Onze bruiloft

geplaatst in: Relatie | 5
Gepubliceerd op Joyfromjoyce op 11 januari 2014

Toen ik nog een klein meisje was, droomde ik van een grote bruiloft. Een prachtige jurk, veel bloemen, mijn man-to-be die aan het einde van het gangpad op mij wachtte. Ik wist al precies wat voor soort jurk ik wilde: een strak lijfje met pailletten en een ronde wijde onderkant. De kleur was ik nog niet helemaal over uit. Roomwit leek me mooi, maar bordeaux leek me ook wel wat. Eén ding was zeker: ik zou trouwen en het werd een sprookjeshuwelijk. Correctie: een sprookjesbruiloft, want inmiddels weet ik dat voor een sprookjeshuwelijk bovenstaande zaken niet eens nodig zijn.

Fantaseren over trouwen en kinderen

Vanaf het moment dat Joost en ik officieel een relatie hadden, spraken we over ‘later’. Dit later betrof vooral onze kinderwens en hoe we het gezinsleven in combinatie met werk dan voor ons zagen. In wat voor soort huis we wilden wonen en de namen van de kinderen. Over een bruiloft hebben we nooit gefantaseerd, dat we ‘later’ wilden trouwen stond vast, het gevoel van bij elkaar horen was (en is) meteen heel sterk, een grote bruiloft hoefde dit van mij niet eens meer te bevestigen.

Dat ‘later’ kreeg meer vorm toen we van onze studentikoze benedenwoning naar een huurflat verhuisden. Opeens hadden we een extra kamer en hoewel ik toen nog studeerde en we de wijk niet kindvriendelijk vonden, werd het idee van een kindje steeds meer werkelijkheid.

Gemak op papier

Bijna twee jaar later kochten we ons eigen huis. Dat moest nog gebouwd worden, dus we hadden ruim de tijd om het huis virtueel in te richten. De kleinste slaapkamer werd op papier al omgedoopt tot babykamer. Het feit dat onze toenmalige beste vrienden in die tijd papa en mama werden heeft hier vast aan bijgedragen. Onze focus lag eerst op ons huis: bedenken hoe we het in wilden richten,  hard sparen voor meubels, veel meubelwinkels bezoeken en natuurlijk het regelen van het papierwerk. Al na ons eerste hypotheek adviesgesprek besloten Joost en ik dat we een geregistreerd partnerschap aan zouden gaan. Dit maakte alles een stuk gemakkelijker qua rechten en verzekeringen die bij de aankoop van het huis kwamen kijken en dat trouwen, dat kwam later wel.

Lees ook:  Filmmietjes

In november 2010 maakten we een afspraak bij de gemeente voor het vastleggen van ons partnerschap. Onze ouders waren de getuigen en daarna zijn we gaan lunchen met z’n allen. We hebben zelfs een foto gemaakt voor het gemeentehuis en mijn moeder had een klein wit bruidsboeketje voor me gekocht. Het was een leuke dag, maar voor onze ouders volgens mij specialer dan voor ons. Wij zagen het echt als administratieve handeling, ‘gewoon’ handig voor het  kopen van het huis.

Mijnlevenalsmama | Geregistreerd partnerschap
Ons geregistreerd partnerschap, november 2010.

 

Van partnerschap naar huwelijk

Bij het partnerschap heb je ieder een of twee getuigen nodig, je ondertekent een akte en kunt kiezen voor het behouden van je eigen naam, overnemen van de naam van je partner of het combineren van die twee. Dit is dus precies hetzelfde als bij een huwelijk. Het verschil zit hem bijvoorbeeld in het feit dat in het buitenland een partnerschap vaak niet wordt erkent en dat de man in een partnerschap nog niet automatisch de vader van een kind is, zoals dit binnen het huwelijk wel het geval is. Ik koos voor het behoud van mijn eigen naam, mijn achternaam wijzigen hoorde in onze ogen immers bij een huwelijk en dat kwam later wel. We hebben onze ouders en mijn broertjes en zusje overigens op het hart moeten drukken dat er nog een keer een bruiloft kwam, want ze vonden dit eigenlijk niets en wilden een groot feest. Hadden zij even pech.

