Bijna thuismoeder

geplaatst in: Huishouden, Werkende moeder | 10

“Oh Gwen, nee joh: Gwen is toch een aflopende zaak op de arbeidsmarkt.” Deze opmerking, niet per definitie in deze bewoording want ik heb het via-via, plaatste een van de leidinggevenden op mijn vorige werk, toen een andere collega opperde om iets samen met mij op te pakken. Een ferme uitspraak als je het mij vraagt. Sterker nog: ik heb me hier in stilte best kwaad om gemaakt, heb de neiging om degene hierop aan te spreken moeten onderdrukken, maar ik wilde me niet tot dit niveau verlagen. En bovendien: ik hoorde via-via, in vertrouwen, dat deze uitspraak gedaan was. Je mag het wel denken, maar niet hardop zeggen. Zeker niet als je een leidinggevende functie hebt. Maar goed, dat is mijn mening. En tja, ik werk nog ‘maar’ parttime, dus wie ben ik?

Niet minder waard

Die laatste zin is natuurlijk zelfspot, want ik vind mezelf niets minder waard nu ik minder werk. Niet als persoon, maar ook niet als collega of op de arbeidsmarkt. Ik ben nog elke dag heel blij dat ik de keuze heb gemaakt minder te gaan werken en ontzettend dankbaar voor Joost zijn steun hierin en het feit dat ik mijn huidige baan gevonden heb.

Het evenwicht klopt nu: ik stort me twee dagen vol op mijn werk en de andere vijf dagen houd ik thuis alles draaiende en breng zoveel mogelijk tijd met dochterlief door. Ik kan me geen betere situatie wensen en heb nog steeds te weinig uur in een dag. Want ja: ik ben dan wel vijf dagen per weer thuis, ik zit niet vijf dagen per week uit mijn neus te eten. En arbeidsmarkttechnisch gezien: ik ben ook niet alleen die twee dagen met mijn werk bezig.

Ontwikkeling is een doorlopend proces

Jezelf ontwikkelen doe je niet (alleen) in de studiebanken of op je werk. Jezelf ontwikkelen is een doorlopend proces en buiten dat: het is een persoonlijk proces. Of je je nu wilt ontwikkelen in koken, haken, schrijven, je werk, het moederschap of iets anders. Mijn keuze om minder te gaan werken, is niet automatisch een keuze om inactief op de arbeidsmarkt te worden, hoewel mijn voormalig leidinggevende daar duidelijk anders over denkt.

Ik werk in de marketing en communicatie, mijn ontwikkeling ligt dus gigantisch onder handbereik: internet. Interessante artikelen, onderzoeken, trends, ontwikkelingen, nieuwe social media. Alles is binnen handbereik en veel dingen pik ik dus ook mee. Gewoon in mijn dagelijkse routine. Blogs lezen, blogs schrijven, eventueel artikelen zoeken om mijn blogs te ondersteunen, Twitter checken, NU.nl checken, radio luisteren, LinkedIn bijhouden, nieuwsbrieven van onder andere Adformatie of Frankwatching (marketinggerelateerde websites) lezen: ik doe het allemaal dagelijks. Daarnaast klik ik via-via door willekeurige andere websites, om inspiratie op te doen voor de nieuwe website die we aan het ontwikkelen zijn op mijn werk.

Goede ideeën schrijf ik meteen op en dat kan van alles zijn: van een website die ik nog een keer moet bekijken, een filmpje dat ik moet zien, een recept dat ik nog een keer wil maken of blogconcepten. Alles wordt opgeschreven. Direct, want negen van de tien keer vraagt Olivia een minuut later mijn aandacht en schuift het idee weer naar de achtergrond. Aan het einde van de dag structureer ik mijn ideeën, schrijf dingen voor mijn werk op een apart blaadje en sla blogideeën bijvoorbeeld direct op in WordPress. De bladwijzermap op mijn laptop staat vol met pagina’s en artikelen die ik nog een keer na wil lopen. Dat doe ik dan ook geregeld: mijn ‘aantekeningen’ nog een keer nalopen.

