Franse opvoedmethode

geplaatst in: Opvoeding | 17

Afgelopen zomer, op vakantie, las ik het boek “Franse kinderen gooien niet met eten“. Ik vond het een eye-opener. Niet zozeer omdat ik dingen las die me totaal onbekend waren, maar omdat ik veel herkende over de opvatting die Joost en ik hebben over opvoeding. Ik las ook veel dingen waarvan mijn oren gingen wapperen, dingen die absoluut niet bij ons passen, maar toch: ik vind het boek een aanrader. Het leest lekker weg (vind ik), er staan komische (absoluut herkenbaar uit mijn eigen kindertijd met een zusje en twee broertjes) voorbeelden in en als je er je eigen draai aan weet te geven, staan er veel handige opvoedtips in.

Kinderen in de speeltuin

Een leuk voorbeeld is het plaatje van de speeltuin op zondagmiddag. Franse ouders zitten op een bankje, kletsen met elkaar en drinken een kop koffie. De kinderen spelen. Samen. In alle ‘rust’ en binnen de hekjes van de speeltuin. De kinderen van de Amerikaanse schrijfster rennen alle kanten op, duwen elkaar en ‘ontsnappen’ uit het speeltuinhekje. De schrijfster van het boek komt niet toe aan ook maar een slokje van haar koffie en is continu met de kinderen in de weer. Politiemannetje aan het spelen.

Ik moest lachen om dit voorbeeld: ik zie het namelijk voor me. Moeders die de hele tijd “Kijk uit!” en “Niet doen!” zeggen en die eigenlijk helemaal niet rustig op een bankje kunnen genieten van het zonnetje. Kinderen die elkaar gaan duwen en expres de speeltuin uitlopen, om aandacht van hun moeder te krijgen. Huh aandacht, de moeder geeft toch continu aandacht aan haar kinderen? Ze roept naar ze, houdt ze in de gaten en spreekt hen meermaals aan op hun (foute) gedrag. Tja.

Zoals ik eerder al typte, het is een leuk boek als je er je eigen draai aan weet te geven. Ik haal uit bovenstaand voorbeeld dus het ‘laten’ van je kinderen. Met ze naar de speeltuin gaan en laten spelen, laten ontdekken. Zichzelf laten vermaken. Dat is precies wat Joost en ik Olivia leren. We laten haar zelf spelen, met afwisseling natuurlijk, want we gaan ook gerust een uur met haar op de grond zitten Duplo’en. Soms raakt ze gefrustreerd, want zelf spelen en zelf ontdekken kan moeilijk zijn. Waarom past dat blokje niet daarop? Hoe kom ik op het stoeltje? Waarom staat dat boekje iets te ver weg? Ook dan laten we haar regelmatig even jengelen en proberen, haar eigen probleem oplossen. We schieten haar na een tijdje te hulp en geven bijvoorbeeld het boekje aan, om vervolgens weer weg te lopen. Ze wilde het boekje, heeft nu het boekje en speelt weer lekker verder. Het Franse laisser faire: op zijn beloop laten. Het werkt voor ons. Met Olivia, want elk kind is anders, dus wie weet werkt dit bij een tweede kindje wel helemaal niet.

Lees ook:  Maar zo kort klein ...

Kinderen zijn volwassenen?!

De Franse opvoedmethode gaat er vanuit dat kinderen volwassenen zijn en gewoon meedraaien in de samenleving. Dat je je leven niet hoeft te veranderen voor kinderen, maar kinderen zich aan jouw leven moeten aanpassen. Hier ben ik het, in die letterlijke verwoording, niet mee eens. Kinderen zijn geen volwassen, kinderen moet nog heel veel dingen leren. Als ouders ben je een voorbeeld, je maakt je kinderen uiteindelijk volwassenen – om het zo maar even te zeggen. Maar, vind ik: kinderen kunnen vaak wel zoals volwassenen benaderd worden, je kunt dingen uitleggen en toelichten waarom iets niet mag, in plaats van afstraffen of iets alleen af doen met  een simpel ‘nee’.

Het boek geeft het beeld dat kinderen in Frankrijk een soort ‘ballast’ zijn, ze mogen geen last veroorzaken, de carrière van de ouders niet in de weg staan. De Franse ouders die in dit boek beschreven worden, werken bijna allemaal fulltime. De crèche verzorgd voor een groot deel de opvoeding. Tja, uhm, kan iets nog verder van Joost en mijns opvatting af staan? Ik geloof van niet. Olivia is absoluut geen ballast, kinderen veroorzaken nu eenmaal ‘last’ (slapeloze nachten en hangerigheid bijvoorbeeld) en mijn werk is ontzettend leuk, maar een fulltime baan en carrière maken? Nee dankje!

Consequentie als toverwoord

Wat ik als rode draad uit het boek haalde is de Franse consequentie. Dit kan bijna met hoofdletters geschreven worden, want die is heel erg strikt. Non est non. Hier kan ik mezelf heel goed in vinden. Hoewel, toegegeven: het handvat van de oven was eerst een no-go en nu er een goed slothaakje op zit, mag Olivia hem gewoon aanraken. Het is haar favoriete ‘hangplekje’ als ik iets op het aanrecht aan het bereiden ben. Non is dus niet altijd non, maar negen van de tien keer wel. Tot vervelens aan toe, blijf ik ‘Nee, dat mag niet’ soms herhalen en als ik de fransen mag geloven: uiteindelijk met resultaat. Hoewel, zij zeggen het vaak 1x en volgens het boek luistert het kind dan meteen (?!), dat werkt hier niet helaas. Maar, dat hoeft ook niet: kinderen blijven kinderen.

