Oppaskindjes

geplaatst in: Opvoeding, Persoonlijk, Samenwerkingen | 0

Jaren geleden, toen ik nog studeerde, nog niet zo lang met Joost samen was en ‘kinderen’ pas hoorden bij ons ‘later’, had ik een superleuk oppasadres. Twee jongetjes van toen net 2 en 4 jaar oud. Ik noem ze voor het gemak even Thom en Max, maar dat zijn niet hun echte namen. Thom, een eigenwijze peuter met felblauwe ogen en Max, een al net zo eigenwijze, maar iets stillere, kleuter. Beiden schatjes, beiden ontzettend lief. En druk. En ondernemend. En beiden zo’n twee dagen per week overdag ‘mijn’ kindjes.

Via een ‘datingsite’

Ik leerde de jongens kennen via hun ouders. Of eigenlijk, via hun moeder en een ‘datingsite’ voor oppassers en gezinnen. Ik was gestopt met mijn studie Rechten en werkte, ter overbrugging naar mijn studie Marketing & Communicatie die in september startte, bijna fulltime bij mijn horecabaantje. Leuk en gezellig, maar ik vond het erg zwaar en was op zoek naar wat afwisseling. Mijn zusje vertelde me over een vriendinnetje dat een oppasadresje gevonden had via zo’n website, dus ik besloot me in te schrijven.

Met mijn jarenlange oppaservaring op kindjes uit de buurt, een jonger zusje en twee jongere broertjes en mijn bijna fulltime-beschikbaarheid, stroomden de mailtjes binnen. Ik vond drie leuke oppasadresjes via de site, waaronder bij Thom en Max. Hun ouders werkten beiden fulltime en voorheen hadden zij een au-pair in huis. Deze had ontslag genomen en het vinden van een nieuwe inwonende au-pair was lastig. Het alternatief was het zoeken van 1 of 2 geschikte oppassers, die hele dagen met hun jongetjes door konden brengen.

Uitgebreide kennismaking

Na een uitgebreide mail over mezelf en een mail van de moeder over hun gezin, ben ik daar langsgegaan op woensdagmiddag. Beide kindjes thuis en heerlijk weer, dus een kop thee in de tuin. En echt waar: het klikte meteen. De jongens wilden dat ik het zwembadje vol zou laten lopen en ik mocht amper met hun moeder praten, omdat zij wilden spelen. Ik ging met een goed gevoel weg en ik denk dat ik mama en de jongens ook met een goed gevoel achterliet, want een paar dagen later ging ik ’s avonds op de koffie na het eten. Thom en Max sliepen en ik sprak uitgebreid met beide ouders.

Lees ook:  Mama van twee

We besloten de sprong te wagen, bespraken de financiën (die heel erg prettig waren voor mij, aangezien ik zonder studie ook geen studiefinanciering kreeg tijdens die periode tussen mijn studies) en de woensdag erop was mijn eerste oppasdag. Van 8 tot 18 uur, waarbij ik het eten zou maken en rond 17:15 met de jongens zou eten. Het ging perfect! De vader van de jongens werkte dichtbij huis, dus hij kwam mee lunchen (omdat het voor hen ook heel erg wennen was natuurlijk), maar hij zat er eigenlijk voor spek en bonen bij. Die zomer was ik 6 weken lang, 4 dagen per week voor het eerst ‘mama’.

Niets bij voorstellen

Het was een heerlijk oppasadres! Natuurlijk, als 20-jarige de hele dag doorbrengen met 2 kleine kinderen, die niet van jezelf zijn, is vermoeiend. Maar ook leuk! Regelmatig gingen we naar de speeltuin of naar de dierentuin (gewoon, met papa’s auto) en zelfs een paar keer naar de bioscoop. Bij hen heb ik leren fietsen met een mama- en bakfiets. Om leren gaan met maxicosi’s en autostoeltjes, een huilende en schreeuwende Thom in de supermarkt en zoveel luiers verwisseld en ongelukjes van Max opgelost dat ik Olivia vanaf haar geboorte met mijn ogen dicht kon verschonen. Bij wijze van spreken.

Door het fulltime oppassen op deze jongens wist ik zeker dat ik het moederschap geweldig zou vinden. Dat ik mijn hand niet om zou draaien voor fietsen met twee fietsstoeltjes, kinderen die hun broccoli alleen eten met ketchup erop en nog liever elke dag zelfgemaakte pizza eten. Ik heb met heel veel plezier twee jaar lang opgepast op de jongens, zelfs een paar keer samen met Joost en hen naar de dierentuin geweest en de ijskar bediend op een tuinfeestje en ik denk nog vaak terug aan ze. Die lieve Thoms en Max.

Lees ook:  Online shoppen

Ook al ging er een uitgebreide kennismaking aan vooraf en hadden de jongens en ik een echte klik (en de ouders en ik ook), ik kan me nu ik moeder ben toch niet veel voorstellen bij de hele dag een oppas in huis, die je eigenlijk niet kent. Die met jouw kindjes speelt, ze eten geeft, naar de speeltuin en de dierentuin gaat. En die je dus niet echt kent?!  Maar goed, Olivia is pas net 1, wie weet denk ik er over een jaar anders over. Hoewel: ik werk natuurlijk niet fulltime, dus onze situatie is heel anders. Gelukkig.

Mijnlevenalsmama | Gesponsorde blogpost

Laat een reactie achter