Mama is zwanger #7

geplaatst in: Zwangerschap | 8

Vandaag ben ik 29 weken zwanger. Nog één weekje en dan is het alweer 30, toch een soort psychologische grens die je dan overschrijdt, die laatste 10 weken. Of 12. Of minder. Hoewel ze mij na mijn eerste keizersnede sowieso niet langer dan tot 41 weken ‘laten lopen’ en ik nog steeds sterk het vermoeden heb dat het weer een keizersnede wordt, dus dan zou ik vanaf vandaag nog maar maximaal 10 weken zwanger zijn. Raar idee, het komt zo dichtbij opeens!

Minder bekkenklachten, meer irritant-buik-gevoel

Sinds een week of 2 heb ik nog amper last van mijn bekken. Ja, ik ben soms stijf met opstaan als ik een tijdje heb gezeten. En ja, ik merk het als ik hard heb gefietst en moet ook echt niet te vaak de trap op en af lopen, maar de continue pijnscheuten van mijn stuitje naar mijn bovenbeen zijn weg. Net als het standaard slecht op kunnen staan uit zithouding. Vooral op werkdagen had ik hier veel last van, omdat je dan al snel langer achter elkaar zit dan goed voor je is. Dat heb ik nu niet meer.

Waar het door komt? Ik wijt het aan de rust die ik mijn lichaam gun. Olivia draag ik echt de trap niet meer op, hoe ontzettend ze ook aan het treuzelen is als het tijd is voor haar middagdutje. Ik fiets niet meer naar mijn werk, maar neem de bus. En wandelen tot het tuincentrum (ongeveer 10 minuten), erdoor en weer terug is de max. Een halfuurtje wandelen dus, gevolgd door even rustig op de bank zitten. Ook de bakfiets gebruik ik niet dagelijks. Hij fietst nu eenmaal zwaarder dan mijn mamafiets en mijn lichaam kan dat nu nog niet zo goed aan. Met veel boodschappen (zoals flessen wasmiddel en luiers) was hij vorige week heel handig, maar afgelopen week heb ik hem netjes in de schuur laten staan. Die tijd samen halen we straks wel weer in.

Ik merk nu vooral dat mijn buik echt in de weg gaat zitten. Totaal niet meer meegeeft en echt een blok vormt aan mijn lichaam. Ik schreef in mijn laatste update al een aantal dingen die weer even wennen waren met zo’n buik en ook dit blogje over het laatste trimester geeft een goede indicatie. Daarnaast merk ik na het avondeten echt dat mijn darmen geen ruimte meer hebben. Sowieso moet ik kleinere porties eten gedurende de dag, om het extreem volle-buik-gevoel te voorkomen. Maar ach, als dat het ergste is. Er is trouwens nog iets: ik ben vocht gaan vasthouden. Balen, ik begon er bij Olivia ook mee rond deze termijn. Weinig aan te doen in mijn geval vrees ik. Ik drink in ieder geval voldoende, dat is nog altijd de beste remedie voor deze nare zwangerschapskwaal.

Lees ook:  8x écht doen voordat je bevalt van je eerste
Even onzeker en (nog steeds) stuitligging

Ik weet nog precies dat ik met 18 weken ontdekte dat dit kleine meisje in stuit lag. Ik voelde namelijk harde trappen op mijn blaas, dat konden gewoon geen handjes of een hoofd zijn. En dat voel ik nog. Ruim 10 weken later. Mevrouw heeft nog geen dag omgedraaid gelegen, hoewel ik het van de week heel even dacht omdat ze zo rustig was. De verloskundige bevestigde het twee weken geleden: ik heb inderdaad (weer) een hoofdje bij mijn navel liggen. Met een rug links, Olivia lag precies zo. Vanaf 31,5 week. Althans: toen ontdekten we dit bij de groeiecho, wie weet lag ze al weken langer zo. Ik had immers geen vergelijkingsmateriaal, zoals ik dat nu wel heb en al heel snel dezelfde ligging voelde. Olivia lag in onvolkomen stuit, met haar benen langs haar lichaam en haar voetjes dus naast haar hoofd. Dit meisje ligt vooralsnog met haar benen gekruist beneden, een volkomen stuit dus. Stiekem vind ik het niet erg, zo’n stuitligging. Dan klopt mijn voorgevoel dat ik al had voor ik weer zwanger was en ‘maak’ ik alleen stuitbaby’s. We zullen zien!

Afgelopen woensdag bracht ik een bezoekje aan het ziekenhuis voor een extra echo en CTG. De baby was sinds zondagavond namelijk minder actief dan de dagen ervoor en duwde vooral in plaats van trappen. Ik voelde haar wel en ze reageerde ook, maar het voelde echt anders. Woensdagavond overtuigde manlief mij om de verloskundige te bellen omdat het al dagen anders voelde. Ze stelde me gerust en vertelde dat als ik reactie voelde het vaak gewoon goed zat, maar stuurde me volgens protocol door naar het ziekenhuis voor een extra hartfilmpje. En natuurlijk: dochterlief werd megadruk zodra het echo-apparaat op mijn buik gezet werd en probeerde later de CTG ‘doppen’ van mijn buik af te duwen met haar rug en handjes. Ik was weer gerustgesteld, heel fijn dat dit even tussendoor kon!