Lees ook:  Waarom ik ben gaan bloggen

Nog even dit: dit is geen gesponsorde blog, ik vond het gewoon een heel erg leuk boek om te lezen. Opvoeding is voor iedereen persoonlijk, je moet doen wat voor jou/jullie goed voelt. Voor ons is dat nu, soms, met een ‘Franse slag’, wie weet denken we er over een tijdje wel anders over. Of niet.

17 Antwoorden

  1. Het klinkt als een interessant boek! Die ga ik in de toekomst ook eens lezen, na de bevalling ergens 😉

    • Echt doen! Het leest zo lekker weg en zorgt voor een glimlach op je gezicht 🙂 Hoelang nog tot de bevalling, minder dan twee maanden toch?

  2. Zo denk ik toch ook een deel over opvoeding. Ik ven kleuterjuf en daar is ook 9/10 ‘nee is nee’ tenzij ik fout zit en dan geef ik dat ook toe. Hopelijk ben ik ook zo consequent moet ik kinderen krijgen. 🙂 Maar over het meedraaien heb ik gemengde gevoelens. Ik ben het volledig met je eens:kinderen zijn kinderen, maar kinderen moeten zich ook voor een stuk aanpassen aan de volwassenen. Maar zoiets gebeurd dan denk ik vanzelf. Stel je bent een koppel dat vaak op restaurant gaat, en je neemt je kind van kleins af aan mee, dan leert die zich aanpassen aan de gewoontes van de volwassene. Je moet dan niet op 2,5 jarige leeftijd dit gaan doen met een kind dat nog nooit op restaurant ging. Leuke post! Het zeg je aan het denken

    • Prcies! Wij zetten Olivia al op vakantie bij ons aan tafel, was ze zeven mnd. En gaan nu as zaterdag weer uit eten met zn drietjes 🙂

  3. Klinkt als een interessante boek, helaas heb ik tegenwoordig haast geen tijd om een boek open te slaan laat staan lezen.

    • Dat tijdtekort is precies wat me steeds weerhoudt van me aanmelden voor bloggen voor jullie site. Hopelijk over en tijdje 🙂

  4. Klinkt inderdaad interessant en je hoeft niet alles uit het boek ook aan te nemen als waarheid, iets wat genoeg mensen wel doen.. het staat in een boek dus het zal wel goed zijn, of het staat op internet en het zal dus juist zijn.

  5. Dit boek gaat op mijn te lezen lijstje! haha! Ben altijd erg benieuwd naar opvoeding e.d.

  6. Dank voor de review! Ik wil dit boek al een tijdje lezen, maar kom er niet aan toe. Handig om even de hoofdzaken te lezen. 🙂

  7. Klinkt als een goed leerzaam boek. Wij vinden het ook heel belangrijk dat Senna zelf dingen leert en zichzelf vermaakt, daar kan ik me zeker in vinden.

  8. Wat apart, dat het in Frankrijk eigenlijk zo anders is dan hier. Wel super leuk om te lezen en je eens in te verdiepen. Wij passen overigens ook niet super veel aan voor onze kinderen. Hier draaien ze ook lekker mee in ons leven en dat vinden ze heerlijk. Zo lang ze nog niet groot genoeg zijn om zelf te kunnen leven, mogen ze aan mijn hand meeleven met dat van mij en hiervan leren. En zodra ze groot zijn mogen ze het zelf doen. Zo zie ik het.

  9. Dit boek klinkt interessant. Lezen zit er voorlopig niet in lijkt het, maar alles veranderd dus op een dag haha

  10. Grappig ik ken het boek, maar ik woon zelf in Frankrijk en kan je zeggen dat de kinderen hier echt niet zo netjes opgevoed zijn als de schrijfster van het boek wil doen laten geloven. Als ik me goed herinner woont zij ook in Parijs en de mentaliteit van de mensen daar kan je zo ie zo al niet vergelijken met de rest van Frankrijk. Feit is wel dat ouders hier over het algemeen strenger zijn, minder tolereren en sneller een tik voor de billen uit zullen delen indien ze dat nodig achten. Hier worden geen treurloze oeverloze discussies met 3-jarigen gevoerd waar ouders in Nederland nogal een handje van hebben.
    Jaren terug was het inderdaad de norm dat moeders fulltime bleven werken, maar nu staan ze toch niet heel erg meer op te kijken als je parttime terugkomt na je verlof.

    • De schrijfster zegt idd ook dat Parijzenaren wel iets anders zijn dan gemiddeld Frankrijk. Haha, die discussies met de kinderen … tja, gelukkig heeft Olivia nog niet die leeftijd, dus ik weet niet hoe ik precies reageer – maar ik ben het niet van plan. Welkom op mijn blog trouwens, leuk! Ik zie je wel eens voorbij komen bij Shirley. Jij bent bijna uitgerekend toch?

Laat een reactie achter