Mama is zwanger #1

geplaatst in: Zwangerschap | 10

Een wekelijkse update van mijn zwangerschap op mijn blog is niet aan mij besteed. Misschien was het anders geweest als het mijn eerste zwangerschap geweest was, maar nu vliegen de weken voorbij en beleef ik het allemaal veel rustiger. Niet minder intens, maar op een of andere manier meer ontspannen. De reden? Ik ben al mama en mama is zwanger, in plaats van Gwen is zwanger. Klinkt vast raar, maar zo ervaar ik het en wie weet is het herkenbaar voor andere zwangere mama’s. Vandaag (14 weken en 1 dag zwanger) dus een eerste zwangerschapsupdate en zoals de titel al doet vermoeden: er komen er meer, alleen niet op vaste dagen of momenten. Gewoon, wanneer ik weer iets te delen heb.

Wel net zo ‘consequent’

Het feit dat de weken sneller voorbij schieten en ik niet meer elke dag tel tot aan de volgende week zeg maar, betekent niet dat ik niet elke dag bezig ben met zwanger zijn. Elke ochtend neem ik als ik wakker ben even de tijd om een minuut of tien te ‘knuffelen’ met mijn buik. Mijn hand op mijn buik en heel mijn hoofd bij de baby. ’s Avonds op de bank idem dito. Inmiddels voel ik de baby al zo’n 2 weken bewegen en zelfs voor die tijd voelde ik al iets, maar zei ik tegen mezelf dat het nog veel te vroeg was. Overigens zijn die bewegingen nog lang niet altijd even fel en reageert hij/zij ook niet elke keer op mijn hand met harde trappen of een vleiend lichaampje ertegenaan, maar dat kwam bij Olivia ook pas rond de 18 weken als ik mij goed herinner.

Net als tijdens mijn eerste zwangerschap houd ik een negenmaandenboek bij. Ik heb zelfs al een eerstejaarsboek gekocht, omdat ik vastbesloten ben die straks ook bij te gaan houden. Zelf vind ik het ontzettend jammer om te zien dat ik 3 volle fotoboeken heb van vroeger, mijn zusje 2, mijn broertje 2 en niet eens helemaal vol en mijn jongste broertje alleen een boek van de eerste 3 maanden. Niets ten nadele van mijn moeder, maar ik ben vastbesloten om dat niet te laten gebeuren bij meerdere kindjes: ze krijgen allemaal hetzelfde qua herinneringsboekjes. Om te beginnen het negenmaandenboek dus, maar daar past niet alles in wat ik kwijt wil. Mijn onzekerheden na de eerste test, buikfoto’s per week, de toename van mijn gewicht elke week (inderdaad: dat woog ik bij Olivia wekelijks en noteerde ik en dat doe ik nu weer) en brieven van bijvoorbeeld de combinatietest. Dat schrijf en plak ik in een los schriftje. Een schriftje waarin ik sowieso elke week een korte brief schrijf aan de baby. Toegeven: bij Olivia werden het al snel 2 of 3 kantjes per week, nu zijn ze steeds maar 1 kantje, maar niet minder liefdevol. Mijnlevenalsmama | ZwangerschapsschriftjeOp een of andere manier ‘dwing’ ik mezelf door dit bijhouden van boekjes om ook het weer intens te beleven, want het is precies zoals ‘ze’ zeggen: een tweede (derde, vierde, vijfde etc.) zwangerschap doe je er sneller ‘even bij’.

Lees ook:  De borstvoedingsmama
Herkenning van van alles

Hoewel ik de eerste weken me elke keer afvroeg of alles nog wel goed ging daar binnen en ik dus bleef testten, vond ik de 7e tot en met 9e week het zwaarst. Misselijk, misselijk, misselijk. Niet eens de hele dag en niet eens tot elke keer kotsend aan toe, maar telkens als ik weer zo’n beroerde golf op voelde komen tijdens het werken of, erger nog, terwijl Olivia aandacht nodig had, dacht ik: mijn god, hoe ga ik dit volhouden?

Maar goed, dat waren maar 3 weken en sinds de eerste echo in de 8e week ben ik eigenlijk ontzettend ontspannen. Op een flinke darmkramp die meer dan 3 uur aanhield en waardoor ik totaal niet meer kon lopen na. Toen heb ik de volgende dag de verloskundige gebeld voor een extra echo, zulke krampen had ik nog nooit gehad en ondanks dat ik dus niet bloedde, dacht ik in een vlaag wel dat het nu vast mis zou gaan. Niets bleek minder waar, ook in de 9e week was onze kleine boef weer gegroeid en bewoog zelfs al een stuk meer dan op de eerste echo.

En ik? Ik voelde me eigenlijk steeds minder zwanger: de misselijkheid trok weg en alleen de moeheid herinnerde me aan het wonder in mijn buik. Tot de 10e week, toen ik opeens een bolle buik begon te krijgen. Die flink snel doorgroeit tot op de dag van vandaag. Ik had met 13 weken ongeveer et formaat buik, dat ik had bij Olivia rond 25 weken. Dat was even wennen, maar vind ik stiekem ontzettend leuk. Mensen gaan nu al opzij voor me in de supermarkt, dus ik zal waarschijnlijk rond 20 weken verbaasde gezichten krijgen als ik zeg dat ik pas op de helft ben, maar dat maakt me niets uit. Ik geniet van mijn bolle buik en houd echt van zwanger zijn.

