Rapley: Tips & trics

geplaatst in: Gezondheid | 12

De Rapleymethode: je kindje zelf laten eten. Geen prakjes, geen lepeltjes en vooral geen dwang. Een eigen tempo en zelfgekozen hoeveelheden. Olivia is een professional. Als je het mij vraagt.

Eerder schreef ik al over de voordelen van deze methode, een gastblog over ‘schoon’ eten en Rapley, het feit dat we Olivia vlees geven terwijl wij vegetariërs zijn, de troep die de Rapleymethode geeft, bijvoorbeeld met het eten van yoghurt en de introductie van bestek. Maar, toen Lianne mij een tijdje geleden via Instagram vroeg of ik een blogje wilde schrijven met tips en misschien wat recepten voor het leren eten van je kindje via de Rapleymethode, bedacht ik mij dat ik nog nooit zo’n verzamelingsblog geschreven had. Tijd voor een informatief blogje, gebaseerd op onze ervaring.

Tips (voor de ouders)

Hoewel het natuurlijk gaat om je kindje dat moet leren eten, draait de Rapleymethode ook om ouders die moeten leren loslaten. Bijna letterlijk, want hoewel het hele opgroeien van je kindje draait om leren loslaten, krijg je door Rapley haast de neiging de wortel aan het ene eind vast te houden om hem indien nodig uit de mond van je kindje te trekken. En dat is dus niet de bedoeling.

Mijnlevenalsmama | Rapley tips & trics

  • Je kindje moet zoveel mogelijk rechtop zitten, bij voorkeur in de kinderstoel en dat kunnen de meeste kindjes (kortere tijd) prima als ze 6 maanden zijn. De Rapleymethode wordt namelijk pas met 6 maanden geïntroduceerd, niet met 4 – zoals gepureerde hapjes wel kunnen. Dit heeft alles te maken met de kokhalsreflex die voldoende ontwikkeld moet zijn.
  • Het is verstandig te beginnen met heel zacht voedsel, zoals een gekookte wortel, zacht fruit (banaan, peer, mango) of gekookte broccoli of bloemkool (handig vast te houden). Brood(korstjes) hebben wij pas gegeven rond 7 maanden, omdat ik merkte dat Olivia hier toen ik het eerder gaf moeite mee had. Ze had de neiging het helemaal naar binnen te proppen en omdat het kauwen (wat vaak door ontbrekende tanden nog met een ‘kale’ kaak gebeurt) nog moeizaam ging, werd het een broodbal in haar mond, waardoor ze flink kokhalsde.
  • Blijf rustig. Het klinkt heel voor de hand liggend, maar dat is het niet. Je kindje gaat namelijk een hele wortel naar binnen willen proppen of zoals Olivia gigantisch kokhalzen vanwege een broodbal in haar mond. Met als gevolg een mama die vliegensvlug met een vinger het brood uit haar mond haalt en hierdoor een huilende (want: geschrokken van mijn reactie) Olivia. Het is slechts één keer gebeurd, gelukkig. We hebben er beiden van geleerd.
  • Heb geduld. Echt waar: eten duurt lang. Heel lang. Een worteltje van nog geen tien centimeter kan je kindje een halfuur bezig houden. Dat klinkt leuk, omdat jij dan even ‘rust’ hebt, maar je moet te allen tijde in de buurt zijn en in kunnen grijpen als het nodig is. En buiten dat: als jullie je bord leeg hebben en je baby nog bezig is met die ene wortel, dan krijg je de neiging deze zelf in stukjes te breken en te voeren. Niet doen, Rapley draait om zelf ontdekken, zelf doen.
  • Negeer de troep. Leren eten volgens de Rapleymethode staat garant voor heel veel viezigheid. Tussen de vingertjes en nageltjes van je kleintje, op de grond, de kinderstoel, de vloer. En de kleding van je kindje. Een goede slab is ontzettend handig. Wij hebben er één met mouwen en gemaakt van wetsuitmateriaal (Bibetta, via Bol.com), zodat dochterliefs kleren niet alleen schoon, maar ook droog blijven.
  • Biedt het eten aan in een vorm die goed voelt. Wij hebben nooit een stuk gekookte winterpeen van 10 cm aangeboden, maar deze altijd in 3 smallere reepjes gegeven. Dit voelde beter. Nu Olivia met een vorkje eet (ja echt, na tot ze 14 maanden was alles met haar handen te hebben gegeten terwijl wij tevergeefs een vorkje neerlegden, besloot ze net als wij met een vork te  eten), snijd ik de wortel gewoon in plakjes. Zo’n lange stengel aan je vork werkt niet natuurlijk.
  • Probeer ongeveer hetzelfde als je kindje te eten. Eten volgens Rapley maakt je kind nieuwsgierig, het leert snel kleuren en structuren onderscheiden en ziet het dus direct als papa en mama wat anders op hun bord hebben. Wij eten (nog steeds) vaak zat iets wat niet geschikt is voor Olivia of wat ze al eens gehad heeft, maar niet lust. Iedere keer weer gluurt ze toch naar ons bord. We bieden het haar vervolgens aan. Ze weigert, maar omdat ze het gezien heeft en aangeboden heeft gekregen verliest het haar interesse en richt ze zich weer op haar eigen bordje.
Lees ook:  Vegetariers