Naarmate de oplevering van het huis dichterbij kwam en we onze kinderwens in vervulling wilden brengen, spraken Joost en ik wel eens over het omzetten van het partnerschap in een huwelijk. Dit is namelijk een administratieve handeling, de getuigen hebben immers als voor onze liefde getekend. Het idee ontstond in september 2011 en omdat ons huis in februari 2012 opgeleverd zou worden, prikten we een datum in februari. Het werd 20-02-2012, 12-02-2012 (mooie datum) viel helaas op een zondag en dan was het gemeentehuis gesloten. Eind januari lichtten we ons familie in: we zouden ons partnerschap omzetten in een huwelijk en er kwam geen feest. Dit zouden we saampjes doen, al het geld ging op in het huis en een feest hoefde voor ons niet meer. En zo geschiedde.

Lees ook:  Bath Time #11

Geen sprookjesbruiloft, wel sprookjeshuwelijk

Mijn gedroomde sprookjesbruiloft is er dus nooit gekomen. In plaats daarvan gingen manlief en ik samen naar het gemeentehuis op maandagochtend, tekende ik een papiertje dat ik mijn achternaam wilde wijzingen, deed de ambtenaar van de burgerlijke stand symbolisch haar zegje, beantwoorden wij dit met ‘Ja, ik wil’, wisselden ringen uit en zetten we onze handtekeningen. Ons huwelijk was een feit, nog geen halfuur later stapten we weer in de auto en reden richting ons bijna-opgeleverde-huis om een kijkje op de bouwplaats te nemen, gevolgd door een lunch in een broodjeszaak. Zonder champagne, want ik was op dat moment 6 weken in verwachting van Olivia, ons sprookjeshuwelijk kon beginnen.

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar getrouwd, wonen in een fantastisch huis, in een geweldige wijk en hebben een prachtige dochter van ruim een jaar. Ik heb geen moment spijt gehad van onze keuze om op deze manier te trouwen. Joost is mijn man, Olivia en ik dragen dezelfde achternaam en ons bruiloftsgeld ligt, bij wijze van spreken, op de vloer. Of aan de muur. Of in de tuin. Het plaatje klopt, mijn meisjesdroom is in vervulling gegaan.

Mijnlevenalsmama | Trouwringen

5 Antwoorden

  1. Een feestje kan altijd nog. Mijn droom voor een bruiloft is pas ontstaan nadat ik me vriend ontmoet had. Hiervoor wilde ik niet eens trouwen

  2. Hier ook een sprookjeshuwelijk, maar geen sprookjesbruiloft. Ik hoop ooit op onze trouwverjaardag te feesten met iedereen waar ik van hou, maar ondertussen gaan onze centjes naar de kindjes en het huis. En ik ben daar eigenlijk héél gelukkig mee!
    Proficiat met jullie sprookjeshuwelijk! Zo mooi, zo waardevol. Geniet, geniet, geniet! 🙂

  3. Ps. In België neem je de naam van je partner nooit over. Ik heb dus als enige een andere achternaam. Zo jammer!

  4. Leuke stuk! Bijna ieder meid droomt wel van een sprookjesbruiloft maar gelukkig zien we op later leeftijd dat dat er bijna niets toe doet maar dat een sprookjeshuwelijk belangrijker is.
    Fijn dat je droom in vervulling is gegaan.

  5. Een feest kan altijd nog! Leuk hoe je schrijft dat jullie bruiloftsgeld op de vloer ligt, haha!

    Ik heb nog geen trouwplannen, maar mij lijkt het ook zonde om zoveel geld uit te geven aan een groot feest. Dan heb ik liever een klein feest en een luxe honeymoon, dan een groot feest en de bankrekening leeg.

Laat een reactie achter