Mijnlevenalsmama | Buiken vergelijken
Links: zwangerschap Olivia (25 weken), rechts: zwangerschap nu (bijna 13 weken)

Het fijne van zo’n tweede zwangerschap vind ik de herkenning. Ik voelde de baby bijvoorbeeld al met 10+1 week, maar verklaarde mezelf voor gek. Ook tegen het einde van de 10e week en een keer of 2, 3 in de 11e week dacht ik de baby te voelen, maar sinds 12+3 week weet ik het zeker. Tijdens de echo voor de nekplooimeting voelde ik de baby trappen, terwijl ik hem of haar vervolgens op beeld ook zag trappen. Mijn gevoel klopte: ik voel ons kindje echt al zo vroeg! Olivia voelde ik met 14+2 week, doordat ik beide keren een achterliggende placenta heb en een kindje dat zich graag tegen mijn buikwand nestelt. Helemaal niet erg, ik geniet er onwijs van! Maar, niet alleen het trappen, ook de andere pijntjes plaats ik direct. Mijn darmen die rondjes draaien en ‘druk’ uitoefenen jagen me niet de stuipen op het lijf (behalve die ene keer dan, maar dat was echt extreem) en ook pijnscheutjes in mijn lies (bekken en/of banden) verdraag ik prima. Ik weet immers wat het is. Waar ik wel ‘tegenop’ zie zijn die harde buiken straks. Zo naar, dat opgeblazen volle gevoel en dan te bedenken dat Olivia natuurlijk ook gewoon haar aandacht wil. Maar goed, wie weet kan ik daar nu ook beter mee om gaan, we zullen zien.

Lees ook:  Vocht vasthouden tijdens zwangerschap
Tot nu toe een eitje

Sinds het misselijke van het begin verdwenen is, vind ik zwanger zijn een eitje. Ik vond het al onwijs fijn en leuk en niet erg ‘moeilijk’, maar tot nu toe is deze zwangerschap voor mijn gevoel echt veel relaxter dan die van Olivia. Ik denk echt dat dat aan het ontbreken van de grote onzekerheid ligt. En aan het feit dat mijn dagen voorbij schieten, dus je er toch minder mee bezig bent in je hoofd. Geef mij nog maar een week of 26 van zulke weken! Met dikke buik en alle nadelen die daarbij horen (tussen je tenen afdrogen of je teennagels lakken, geen fijne houding op het toilet hebben en het aandoen van je schoenen bijvoorbeeld), maar goed: dat hoort erbij. Dat neem ik voor lief.

10 Responses

  1. Jess

    Herkenbaar. Ik kom er niets eens aan toe om een update te schrijven haha. Maar goed, deed ik bij Sam ook niet structureel. Maar de dagen vliegen idd. En die buik groeit belachelijk hard al kreeg ik vorige maand opeens weer een wat dunnere buik omdat mijn darmen besloten zich normaler te gaan gedragen. Best fijn!

    • Gwen

      Dat heb ik nu dus opeens! Mijn buik lijkt wel weer plat, zo uit het niets. Nou ja, plat niet mr soort van zeg maar 😉

  2. Manon

    Wat leuk om te lezen! Zo bijzonder om te zien dat een tweede zwangerschap toch anders wordt ervaren dan een eerste. Hier is alles nieuw, spannend, en ben zo onwetend!

  3. Roos

    Je stuk is zó herkenbaar. Hier vliegen de dagen ook voorbij en ‘vergeet’ ik soms bijna dat ik zwanger ben. Dan spring ik op van de grond en dan herrinneren mn banden er weer aan dat ik toch echt zwanger ben. En die plattere buik, wat Jess ook zegt, daar hadden wij t vd week ook al over haha!

  4. Joyce

    Mooi stuk zo!
    Ik ben zelf nooit “vergeten” dat ik zwanger was, maar ik was zo druk met ziekenhuisbezoeken, proberen mijn sociale leven op peil te houden en om in huis alles af te krijgen, dat ik ook geen tijd had om elke week een update te schrijven. Zo’n boekje als wat jij hebt, ben ik wel in begonnen, maar ook daar kwam ik niet meer aan toe. Gelukkig heb ik het in mijn agenda en op een forum heel goed bijgehouden, dus ik ga er gewoon af en toe even voor zitten om wat terug te lezen en dan schrijf ik weer verder en plak de bijbehorende kaartjes, brieven, foto’s en andere dingen er bij, dat boekt moet gewoon af komen. En ik neem mezelf voor, dat mocht ik ooit weer zwanger worden, dat ik het beter bij ga houden. Maar als ik jouw verhaal zo lees, vrees ik dat het lastig is om daar aan toe te komen. Terwijl je inderdaad je kinderen wel evenveel herinneringen mee wilt geven later. Mijn broertje heeft ook een veel kleiner baby fotoalbum dan ik…

  5. Nicole

    Goed dat je bij deze 2e ook dezelfde boekjes en schriftjes bij houdt.. Mijn moeder heeft ook minder boeken van mn broertje..
    Wel grappig dat je al zo vroeg je kindje voelde.. Ze zijn dan nog zo klein.. een tuinboon…

    • Gwen

      Precies, dat wil ik dus voorkomen. Ietsje groter hoor, met twaalf wk. 10cm 😉 Bijna een citroen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.