Tag: 10 bekentenissen van een moeder

geplaatst in: Opvoeding | 4

Door Manon en Bibian werd ik getagd voor een onwijs leuke mamatag. De 10 bekentenissen van een moeder, je weet wel: ideeen die je vooraf had over het moederschap en die je in de praktijk aan je laars lapt. Ik moet eerlijk bekennen dat veel van onze ideeën wel hun uitwerking hebben gevonden hier in huis, dus ik heb besloten de tag iets anders in te vullen. Namelijk met 5 voornemens die gelukt zijn en 5 die hun uitwerking niet gevonden.

  • Ons voornemen was al tijdens mijn zwangerschap om zelf fruit- en groentehapjes te maken en zo geschiedde. We begonnen toen Olivia 4 maanden was en zijn rond 6 maanden overgestapt op de Rapleymethode. In combinatie met groenteprakjes die ze at op het kinderdagverblijf. Dit omdat dochterlief de fles praktisch weigerde en toch iets binnen moest krijgen. Joost en ik stonden trouwens eens in de 2 weken samen in de keuken hapjes te maken. Groenten koken, aardappel of pasta koken, wat later ook een stukje kabeljauw of kipfilet koken, alles met wat water in een beslagkom en de staafmixer eroverheen. Voila, groentehapjes die ik labelde en we dagelijks uit de diepvries haalden. De fruithapjes maakten we elke keer vers trouwens, gewoon in de blender.
  • In navolging van de zelfgemaakte hapjes, krijgt Olivia alleen water te drinken. En mamamelk, dat ook. Inmiddels drinkt ze zo nu en dan een slokje van iets dat wij drinken, maar omdat wij ook vooral water drinken is dat niet noemenswaardig. Iedereen moet natuurlijk zelf weten wat hij zijn of haar kindje wel of niet geeft, voor ons voelt alleen water het beste.
  • En ik blijf in het eten, want ja: dat vinden wij nu eenmaal belangrijk. Voor onszelf en voor de kindjes. Olivia heeft in haar eerste jaar nooit iets anders te ‘snoepen’ gehad dan rozijntjes. Inmiddels eet ze wel eens een chipje mee, maar niet wekelijks, eerder maandelijks. Een appel, peer, soepstengel, cracker met roomboter of gedroogde abrikozen zijn ook prima tussendoortjes. Dochterlief weet niet beter.
Lees ook:  Zoete zonden
Mijnlevenalsmama | Mama's bekentenissen
Juni ’14, gewoon omdat ik het een lieve foto vind!
  • Los van het eten hadden Joost en ik nog een aantal voornemens, waarvan zelf leren spelen een van mijn grootste voornemen was. Niet continu je kindje op het speelkleed vermaken en ook ‘leren’ zelf te spelen, zich te vervelen of even in de box liggen met een rammelaar. Dat is gelukt en kostte vooral in het eerste jaar niet veel moeite. Olivia kon (kan) goed zelfstandig spelen. De laatste tijd is ze wat aanhankelijker en vraagt meer aandacht, maar ik denk dat dat vooral komt omdat ze merkt dat er iets gaat veranderen door de komst van de baby strakjes. De basis is in ieder geval wat we voor ogen hadden.
  • Een ander gelukt voornemen dat voor velen van jullie waarschijnlijk nergens op slaat, maar ik toch erg belangrijk vond was dat, zodra Olivia mee zou gaan eten, we aan tafel zouden gaan eten. Dan doen we, elke maaltijd weer. Dag in, dag uit. Joost en ik waren bank-eters en hoewel we het wel eens missen en graag met een bord op de bank zouden willen ploffen doen we het niet. Behalve zomers op de loungebank buiten met een stuk pizza, dat moet kunnen.
  • Maar, er zijn ook een stel dingen die dus niet gelukt zijn, zo zou ik weer gaan sporten na de bevalling van Olivia, maar ‘helaas’ raakte ik mijn kilo’s binnen een halfjaar kwijt en toen was mijn motivatie weg. Buiten dat: elke dag met een kind in de weer en wandelen of fietsen is ook heel sportief. Vind ik.
  • Ik zou me elke dag opmaken en leuke kleding aan doen. Think again! Overigens deed ik dat pre-kids ook niet altijd, thuisdagen in joggingbroek en met je haar in een knot zijn nu eenmaal heerlijk. Geen verder commentaar.
  • Ik zou mijn kindje soms laten huilen, bijvoorbeeld om te ‘leren in slaap te vallen’. We hebben het geprobeerd, één avond, met pijn in ons hart. Het hielp niet, dus vanaf toen hebben we eigenlijk altijd direct gereageerd op dochterliefs gehuil. Jengelen en peuterpubergehuil daargelaten trouwens, want dan mag ze soms best even in haar sop gaar koken. Bij wijze van spreken.
  • Olivia zou elke dag leuke kleertjes dragen. Natuurlijk, ze ziet er altijd matchy-matchy uit en draagt nooit slonzige kleren, maar zeker toen ze kleiner was en bijvoorbeeld leerde bewegen waren rompers met lange mouwen en een joggingbroekje gewoon het makkelijkst. Zowel voor haar qua bewegen als voor ons qua ‘gepiel’ met aankleden.
  • En tot slot: ik zou nooit mijn geduld verliezen en altijd alles netjes uitleggen aan Olivia. Hier schreef ik al eens een blogje over en eerlijk gezegd: het gaat in 98% van de gevallen goed, maar soms is ze echt aan het treuzelen of blijft ‘doorzeuren’, waardoor ik helaas mijn stem wel eens verhef en zeg dat het gewoon ‘nee’ is – ach, het hoort erbij geloof ik.
Lees ook:  Lekker uit eten met de kids!

Ik tag graag Roos en Joyce, want ben erg benieuwd naar hun bekentenissen als moeder zijnde. Wees vrij om te tag over te nemen en meiden: het origineel is dus met 10 dingen die niet gelukt zijn, dus je mag hem natuurlijk ook in de originele versie overnemen.

4 Responses

  1. Jessica

    Hahaha wat leuk om te lezen en vooral enorm herkenbaar.. Vooral de ‘ik ga ze echt laten huilen’ en ‘ik zal er altijd tip top uitzien’. Ik doe maar net alsof ik dat nooit gezegd heb!

    • Gwen

      Stom eigenlijk dat ik het nu toegegeven heb 😉 Ik ‘schaam’ me soms een beetje als ik de overbuurvrouw opgemaakt met jurkje en hakken rond zie lopen terwijl ik in joggingbroek zit haha, maar stiekem vind ik mijn joggingbroek toch het fijnst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.