Lees ook:  DZP: schone vitrinekast

Drukke dagen

Hoewel het voor werkende mensen niet voor te stellen is, zijn mijn thuisdagen gewoon echt drukke dagen. Ik sta op als Joost uit de douche komt, voor 7 uur. Negen van de tien keer is Olivia dan ook al wakker en als ze nog in bed aan het spelen is met haar knuffels, kan ik nog enigszins ongestoord douchen. Daarna dochterlief wassen en aankleden. Dit doe ik altijd meteen, omdat we dan bijvoorbeeld na het ontbijt direct de deur uit kunnen saampjes (als er plannen zijn) en omdat ze als ze tandjes krijgt onwijs veel kwijlt. Haar pyjama gebruiken we meerdere dagen achter elkaar en shirtjes gaan sowieso maar één dag mee (broekjes kunnen gelukkig vaak twee dagen). Door haar meteen uit bed kleding aan te doen, houd ik de pyjama dus kwijlvrij. Beneden ruim ik de vaatwasser (met assistente van Olivia, wat ontzettend irritant maar tegelijkertijd ook schattig is) uit, maak ons ontbijt, ontbijten we, ruim ik de ravage in en onder de kinderstoel op en gaat Olivia spelen. Meestal begin ik dan al met de voorbereidingen van het avondeten en/of de lunchsalades die Joost en ik meenemen naar ons werk (ik maak salades voor meerdere dagen). Ondertussen draait er natuurlijk een wasje.

Mijnlevenalsmama | Bijna thuismoeder
Half 8 ’s ochtends en toch is hier naar kijken genieten!

Als we geen andere plannen hebben, gaan Olivia en ik in de loop van de ochtend meestal wandelen of een rondje fietsen, heel handig omdat ik op die manier haar jengeluurtje voor haar slaapje kan doorbreken. Twee slaapjes werkt echt niet meer (dan slaapt ze de tweede keer niet, terwijl ze wel moe is), dus dochterlief gaat pas na de lunch naar bed. Als we weer thuiskomen eten we wat, soms een gewone boterham, soms bak ik pannenkoekjes of kook een eitje met gebakken champignons. Ik ruim de ravage bij de eettafel weer op en Olivia speelt. Als er gestofzuigd moet worden doe ik dat meteen na de lunch en speelt ze in de box.

Ik heb mezelf aangeleerd om tijdens haar slaapje iets voor mezelf te doen en niets in het huishouden. Gewoon een televisieserie kijken, bloggen, lezen of nutteloos zappen, maar niets van mijn to-do-lijstje. Die werk ik af als Olivia wakker is. Gemiddeld heb ik dus, de avonden niet meegeteld, twee uur tijd voor mezelf. Ja, dat is meer dan mensen die fulltime werken, maar toch heel wat anders dan de mensen die denken dat je als thuismoeder de hele dag vrije tijd hebt.

Lees ook:  Thuis, werken en weer thuis

Na haar middagslaapje spelen we vaak samen een tijdje op de grond, zit ik de laptoppen aan tafel, vouw de was op en maak het avondeten. Het nare is, dat hoe lang of kort Olivia ook slaapt, ze rond vijf uur/half zes altijd jengelig wordt. Dat is ook de reden dat ik het avondeten in etappes maak, want dan vraagt zij ook veel aandacht. Helaas werkt Joost niet om de hoek en eten we pas rond kwart voor zeven. Het einde van de middag is dus altijd even buffelen: een soort deadline die je echt moet halen en die elke dag terugkomt.

Meer thuismoeder, dan werkende moeder

Sinds ik minder werk, voel ik me een thuismoeder. Echt, ik werk dan wel gewoon twee dagen in de week, maar alle stress die we de hele week voelden toen we beiden vier dagen werkte, is voorbij. Op mijn werkdagen eten we makkelijk eten uit de diepvries (soep en pasta met zelfgemaakte saus), hoeven er geen wassen gedraaid of opgevouwen te worden, niets gestreken te worden en hoeft er niet meer even snel een stofzuiger door het huis (alleen in het weekend stofzuigen is met 2 katten en een kind geen optie).

