The burning house

geplaatst in: Gezinsleven, Persoonlijk | 3

Alweer een tijd geleden las ik op de blog van Maai over The Burning House. The Burning House draait om de vraag wat je mee zou nemen als je huis in brand staat, waarbij je te maken hebt met het conflict of je gaat voor praktisch, waardevol of sentimenteel.

Een van de naarste dingen

Hoewel ik weinig hecht aan spullen en gemakkelijk dingen weggooi, ben ik wel echt een gewoonte mens. Mijn huis, mijn plekje. Dingen waar ze horen, mijn laptop binnen handbereik, televisie, noem maar op. Die laatste zou ik niet meenemen hoor, maar mijn laptop met foto’s, documenten, hersenspinsels en toegang tot internet (mijn blog, social media) zijn me toch meer waard dan ik toe zou willen geven.

Op het verliezen van mijn kind, man of brandwonden in mijn gezicht na, lijkt het kwijtraken van mijn huis me één van de naarste dingen die me kan overkomen. Echt, ik wil er liever niet aan denken. Alles kwijt, geen plek meer om te wonen, gewoon ‘mijn’ plekje weg. Alles is te vervangen en we zijn goed verzekerd, dus dat is het probleem niet, maar mijn thuis is onvervangbaar, een nieuw thuis zal echt weer moeten groeien. Ik hoop het nooit mee te maken, maar mocht het aan de orde zijn, dan wil ik proberen het volgende mee te nemen.

  • Olivia (en Joost, maar voor het gemak ga ik er vanuit dat hij zijn weg zelf vindt)
  • Mijn laptop (foto’s!)
  • USB-stick met back-up van de foto’s
  • Portemonnee (zo’n gedoe om al die pasjes opnieuw aan te moeten vragen enzo).
  • Mijn mobiele telefoon (mensen bellen, verzekering regelen, foto’s, gevoel van ‘houvast’)
  • Een haarelastiekje (ja echt, dat ligt zelfs ’s nachts voor het grijpen op mijn nachtkastje, want als ik ergens een hekel aan heb is het plakkerig haar dat in mijn gezicht hangt).
  • Olivia’s speen (en knuffeldoekje en het liefst ook luiertas hoewel ik ook luiers bij de overbuurvrouw kan halen natuurlijk)
  • En tot slot, als ik langs de voordeur naar buiten ren, pak ik ook een jas/trui voor ons, wie weet hoe koud het is.
Lees ook:  Alweer anderhalf jaar

Mijnlevenalsmama | Burning House

Van de katten hoop ik heel erg dat ze zelf naar buiten springen. Onze ene kat is (in dit geval gelukkig) al veel buiten en de andere krabt je aan alle kanten open als je haar tegen haar zin oppakt en heeft sowieso een gigantisch eigen willetje, dus haar proberen buiten te krijgen zou me te veel tijd kosten.

Best wel praktisch ingesteld

Bij het maken van bovenstaand lijstje merkte ik dat ik best wel praktisch ben ingesteld. Ik ben het type dat bij wijze van spreken de vaatwasser nog uit zou zetten tijdens het wegrennen. Bij wijze van spreken dus. Ik weet dat we alles opnieuw kunnen kopen, herinneringen zitten in mijn hoofd, daar heb ik niet perse foto’s voor nodig. Hoewel ik ze toch liever niet kwijtraak. De albums van Joost en mij liggen niet voor het grijpen, dus die raken we sowieso kwijt. Pech gehad.

Vroeger, zelfs toen ik al met Joost samen was, ging ik als het onweerde expres in een pyjama slapen. Meestal slaap ik in alleen slipje en het huis uitrennen als de bliksem inslaat, in alleen een slipje zie ik niet helemaal voor me. Inmiddels heb ik iets meer vertrouwen in het feit dat de kans op inslag klein is. Ik ben doodsbang voor onweer, dat moge duidelijk zijn. Nog steeds liggen elke nacht mijn pantoffels of slippers naast mijn bed en hangt mijn joggingbroek voor het grijpen aan de slaapkamerdeur. Je kunt je er maar mee bezighouden.

Tot slot schoot ‘huissleutel’ me te binnen, als een soort automatisme natuurlijk, want als de boel afbrand heb ik hier vrij weinig aan natuurlijk. Vast een beetje ‘thuis’ dat ik vast wil houden op deze manier. Denk ik.

Lees ook:  Tag: Tattooed moms

3 Antwoorden

  1. Leuk om te lezen! Dit blogje staat hier ook op de planning. Toch wel gek om over na te denken

  2. Dit blogje las ik tijd terug ook al bij Sas.
    Erg mooi iets om over na te denken eigenlijk!

  3. In praktijk ren ik met dochter, man en hond z.s.m. het huis uit, natuurlijk. In theorie gaan m’n harde schrijf met foto’s en de herinneringen-box van mijn dochter mee. Moeilijk onderwerp, maar realistisch om over na te denken.

Laat een reactie achter