Lief Dagboek #26

geplaatst in: Gezinsleven | 0

Another week, another diary. De tijd vliegt, ik blijf het herhalen want echt: niet normaal zo snel als de dagen voorbij schieten. Joost en ik werken alleen nog deze week en zijn dan heerlijk 3 weken vrij samen. Een fijn vooruitzicht!

Mijnlevenalsmama | Lief Dagboek #26

Ik begin deze week met nog een paar foto’s van maandag. Ik schreef vorige week dat we maandag niets bijzonders gedaan hadden, maar in werkelijkheid hadden we eind van de middag de geslachtsbepalende echo, waar ik woensdag over schreef. Dat was nog best een onderneming, want het pretechocentrum zit midden in Utrecht en wij wonen in een van de vinex-nieuwbouwdorpen. Dat betekent: een lange busreis met meerdere bussen. Ik legde Olivia vroeg op bed voor middagslaapje om haar vervolgens om 2 uur alweer te wekken en richting de bushalte te lopen. In de stad zouden we Joost treffen, die eerst moest werken, en gezamenlijk richting het echocentrum lopen. Linksonder een ‘ussie’ in de stadsbus. Ik en mijn twee dochters.

In de bus terug naar huis besloten we frietjes te eten, omdat Nederland vroeg voetbalde en we echt geen zin meer hadden om te koken. Olivia smulde ervan, net als wij. Linksboven mijn ontbijt van dinsdag. Of woensdag. Of donderdag. Ik ben momenteel verzot op beschuit met roomboter en aardbeien, dus de doosjes aardbeien vliegen erdoor. Overigens doet een beschuit met pure hagelslag het ook altijd erg goed.

Op mijn werk maakte ik woensdag in de lift een foto van mijn groeiend buik van voren. Het is nu echt goed zichtbaar, ook van voren. Zo fijn om met zo’n buik te pronken! Overigens vind ik mijn navel altijd zo’n onwijs ‘gat’ worden, zeker in zo’n hemdje, maar goed: als dat het ergste is. Rechts een doosje gemengde meloen dat ik donderdag kocht bij de Albert Heijn in mijn lunchpauze. Aanrader!

liefdagboek#26_foto2_mijnlevenalsmamaVrijdagochtend ging ik met dochterlief naar de Hema om een spijkerjumpsuit voor haar te kopen. Olivia vond het ontzettend leuk en plukte een heel stel shirtjes uit het rek. Ze zei bij alles “Mooi, mooi” en was teleurgesteld toen we ‘alleen’ het jumpsuit gingen afrekenen. Jammer, het is niet altijd feest! Dat was het ’s avonds wel: we aten pizza. De ongezonde diepvriesvariant, moet kunnen op zijn tijd. Olivia at eerst alle plakjes salami op, schraapte vervolgens de tomatensaus en kaas eraf en at tot slot de bodem. Ach, zolang ze maar eet vinden wij het prima.

Lees ook:  Olivia's 3e verjaardagsfeest

Zaterdag stond de Draag & Meet bij Kelly op het programma. In alle vroegte reden Olivia en ik richting Brabant en hadden een onwijs leuke ochtend. Heel erg leuk om een stel blogmeiden eindelijk eens in het echt te zien en daarnaast ook nog een en ander op te steken van het dragen. Ik schreef er een hele tijd terug al over en zal er binnenkort nog een blogje aan wijden, want ik kijk nu alweer uit naar het dragen van een klein babietje strakjes. Overigens kregen de oefenpoppen kusjes van dochterlief en zoals je rechts kunt zien kun je nog prima knopen met een groeiende zwangere buik. Overigens was Olivia tegen het einde van de ochtend doodmoe, maar hield ze het (net als alle andere kleine kindjes) erg goed vol en viel pas in de auto in (hele diepe) slaap. Onwijs bedankt voor de leuke ochtend Kelly!

Zaterdagmiddag heb ik geen foto’s gemaakt, maar na een gefaalde poging tot een dutje in bed van Olivia en mijzelf, omdat Olivia in de auto al voldoende geslapen had naar eigen mening, hebben manlief en ik de hele schuur opgeruimd. We hadden al een redelijk opgeruimde schuur, maar wilden een extra plank aan de zijkant om spullen op te zetten. We kochten een stevige plank, drager en opbergkratten en Joost ging aan de slag. Het tweede gedeelte nam ik voor mijn rekening: uitzoeken en inruimen. Er is, toch nog, een heleboel weggegaan en we hebben nu zo veel ruimte in de schuur dat je er, naast de fietsen, een bed kwijt zou kunnen. Heerlijk! Ik houd zo van opgeruimd. Overigens had Joost zaterdagochtend zijn (laatste) tentamen en dat ging goed, dus we duimen heel hard dat hij het jaar succesvol afgesloten heeft.

We hadden een druk weekend. Normaal doen we slechts 1 van de 2 dagen iets, maar dit keer hadden we beide dagen plannen. Zondagochtend gingen we naar mijn oma in Rotterdam. Met de trein (en metro), dus wederom best een onderneming, maar al met al erg geslaagd. Zo leuk om oma zo op te zien leven als ze Olivia (en ons) ziet. Op wat ‘ik-krijs-want-ik-krijg-mijn-zin-niet’ momentjes na, was Olivia ontzettend vrolijk en stak de show in de lunchzaal van het verzorgingshuis. Zo kinderachtig: ze mocht niet van ons uit een blikje drinken en alleen de hele gang door rennen mocht ook al niet. Arm kind.

Lees ook:  Lief Dagboek #25

Mijnlevenalsmama | Lief Dagboek #26

In de trein naar mijn oma: lekker naar buiten kijken en naast papa zitten en spelen met de kleurpotloden. Onwijs handig: ik kocht vorige week voor nog geen euro een kokertje met potloden en een leuk notitieboekje, dat nu standaard in mijn luiertas zit. Dochterlief is gek op kleuren (en alle potloden eruit en erin doen), dus altijd fijn om dat bij de hand te hebben als je onderweg bent.

In het midden: wasgoed, never ending story. Dat het een druk weekend was merkte ik trouwens direct aan mijn bekken. Zaterdagmiddag was ik gesloopt. Door het autorijden, dat ik dus niet meer geregeld doe en wat tijdens de zwangerschap van Olivia ook veel pijn opleverde, voelde ik direct mijn bekken opspelen. Vervolgens toch die schuur opruimen en zondag weer driekwart dag onderweg, dus maandag heb ik heel rustig aan gedaan. Inmiddels is de pijn weer gezakt. Ik moet zeggen dat ik dus extra blij ben met mijn huidige levensstijl zonder auto en met fiets, want blijkbaar is die auto toch niets voor het bekken. Niet voor het mijne althans.

Zondagavond keken we voetbal bij de buren met nog twee stellen en namen allemaal wat lekkers mee. Wij maakten guacamole met tortillachips en ciabatta’s met rucola/tomaatsalsa, pesto en mozzarella. Erg goed gelukt! Ik maakt voor het eerst ‘salsa’ in de keukenmachine: tomaten en rucola met pijnboompitjes vermalen, niet tot pulp, maar iets ervoor. Dit in plaats van het traditionele in plakjes snijden van de tomaat en de rucola heel laten zeg maar. Olivia koos een plekje naast de salontafel en at haar buikje lekker vol. Uiteindelijk gingen we na de wedstrijd naar huis en kwamen de bank niet meer af. Het was een fijne week, op naar de laatste werkweek en onze vakantie!

Laat een reactie achter