Filmmietjes

geplaatst in: Ontspanning, Relatie | 2

Joost en ik zijn dol op het kijken van films. Enge films vooral. Films zoals Saw, The Ring, The Texas Chainsaw, The Woman in Black, The Exorcism of Emily Rose, noem maar op. Dat ik na het zien van die laatste film voor een nachtelijk toiletbezoek heel hard uit bed rende, omdat ik dacht dat ‘zij’ onder ons bed zat, nam ik voor lief.

Verleden tijd

Ik lieg, bovenstaand stukje klopt niet meer. Er moet eigenlijk staan: Joost en ik zijn dol op het kijken van films. Maar, vooral geen enge films zoals bovenstaande titels. Want nu, nu zijn we ouders, we schijten in ons broek bij zulke films. Echt waar, we, niet alleen ik (daar gaat Joost zijn reputatie). Voorstukjes van dergelijke films kijken we niet. We zappen weg, knijpen onze ogen toe en zeggen ‘iehh’ tegen elkaar. That’s it, dat was onze voorkeur voor thriller/horror. Weggevaagd door het ouderschap.

Klamme handjes

Het gebeurt niet zo vaak meer, maar afgelopen weekend hadden we midden op de dag de tijd om een filmpje te kijken. Olivia was doodmoe, dus de verwachting was dat die wel twee uur zou slapen. Gordijnen halfdicht, kaarsjes aan, filmpje aan, dekentjes op de bank, genieten. World War Z. Een blockbuster die manlief graag wilde zien en het verhaal sprak mij ook wel aan. Het ging over zombies, maar op een realistische manier en de hoofdrolspeler was Brad Pitt. Inmiddels een paar jaartjes ouder, maar nog steeds even fijn om naar te kijken. Vind ik.

Zonder te veel van de film (een aanrader!) te verklappen, kan ik zeggen dat de film vrij (Amerikaans) realistisch begon. Een gezin met een vader, moeder en twee dochters in een auto, door de drukke straten van een grote stad. En dan breekt er paniek uit. Je weet nog niet wat er aan de hand is, maar alle auto’s toeteren, mensen rennen in paniek alle kanten op en de vader besluit zijn gezin in veiligheid te brengen door als een gek dwars over en door andere auto’s heen te rijden. De auto vliegt uit de bocht en het viertal moet dus de straat op. Op dat moment komen de eerder genoemde zombies in beeld en slaat het gezinnetje (samen met duizenden anderen) op de vlucht.

Lees ook:  Bath Time #30

Ik bekijk het geheel met klamme handjes, hartkloppingen en plaatsvervangende stress voor Brad Pitt en zijn vrouw. “Houd alsjeblieft die meiden in de gaten!” en “Laat haar handje niet los, houd een hand voor haar ogen zodat ze dit niet hoeft te zien.” Het schiet allemaal door mijn hoofd. En blijkbaar ook door Joost zijn hoofd, want zodra de film in wat rustiger vaarwater komt na bovenstaande scene, vraag ik hem of hij misschien hetzelfde heeft als ik (die exacte woorden, geen verdere toelichting van wat dan ‘hetzelfde’ in moet houden). Manlief kijkt me aan en zegt: “Dat ze die kinderen moeten beschermen?” Bam, weg is onze reputatie. We kijken een goede film, een spannende film, hebben net een hele spannende scene achter de rug en zitten beiden met klamme handjes omdat er twee meisjes van een jaar of 8 en 10 in beeld zijn en hun ouders hen moeten beschermen tegen het kwaad.

Filmmietjes door ouderschap

Zo realistisch, zo beangstigend en zo goed voor te stellen hoe die ouders zich voelen. Oké, het is een film. Die acteurs voelen niks, behalve een groeiende bankrekening. En zelfs die voel je niet, maar toch. De hele film lang hoop je dat alles goed gaat, dat papa zijn meiden in veiligheid brengt en daarna weer heelhuids terugkeert naar zijn gezin.

Dat er een stel zombies hele nare dingen doen en de halve wereld vergaat is leuk om naar te kijken, maar sinds we ouders zijn is dat een bijzaak. Joost en ik zijn filmmietjes geworden, maar dat is niet erg. We zijn het samen, we begrijpen elkaar. We begrijpen de acteurs, het inlevingsvermogen is verdubbeld. Punt voor de scenarioschrijvers.

2 Antwoorden

  1. Heel erg herkenbaar! Wij hadden het er toevallig van het weekend nog over dat ik bijna nergens meer tegenkan sinds ik moeder ben geworden.”vroeger” kon ik alles moeiteloos aanzien maar dat is indd echt voorbij! 🙂

  2. Hahaha…weer zo’n fantastische blog, alsof ik het mezelf hoor zeggen 🙂 Het hoort er blijkbaar allemaal bij, bij het ouderschap…

Laat een reactie achter