Me-time

geplaatst in: Ontspanning, Persoonlijk | 4

“Me-time … Wat is dat? Kun je dat kopen? Geen garantie? Prima, geen probleem. Ik ben met elk beetje tevreden.” Dit zinnetje las ik een tijdje geleden in een mamatijdschrift en is me bijgebleven. Vooral omdat ik mezelf er niet in herken. Ja, échte me-time is spaarzaam sinds het moederschap, maar dat vind ik niet erg. Me-time heeft voor mij vooral een andere lading gekregen. Meer lading.

Me-time is ook we-time

Echte me-time, zoals op het moment dat ik er zin in heb mijn nagels lakken en onderuit gezakt op de bank neerploffen, dat kan niet meer midden op de dag. Ten eerste omdat, zelfs als dochterlief ligt te slapen, altijd als ik mijn nagels gelakt heb en ze nog niet helemaal droog zijn, Olivia begint te huilen. Altijd. Mijn nagels lak ik dus alleen nog maar als Joost thuis is, zodat hij bij kan springen. Een maskertje op mijn gezicht doen met een dreumes in huis werkt ook niet. Ik heb het aan den lijve ondervonden, want toen het kwartier verstreken was en ik in de badkamer boven met een washandje mijn gezicht wilde gaan wassen, besloot Olivia achterover te vallen met de blokkenkar. Resultaat: een heel trekkerig en pijnlijk gezicht na een halfuur, want er moest eerst een klein lief meisje getroost worden.

Mijn me-time is ook we-time. Olivia die heerlijk zit te spelen met haar blokjes, ik die er glimlachend naar zit te kijken. Samen een boekje lezen, de vormen in de vormenstoof doen en (nog leuker) ze er via de kleine figuurgaatjes weer uit proberen te halen. Van zulke momenten geniet ik, die beleef ik in het moment, geven me rust. Lang niet altijd hoor, want als mijn hoofd overstroomt van things-to-do, dan duren die momenten soms erg lang. Maar over het algemeen ervaar ik mijn momenten met Olivia als me-time.

Lees ook:  Een typische 'vrije' dag

Even tien minuten niks

Als de eettafel weer leeg is, de vaatwasser is ingeruimd en Olivia slaapt, pakken Joost en ik vaak even ons momentje me-time. Dit hoeft niet lang te zijn, tien minuutjes wezenloos naar de televisie of laptop staren is voor manlief vaak al genoeg. Ik benut het vaak met het uitzoeken van een nagellakje, epileren van mijn wenkbrauwen of uitgebreid douchen. Of ik doe hetzelfde als Joost, wezenloos naar de televisie of laptop staren. Even niks.

Uitgebreid naar het toilet gaan is ook zoiets. Daar kom je op een werkdag niet aan toe en ook als je een dag thuis bent met je kindje en dat kindje niet lekker ligt te slapen, lukt dit niet. Ja, manlief en ik zitten dus ook wel eens tien minuten op de toilet ’s avonds. Gewoon zitten, heerlijk. Toegegeven: soms neem ik een tijdschrift mee en houd het zo een halfuur uit. In de weekenden, als Joost zich dus over Olivia kan ontfermen, stel ik dit niet eens uit tot de avond. Gewoon even me-time. Op het toilet, dat dan weer wel.

Andere lading

Ja, me-time heeft een andere lading gekregen. Sterker nog: ik denk dat als je geen kind hebt, je je hier echt geen voorstelling van kunt maken. Je je afvraagt hoe iemand in vredesnaam een halfuur op het toilet kan zitten en daar van kunt genieten. Maar ja, het is echt zo. Hier wel althans.

Mijnlevenalsmama | Spelende dreumes

Het heeft even geduurd voor ik mijn dagelijkse draai gevonden had, want in het begin wilde ik absoluut niets in het huishouden doen als Olivia wakker was. Dan had zij mijn volledige toewijding, dus als ze sliep ging ik met een noodgang door het huis en ’s avonds was ik doodmoe en had geen enkel rustmomentje voor mezelf gehad. Ik voelde me schuldig als ik in de keuken aan het snijden was en zij ‘alleen’ (drie meter verderop) lag te spelen op haar kleed. Inmiddels doe ik het heel anders: doe juist dingen als Olivia wakker is en wissel samen spelen, het huishouden en zelf met mijn laptop (blogs schrijven of lezen) aan de eettafel zitten af. Als Olivia slaapt is het me-time: laptoppen, een serie kijken, boek of tijdschrift lezen. Even ‘niks’.

Lees ook:  Op avontuur in Villages Nature Paris

4 Responses

  1. Donsjes

    Haha, je hebt overschot van gelijk! Voor mij wordt de behoefte aan die klassieke me-time ook echt minder. Gelukkig maar, want kleine man heeft moeite om zichzelf braaf bezig te houden de laatste tijd dus moet ik in een noodvaart achter hem aan om hem overal weg te halen. Ik vond wel treffend wat je zei, dat die momenten van samenzijn ook zo wat me-time zijn en dat dat vooral lukt als je hoofd niet overloopt van alles wat nog moet gebeuren.

    • Gwen

      Ja he, zo is het echt. Als je beseft dat je in het moment kunt genieten, dan is dat zoveel waard! Wat jij zei over die frisse neus trouwens, het is zo’n gedoe met inpakken. Is ze net in jas sjaal en schoenen, draai ik me om om de sleutels te pakken, schoenen weer uit. Zucht 😉

  2. Nicky

    Heel herkenbaar, met uitzondering van een tijdschrift mee naar de wc 🙂 . De behoefte in ‘me-time’ heb ik al jaren niet echt. Natuurlijk heb ook ik momenten dat ik gillend weg wil rennen maar in het algemeen kan ik echt van mijn kids genieten.

    • Gwen

      Die wegrenmomenten hebben we allemaal wel eens denk ik 😉 Maar als ik dan op kantoor ben, denk ik: laat mij maar weer thuis zijn haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.