Andere wereld

geplaatst in: Ontspanning, Persoonlijk | 12

Ik was vorige week op een verjaardag van een jeugdvriendinnetje van me. Ik ken haar (S.) al sinds we 8 zijn en we hebben nog steeds contact. Superleuk en bijzonder. Maar, we leven best wel in een andere wereld inmiddels. Niets ten nadele van S. (of mij), maar op die verjaardag besefte ik voor het eerst echt hoe anders ons leven momenteel is.

Stad, relatie, kind

Ik doel niet eens op het wel of niet hebben van een kindje, want dat maakt niet perse dat je in een andere wereld leeft. Nee, het is meer het totaalplaatje. Op een of andere manier heb ik ‘die tijd’ waar zij in zit al gehad, hoewel dat best negatief naar mijn vriendinnetje toe klinkt en zo bedoel ik het dus niet. Misschien is het het wonen in de stad? Het werken in een jong bedrijf? Het hebben van een relatie, maar nog niet samenwonen? Het hebben van een grote vriendengroep van zowel mensen met als zonder een relatie? Ik weet het niet.

Misschien is het toch wel het niet hebben van een kindje, hoewel het wonen in de stad ook een grotere rol speelt dan je zou denken. Nog voor ik zwanger was, besloten Joost en ik dit huis te kopen. We waren klaar met de drukte van de stad, wilden naar de vinexwijk, een gezinshuis kopen. Ik was klaar met mijn studie en ging net als Joost werken. Op kantoor. Mijn bijbaantje in de horeca heeft voor een groot aantal kroegavonden gezorgd en hoewel door het stoppen met mijn horecawerk, de hoeveelheid kroegavondjes minder werd, gingen Joost en ik toch nog wel eens uit. Misschien kwam het door het feit dat een stel waarmee we heel goed bevriend waren, ouders werden? Wij hoefden in ieder geval niet meer de stad in op zaterdagavond om een leuk weekend te hebben.

Lees ook:  Tag: Papa aan het woord

Toch weer die kinderen die het zo anders maken dan? In dit geval het kindje van onze vrienden. Aan de andere kant: nog voor zij een kindje kregen, brachten we meer zaterdagavonden bij elkaar op de bank door met een filmpje, dan in de stad. Ik houd het er graag op dat Joost en ik die periode ontgroeid waren, nog voor Olivia er was. Maar dat S. en ik in een andere wereld zitten, daar kan ik niet omheen.

Niet erg hoor!

En dat is niet erg, je past je aan wanneer de situatie daarom vraagt. Zij komt op Olivia’s verjaardag en irriteert zich waarschijnlijk aan de vele kinderstemmetjes in huis en plakhandjes aan haar broek. Ik op mijn beurt ga op zaterdagavond naar haar verjaardag, praat over geplande verre reizen en denk bij het zien van een (hartstikke originele) taart van blikjes red bull met in het midden een fles wodka, aan luiertaarten.

Enigszins opgelaten zeg ik om half elf dat ik naar huis ga, omdat ik moe ben. Ik was immers iets na half zeven die ochtend al klaarwakker. Ik heb een leuke avond gehad, ik vond het leuk om mijn vriendinnetje te zien en andere (oud) vriendinnen weer eens te spreken. Ik heb de nieuwe vriend van S. ontmoet, me ingehouden qua showen van foto’s van Olivia en ik heb weer eens een zaterdagavond niet op de bank doorgebracht. Ik ben een avondje ‘uit’ geweest, zonder man, zonder kind.

En hoewel ik durf te zweren dat het voor iedereen op de verjaardag een gewone zaterdagavond was, was hij voor mij speciaal. Ik ging weer eens alleen op stap,  ik heb laten zien dat mama’s ook best nog wel opgedoft op een ‘ander wereldse’ verjaardag kunnen verschijnen en bovenal: ik ‘investeerde’ in onze vriendschap, want andere wereld of niet: goede vriendinnen zijn goud waard.

Lees ook:  Verlanglijstje Quinn

12 Antwoorden

  1. Heel herkenbaar (ondanks dat Lize is overleden). Je leven is na een zwangerschap en het krijgen van een kind zo anders dan het leven wat je daarvoor hebt geleidt. Ik vond dat best lastig toen. Niet omdat ze er niet voor me was maar meer omdat elkaar begrijpen, hoe graag je ook wilt en dit probeert, het gewoonweg niet lukt. Hoor het trouwens ook veel van jonge moeders om mij heen; dat wanneer je nog vriendinnen hebt zonder kinderen, dat zij afspreken niet meer zo leuk vinden aangezien je minder aandacht voor ze hebt en of je kind bij je hebt óf constant over je kind praat… Goed artikel!

  2. Ik ben alle vriendinnen van vroeger kwijt: ze wonen ‘ver weg’ in de randstad, hebben plastieke tieten en praten alleen nog over designermode….. Bleek toch onoverbrugbaar allemaal, helaas. Bleef altijd bij één ontmoeting.

  3. Toen ik zwanger was heb ik met 1 vriendin die ik daarvoor niet vaak zag meer contact gekregen, ze vond het echt zooo leuk. En haar leven is totaal anders dan het mijne. Nu spreken we ongeveer om de week af en is ze lekker met Nim in de weer, ik ben daar echt super blij mee!
    Toch wel gek wat een kindje teweeg kan brengen bij de mensen om je heen.

  4. Het is ook een andere wereld waar je na het krijgen van een kindje in terecht komt. Ik herken het ook. En dat in houden met het showen van foto’s herken ik ook. Mijn hele leven draait om mijn kleine Vico en dus praat je er automatisch meer over. Maar mensen die (nog) geen kinders hebben zitten daar niet altijd op te wachten. En uitleggen hoe anders het leven is lukt ook niet altijd. Ik krijg toch vaak het antwoord: “Nou, dat zal toch wel meevallen??” Je weet het pas als je het zelf meemaakt… Niets negatiefs hoor, het voelt gewoon zo.

  5. Heb dat met bepaalde vriendinnen altijd gemerkt maar bij sommige ook niet. Je hebt toch raakvlakken… Weet wel dat ik nu niets van een vriendin hoor en weet dat dit te maken heeft met hoe anders mijn leven nu is en ze heeft waarschijnlijk het idee bij mij dr ei niet meer kwijt te kunnen.. Dat is jammer maar helaas gaat t wel zo! Gelukkig leer je eigenlijk continu mensen kennen.. In elke nieuwe fase van je leven!

  6. Heel herkenbaar! Ik heb zelf geen (nog) geen kinderen maar sommige oude vriendinnen hebben zo’n ander leven. Ik kan me zelf nog beter identificeren met mijn vriendin die al WEL een kleintje heeft. Tja, mensen komen en gaan…

    • True. Dat komen en gaan heb ik best moeite mee gehad een paar jaar terug, nu ben ik er makkelijker is. So be it dan maar, mijn gezin staat sowieso op nummer 1.

  7. Mijn beste vriendin ken ik nu 24 jaar. Zij woont thuis, is single en een lieve tante voor Elvy. We zien elkaar niet vaak maar spreken elkaar bijna elke dag.

  8. Wat een herkenbaar stukje. Ik ben soms blij en trots om ergens alleen heen te gaan (naast thuismama te zijn), maar toch merk ik dat ik dan mijn kindje mis. Alsof er iets van mij ontbreekt ;). Ik vind het heerlijk hoor, even alleen op stap met vriendin, maar ben toch blij dat ik bij mijn vriendinnen 0,0 last ervaar als mijn kindje erbij is.

Laat een reactie achter