‘Proeven’ van structuren

Geen idee of het een aangetoond gevolg is van het leren eten volgens Rapley, maar Olivia is een structuureter. Sommige dingen, vooral gladde structuren, vindt ze helemaal niets. In wat voor vorm we het ook aanbieden. Een broodachtige structuur is altijd goed, harde crackers ook. Net als zoete aardappel (zowel gebakken als gestoomd) en opgebakken aardappel. Die laatste vindt ze gestoomd dan weer helemaal niets.

Wortel is een blijvertje, al maanden lang. Qua fruit wisselt dochterlief bijna per week met haar voorkeuren. De ene week zijn bananen niet weg te denken, een week later worden ze vakkundig over de kinderstoel uitgesmeerd.

Mijnlevenalsmama | Rapleymethode

Menusuggesties en trics

Spaghetti, zoals op bovenstaande foto, is moeilijk te eten hebben we gemerkt. Inmiddels propt Olivia de slierten naar binnen, maar toen ze 10 maanden was (zie foto), kwam er geen spaghettisliertje in haar mond. Was het te moeilijk te pakken of te dun om goed te ‘voelen’ met haar lippen? Ik heb geen idee, maar eten deed ze het niet. Er aan voelen wel.

Mijn gouden tip is: als je start met Rapley, biedt het eten dan gewoon aan op een bordje. Wij hebben dit niet gedaan en de introductie van een bord heeft bijna 2 maanden geduurd. Olivia was gewend aan eten van het plateau van haar kinderstoel, dus als we een bordje eten voor haar neus zetten, gooide ze het direct om en at vervolgens vanaf het plateau. Het bord belandde op de grond. Maar het is goedgekomen: ze eet nu van een aardewerken bordje en het blijft heel.

  • Bereid de week een beetje voor. Eet je bijvoorbeeld zelf geen vlees, maar laat je je kindje wel vlees eten (zoals wij), dan kun je bereidde gehaktballetjes gemakkelijk invriezen. Maakt kleine balletjes, precies voldoende voor één maaltijd, zodat je de avond van te voren een balletje uit de diepvries kunt pakken, in de koelkast kunt laten ontdooien en deze ’s avonds alleen nog maar hoeft op te warmen. Ook (zoete) aardappelen kun je vooral schillen en in stukken snijden, zodat je ze alleen maar hoeft te stomen of opbakken.
  • Diepvriesgroenten zijn ideaal, omdat het (bijvoorbeeld bloemkool) kleine roosjes zijn en je je kindje dus kunt verwennen met 4 roosjes bloemkool en 6 spruiten. Beiden zijn leuk om te leren kennen en hebben ieder een eigen smaak. Wij hebben erg veel lol beleeft aan sommige gezichten die Olivia trok (en trekt) als ze iets nieuws voorgeschoteld kreeg.
  • Glad fruit, bijvoorbeeld mango, kun je aanbieden op een kindervorkje. Bij dochterlief maakte dit geen verschil (ze wilde het niet, omdat het glad was), maar het was in ieder geval vast te houden, in plaats van dat het steeds weg schoot.
  • Een stukje appeltaart is moeilijk te eten met je handen, een appeltaartmuffin daarentegen is gemakkelijk vast te houden en perfect af te bijten.
  • Een beetje pasta met een lepel rode saus staat garant voor hele vieze vlekken, maar als je de pasta in de saus drenkt en vervolgens even uit laat lekken in een vergiet, zit de saussmaak toch aan de pasta en heb je minder vlekken. Overigens maken wij de saus zelf, dus geeft een beetje saus al een smaakexplosie en serveren wij er altijd losse groenten bij. Voor de groenten heeft Olivia het rode sausje dus niet nodig.
  • Vooral in het begin waren wij terughoudend met harde dingen, zoals een appel. Het is immers moeilijk af te bijten en er kan gemakkelijk een stuk in je kindjes keel schieten. Een appel in dunne schijfjes snijden en in een klein beetje (kokos)olie even opbakken met wat kaneel is een goed alternatief. De appel wordt zacht en de kaneel (die je eventueel ook weg kunt laten) geeft een extra smaakdimensie. Olivia was er dol op! Wat me eraan doet denken dat ik dit binnenkort weer eens ga maken als tussendoortjes.
  • Over tussendoortjes gesproken: een stuk fruit doet het (hier) altijd goed. Evenals een droge cracker of een hardgekookt eitje. Bij het leren eten volgens de Rapleymethode draait het volgens ons om ontdekken, ‘spelen’ met het eten, met de structuren die aangeboden worden. Een hardgekookt eitje (in Olivia’s geval zonder eigeel omdat ze dat niet lust) in twee helften gesneden staat garant voor een halfuur plezier. Minimaal. Olijven vielen bij Olivia toen ze nog geen 8 maanden oud was ook goed in de smaak. Ik sneed ze in de lengte doormidden, zodat ze niet zo snel in haar keel konden schieten. Ze peuzelde ze achter elkaar op. Nog steeds trouwens.
  • Bananenpannenkoekjes zijn als je het mij vraagt de ultieme traktatie voor je Rapleykindje. De zoete smaak, de zachte structuur met harde buitenkant en het formaat. Ik heb heel wat warme plakkerige banaan van onze kinderstoel en dochterliefs slab moeten schrapen, maar ze geniet er elke keer weer van. Olivia eet nu trouwens met gemak 5 pannenkoekjes op. Net als haar ouders, het vreetzakje.
  • Zoals ik hierboven een appeltaart in muffinvorm adviseer, kun je nog veel meer in muffinvariant maken. Wat denk je van een eiermuffin? Een paar eieren zoals bij een omelet, samen met wat fijngesneden groenten klutsen, in muffinvormpjes gieten (ik gebruik siliconenvormpjes) en ongeveer 20 minuten in de oven ‘bakken’ op 200 graden. Een extraatje tijdens de (brood)lunch is altijd goed!
Lees ook:  Zwanger en sporten

