieuwe baan. Die parttime baan meer in de buurt van huis, die ik zo graag wilde . En die ik vond. Via een open sollicitatie notabene!

Het was een drukke maand. Een maand met veel nieuwe indrukken en informatie, met twee lange beursdagen vorige week en al twee bedrijfsuitjes. Dat laatste is puur toeval hoor, een etentje na een succesvolle beurs hoort er immers bij en het was alweer een tijdje geleden dat mijn collega’s samen gebowld hadden, dus afgelopen woensdag eindigde met een bowlingborrel. Mij hoor je niet klagen.

Het lijkt langer

Het was ook een maand die al veel langer dan een maand lijkt. In positieve zin. Het voelt alsof ik hier al veel langer werk. Gezellige collega’s, die naast enthousiast over mijn werkzaamheden ook kritisch durven te zijn. Die complimenten geven als iets er goed uit ziet, tips geven als het beter kan en die me meenemen in de wereld van de doelgroep.

Het is een hele leuke groep mensen, ik kan goed schakelen met beide directeurs en on top of that: mijn werkzaamheden zijn precies wat ik voor ogen had! Hoewel ik mij in deze eerste maand natuurlijk vooral beziggehouden heb met verdieping in de doelgroep en het in kaart brengen van de marketinguitdagingen.

Routine zit erin

Afgelopen maand heb ik een paar extra dagen gewerkt (ik werk natuurlijk maar twee dagen per week), omdat we nog kinderopvang hadden op de 3e dag. Opzegtermijn enzo. Ik ben blij met twee werkdagen. De routine thuis zit er goed in. Ik plan het huishouden op vrijdag en maandag, zodat we in het weekend weekend hebben met z’n drieën.

Lees ook:  Offline kraamtijd

Ook het leven zonder auto gaat ons prima af. Die ene keer dat we ver moesten reizen voor het feestje van mijn moeder, konden we een auto lenen en Olivia en ik hebben pas een ochtend door de regen hoeven fietsen. Inmiddels zijn we een regenponcho voor Olivia rijker, altijd handig.

Blije Gwen!

Zoals je begrijpt als je dit leest: ik ben blij! Heel blij met mijn keuze van baan te wisselen, heel blij met het bedrijf waar ik nu werk en heel blij met de verdeling die Joost en ik nu hebben. Voor Joost is het best zwaar: fulltime werken en studeren. Ik probeer hem te steunen waar ik kan, zorg bijvoorbeeld voor het eten, de was, lunch voor de volgende dag en ben er voor hem. Gewoon, er zijn.

Dat is soms nog best moeilijk trouwens: als Olivia een slechte nacht (en ik dus ook) en hangerige dag heeft en veel van mij vraagt, ben ik blij als Joost thuis is. Het liefst zou ik mezelf dan in de slaapkamer opsluiten en een uurtje gaan slapen. Maar ja, Joost ook, dus ik doe het niet. Ik probeer hem dan alsnog zoveel mogelijk te ontzien. Doe Olivia in bad, zodat hij even een kopje koffie kan drinken en kan bijkomen van zijn werkdag, want ik weet hoe vermoeiend het kan zijn, fulltime werken. Om over daarnaast te studeren nog maar niet te spreken. Ik kan dus niet anders dan manlief steunen in kleine dingen, die grote dingen (werk en studie) kan ik helaas niet van hem overnemen. Leuker kan ik het niet maken lieverd, wel makkelijker (hoop ik).

Lees ook:  DZP: maximum snelheid

2 Antwoorden

  1. Ha die Gwen leuk om alles te lezen wat je schrijft , ik ben trots op jullie

  2. Fijn dat je het zo goed stelt op je werk en dat je het kan combineren met datgene wat je het graag wil combineren. Moedige keuzes van Joost, en sterk dat je hem daar zo goed mogelijk in steunt. Mijn man is ’s avonds laat thuis en soms betrap ik mezelf erop dat ik een pak minder begrip voor hem toon nu kleine man er is. Hij houdt van een opgeruimd huis, en ik gooi me op bezig zijn met kleine man als ik van mijn fulltime job thuis kom. Erna kook ik voor ons en ja, dan laat ik de boel héél vaak de boel. Daarin verschillen we denk ik behoorlijk.

Laat een reactie achter