Buiten dat het drukke dagen zijn, zijn het geweldige dagen. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe blij ik met deze situatie ben. Ik vind het een zegen om mijn kindje op te zien groeien, om haar elke dag te zien genieten en ontwikkelen en bovenal: om haar een veilige basis te geven, haar zelf op te vangen en op te voeden. Natuurlijk is dit voor iedereen verschillend, maar Joost en ik vinden het prettig dat ze niet meer dan twee dagen naar het kinderdagverblijf hoeft en dat ze, als ze straks groter is, thuis kan komen lunchen op schooldagen en niet alle middagen naar de buitenschoolse opvang hoeft.

En ik? Ik blijf me ontwikkelen en ben gewoon actief op de arbeidsmarkt. Ik vind het werken een welkome afwisseling, kijk op dinsdagmiddag uit naar mijn werkdag op woensdag en ben op woensdagavond blij dat ik alleen donderdag nog hoef te werken. Ideaal dus, dat bijna-thuismoederschap!

10 Antwoorden

  1. Super mooie blog zus, ben trots op je. En inderdaad helemaal eens met je geschreven woorden.

  2. Ik werkte al parttime, omdat het zo uitkwam nadat ik een ander pad koos. Kon niets voor fulltime vinden dus accepteerde het.
    Nu ben ik er blij mee want straks met die kleine wil ik ook niet meer terug naar fulltime.
    Werk wel fulltime, maar dan gedeeltelijk gewoon thuis als mama/moeder/schoonmaakster haha en gedeeltelijk idd bij een baas….

  3. Mijn eerste reactie: wat een rotopmerking zeg. Sowieso zijn er veel vooroordelen over werkende moeders, hoe vaak ik al wel niet te horen heb gekregen of het niet tijd was om volledig thuis te blijven om voor Senna te zorgen. Terwijl ik ik door de week maar twee ochtenden werk, ook wekenden en avonden af en toe maar dan is Vincent gewoon thuis.

    • Ja he. Ach, ik stond erboven gelukkig. Gehoord dat je thuis moest blijven? Dat is nieuw voor mij, hier juist commentaar op het thuis willen zijn.

  4. Wat een rotopmerking van de leidinggevende. Die heeft echt issues. Ik vind het heel goed dat je je werk en thuisleven zo mooi hebt ingedeeld. Zo zou ik het in de toekomst als wij kinderen hebben ook graag doen. Ik vind het inspirerend!

    • Ja echt he?! Het was een bedrijf met vooral mannen en de vrouw die voor het laatst moeder was geworden, had al kids van tien+, dus ze waren niks meer gewend. Superleukeuk om te horen, dat inspireren!

  5. Wauw wat een opmerking. Ik werk al parttime, omdat ik fulltime niets kon vinden en ben daar nu heel blij mee. Het is ideaal te combineren met de kleine en ook in de buurt.

  6. Hier nog een thuisblijfmama (een echte fulltime mama ook) vind het heerlijk 🙂 Geniet ervan! Nu kun je wel lekker van dr genieten en veel leuke dingen meemaken. Doe wat je denkt wat goed is.

  7. Hoi,
    ik las je post met veel interesse! We zouden je graag uitnodigen voor een interview (via de mail) voor onze rubriek Thuisblijfmoeders. In deze rubriek vertellen vrouwen waarom ze kosten voor fulltime moederen, of waarom ze minderen uren buitenshuis zijn gaan werken.

    Jouw verhaal zou hier prachtig bij passen.

    Je kunt me mailen op tbm@thuisblijfmoeders.nl als je wilt meedoen. Dan mail ik je onze vragen.

    vriendelijke groet,
    Nicole Orriëns (Redactie Het Moederfront)

  8. Totaal niet professioneel, zo’n opmerking en dan ook nog eens tegen een ander… pfff. Maar mooi hoe je lekker in je ritme zit en hoe sterk je daarin staat. Ik kom nog eens langs hier!

Laat een reactie achter