Grote-mensen-lunch

geplaatst in: Ontspanning, Opvoeding | 7

Gisteren ging ik lunchen met een vriendin. En Olivia. Klinkt vrij normaal natuurlijk, want vrijdag is een van mijn vrije dagen, dus die breng ik met Olivia door, en lunchen gebeurt elke dag. Maar ja, lunchen buiten de deur, met Olivia, gebeurt niet elke dag.

Best spannend

De laatste keer dat ik met Olivia erbij buiten de deur geluncht heb, was een snel broodje samen met manlief. Olivia begon tegen het einde van ons broodje te jengelen en uiteindelijk heb ik haar ter plaatse (voor het eerst in een restaurant) gevoed, terwijl Joost en ik ons kopje koffie opdronken.

Hoewel het moederschap en een kindje inpassen in het dagelijks leven ‘een piece of cake’ is bij ons, vond ik het lunchen gisteren wel een beetje spannend. Immers, de vriendin waarmee ik ging eten is (nog) geen moeder, dus ik ben de enige van ons twee met een (misschien wel verveelde, jengelende) dreumes en de intentie van de lunch is toch om een gezellig gesprekje te voeren. Niet om alleen druk te zijn met Olivia.

Voorbeeldige dreumes

Toegegeven, dochterlief hangt nog steeds tussen 1 en 2 slaapjes. Althans: ze slaapt 1x, maar dat slaapje moet ik 3 van de 4 dagen nog ‘actief’ rekken van half 12 tot een uur of 13. Als ik haar om elf uur, half twaalf op bed leg, slaapt ze tot ongeveer één uur en vervolgens redt ze het niet tot het avondeten. Rekken tot een uur of één is dus noodzakelijk. Het lunchtijdstip is momenteel dus niet het meest handige moment om iets te plannen, maar ik ben niet voor een gat te vangen.

Lees ook:  Dodenherdenking

Ik heb al vaak zat leuke kiekjes op Facebook of Instagram voorbij zien komen van medemama’s die in een brasserie zitten met hun peuters en dreumessen en dat ziet er altijd uit als een piece of cake. Jaloersmakend, dat wilde ik ook ervaren! En weet je, gisteren was het zover. Ik heb het ervaren!

Mijnlevenalsmama | Grote mensen lunch

Olivia gedroeg zich voorbeeldig. Op wat gejengel (lees: haar stapelbakjes boos wegsmijten) toen het brood op zich liet wachten (eten is de perfecte afleiding als ze moe is) en het zuigen op haar speentje na de lunch, na, was ze een voorbeeldige dreumes. En die twee dingen, eten en een speentje als afleiding van de vermoeidheid, horen erbij.

Ze mag dan inmiddels het liefst als een ‘groot mens’ aan tafel zitten, doen alsof ze gesprekken volgt en meelachen op het juiste moment, ze blijft een kleine dreumes. Mijn kleine dreumes, die stiekem al veel te snel groot wordt. Zie haar eens wijs zitten aan tafel, in een (ideaal!) opzetkinderstoeltje!

7 Responses

  1. Karin

    Hey Gwen! Je weet dat ik je blog altijd lees maar niet zo van het reageren ben… Ik kon het nu niet laten 😀 Jullie moppie heeft het geweldig gedaan en ik heb van jullie beide gezelschap genoten! Thanx for beiing there! En tot snel, liefs Karin

  2. Esmiralda

    Leuk !! weer een ervaring rijker… geweldig inderdaad die stoeltjes, we gaan vaak uit eten naar Yankee Doodle en daar hebben ze ook van die geweldige stoeltjes, zo makkelijk.

    Tsja kleine meisjes worden groot. Ik merk het zelf ook bij mijn dochters. Zo leuk die veranderingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.