Mijnlevenalsmama | Ruim 28 weken zwanger

Dikke uik en tijdsbesef

Bovenstaande foto maakte ik afgelopen donderdag. 28 weken en 4 dagen zwanger. Ik maakte een zelfde soort foto bij 37 weken zwangerschap van Olivia. Toegegeven, mijn buik zat toen ietsje hoger (liep iets meer door richting mijn borsten zeg maar), maar stond bijvoorbeeld minder ver naar voren, dus het oogt hetzelfde. Met ruim 8 weken verschil. Niet zo gek dus dat mijn buik nu al zo in de weg zit met dagelijkse dingen. Ik ben benieuwd of hij echt nog veel ronder wordt dan mijn laatste buikfoto van Olivia met 38+6 die ik hier al eens publiceerde (sowieso een leuk blogje om nog eens te lezen als je dat nog niet gedaan hebt: mijn bevallingsverhaal).

Lees ook:  Olivia als grote zus

En zo heb ik de eerste week van mijn laatste trimester dus alweer gehad. Ik kan er niet over uit: een tweede zwangerschap gaat echt ontzettend snel. Ik geniet volop, maar toch heb ik het idee dat de tijd door mijn handen glipt. Ik ben in mijn hoofd momenteel vooral druk met mijn resterende werkweken en daarna ben ik nog maar ongeveer een maandje zwanger. Zoals het er nu uitziet ga ik die 36-weken grens op mijn werk gewoon halen. Ik werk komende week nog, de week erop heb ik vrij genomen. Olivia gaat beide dagen gewoon naar het kinderdagverblijf en ik ga twee dagen niets doen. Helemaal niets! Ik kijk er zo naar uit! Vervolgens moet ik nog 3 weken op kantoor werken, hebben we in de 4e week een beurs waar ik halve dagen aanwezig ben (en bijna 35 weken zwanger ben) en rond ik de week daarna alles af op kantoor. Lijkt me haalbaar, zeker omdat mijn bekkenpijn weer aanzienlijk minder is. Dat laatste is misschien ook een hormoonkwestie, want ook bij Olivia toentertijd werd het rond 30 weken iets minder. Misschien ga je dan minder van het hormoon dat je bekken verslapt aanmaken en meer van het hormoon dat je lichaam leert de baby straks ‘los te laten’? Ik heb geen idee, ik merk alleen nu hetzelfde: de pijn wordt minder. Of het nu komt door hormonen of door rust, het is fijn. Heel fijn! Op naar nog een stuk of 10 van deze heerlijke zwangere weken!

 

8 Responses

  1. Desiree

    Wat gaat het snel! Fijn zeg dat je bekkenpijn minder is. Zou je het helemaal niet jammer vinden als het weer een keizersnee wordt? Ik ben een tijdje juist heel bang geweest dat ik deze keer een keizersnee zou krijgen (geen idee waarom), want wil heel graag weer een natuurlijke bevalling.

    • Gwen

      Ik zou het eerlijk gezegd zelfs heel fijn vinden als het weer een ks wordt hihi. Zo’n fijne eerste ervaring en het geplande aspect ervan spreekt mij erg aan. Leuk onderwerp voor een nieuw blogje binnenkort weer, thx 😉

  2. Arcadia

    Wat fijn dat de pijn minder wordt, hopelijk blijft dat zo en kun je genieten van je laatste loodjes. Dat doe je eigenlijk sowieso wel! Wat heb je toch een mooie buik en wat was het schrikken dat je dochterlief wat minder voelde, maar gelukkig was er niks aan de hand. Ronja was ook altijd boos op die banden van het CTG!

    • Gwen

      Ja echt megafijn, minder pijn! Ik geniet volop, hoop dat jij het ook allemaal wat meer los kunt laten de komende weken en volop durft te genieten!

  3. Monique

    Ik kan het me zo voorstellen, dat een tweede zwangerschap veel sneller gaat… Gelukkig geniet je er wel bewust van en sta je erbij stil door het schrijven van deze updates. Fijn dat je bekkenpijn minder is. Geniet alvast van je niks-doe dagjes. En echt niks doen dan he? 😉

  4. Malou

    Wat fijn dat je minder last hebt van je bekken!
    Ik ben 32 weken en de baby ligt ook nog steeds in een stuit.. Ze kan natuurlijk nog draaien, maar de kans wordt nu wel wat kleiner.

    • Gwen

      Olivia draaide pas rond die termijn in stuit (31wk) en bleef zo liggen, versiepoging geprobeerd, maar er was geen beweging in te krijgen. In hoop nu stiekem dat deze baby in stuit blijft omdat de ks me zo goed is bevallen haha, maar goed: ik ben een beetje gek daarin 😉 Ik hoop dat jouw kindje nog gewoon draait! Mocht het niet gebeuren en je voor een ks kiezen ipv stuitbevalling, dan is het accepteren dat je geen weeen gaat ervaren even pittig. Althans, dat vond ik. Duurde een week ofzo. Daarna was ik om en wilde gewoon snel die ks-datum hebben. En nu roept niets in me dat ik het natuurlijk wil proberen haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.