Het zelf ontdekken en zelf doen ging al snel verder dan tijdens het eten merkten wij. Natuurlijk ligt dit ook aan het karakter van je kindje, maar leren eten volgens Rapley draagt zeker bij aan het ‘zelluf doen’ denken Joost en ik. Een tijd lang wilde dochterlief absoluut niet gevoerd worden, zelfs niet met yoghurt. Omdat ze toen nog veel moeite had met het eten met een lepeltje, kun je je voorstellen dat dit een troep werd. We lieten het gebeuren, het hoort erbij. Eten is een feestje!

Nog even dit: zoals ik al schreef is dit blogje gebaseerd op onze ervaring. Ik keur gepureerd eten niet af, sterker nog: bij dochterlief zijn we er ook mee begonnen. En soms voeren we haar nog, gewoon omdat ze het leuk vindt op zijn tijd of als aanmoediging om verder te eten. Iedereen moet zelf beslissen hoe hij zijn of haar kindje met echt eten kennis wil laten maken, maar voor ons is dit de Rapleymethode. Ook bij een volgend kindje.

 

12 Antwoorden

  1. Jaaa, leuk artikel! En super handig.
    Inmiddels gaat het super goed met eten volgens de Rapley methode, maar in het begin was ik echt zoekende naar meer informatie. Ik vind het alleen nog lastig om ‘aparte’ dingen voor te schotelen om haar ook daaraan te laten wennen. Bedankt voor je artikel!

    • Aparte dingen zoals avocado of gedroogde abrikoos bijvoorbeeld? Of gezonde muffins 🙂 Die abrikoosjes kreeg ze sinds acht maanden en sneed ik in vieren trouwens, tot formaat rozijn, omdat ze wat taai zijn om zonder tanden te bijten. Wat ook leuk is, is een schijfje sinaasappel. Wordt een megazooi, mr plezier gegarandeert! Of pastinaak, gesneden als patat en dan ongeveer halfuur in de oven op 225 graden (evt ook zoete aardappel erbij als patatjes, mmm). Pastinaak is heel zoetig, vindt ze vast lekker!

  2. Handige tips en ook leuke ideeën. Mag binnenkort beginnen met de tweede dus ga iig de muffins uitproberen!

  3. Heel handig artikel! Wij willen (zodra het kan) via de Rapley methode eten geven dus dit komt mooi uit! 🙂

  4. Vind dit echt interessant. Ga nog eens alles rustig lezen en kijken wat voor ons het beste werkt.

  5. De rapleymethode lonkt voor mij wel. Ben ef nog niet helemaal uit maar denk dat ik het ga proberen vanaf 6 maanden 🙂 handige tips lees ik in ieder geval en heb weer wat nieuws geleerd, namelijk de kokhalsreflex vanaf 6 maanden

  6. Via vriendin lori voor het eerst gehoord over de Rapley methode. Even kijken of het te doen is met twee tegelijk. Het is een poging waard. Gelukkig heb ik nog even om daar over na te denken!

    • Lijkt me eerlijk gezegd juist fijn met twee. Je zit ernaast en zij eten zelf. Niks geen lepeltje voor de een en dan voor de ander, waarbij de een alwee ongeduldig gilt om het volgende hapje 😉 Mr je moet vooral doen wat goed voelt!

  7. heb deze methode vaak zien voorbij komen de laatste weken! Ik heb nog geen idee wat ik ga doen als ons meisje er is, maar dat zal wel van zelf komen :)

    • Dit is echt een aanrader en vooral heel leuk en gezellig, mr je hebt nog even om na te denken over wat goed voelt voor jullie 🙂

  8. Dank je wel voor de handleiding. Ik wil er in het nieuwe jaar mee gaan beginnen. Nu heb ik toch een beetje beter houvast waar te beginnen.

Laat een reactie achter