Keizersnede, ja graag!

geplaatst in: Zwangerschap | 21

Vooral op Instagram, en hier ook geloof ik, heb ik me al regelmatig laten ontvallen dat ik stiekem weer heel erg hoop op een keizersnede. Voor velen klinkt dit als een rare keuze en eerlijk gezegd had ik het me vooraf aan de keizersnede bij Olivia ook niet voor kunnen stellen, maar inmiddels weet ik het echt heel zeker: voor mij liever een tweede sectio dan natuurlijk bevallen.

Geen ervaring met weeën

Toen Olivia rond 30 weken in onvolkomen stuit bleek te liggen schoot er van alles door me heen. Een stuitbevalling zag ik sowieso al niet zitten. Ik was inmiddels aan het lezen geslagen in het boek ‘Veilig Bevallen’ en de risico’s bij een stuitbevalling zijn aanzienlijk groter dan bij een keizersnede. Daarnaast is de kans dat bij een stuitbevalling de ontsluiting onvoldoende vordert, of de persdrang wegvalt, hoog, en wordt er na uren weeën alsnog voor een keizersnede gekozen. Dan liever gepland op de operatiekamer was mijn gedachte. Maar, ik zou dan waarschijnlijk nooit weeën ervaren, dat was even slikken.

Afijn, Olivia bleef in stuit liggen, de versie-poging mislukte want ze bleek niet uit haar houding te krijgen en we planden in week 37 een keizersnede met precies 39 weken zwangerschap. Voordat we deze datum planden dacht ik altijd dat ik op 2 oktober zou bevallen en 5 oktober is ook wel eens in me opgekomen. Toen die twee dagen verstreken legde ik me neer bij de geplande datum: 11 oktober 2012. Ik was trouwens de 18e uitgerekend. Ik genoot van elke zwangere dag, wetende dat ik aan het aftellen was naar die exacte datum. Het was ontzettend fijn om af te tellen! Samen nog een ‘laatste’ weekend op de bank hangen, wetende dat het weekend erop Olivia bij ons zou zijn. De avond te voren heeft Joost met onze buurman het ledikantje vanuit de babykamer in onze kamer getild, de buren zouden de katten verzorgen gedurende ons ziekenhuisverblijf en weer een andere buurman bracht ons die bewuste donderdagochtend naar het ziekenhuis. Alles was tot in de puntjes gepland, ontzettend fijn.

Angst voor scheuren litteken

Mijn hele bevallingsverhaal is hier te lezen, inclusief hoe fijn ik de keizersnede dus vond. Het enige nare was de ruggenprik, die ging niet zo soepel. En het inbrengen van de katheter, ook een naar gevoel. Maar, dat heb ik er graag voor over. Uren weeën opvangen is (vast en zeker) ook naar.

Ik roep al sinds de kraamweek van Olivia dat ik ‘bij een volgende weer een keizersnede wil’, omdat het me zo goed bevallen is dus. Ja, het herstel is zwaar. Je hebt een buikwond, lopen is geen pretje, liggen kan de eerste week niet op je zij, opstaan uit bed doet pijn en er zijn nog veel meer nare dingen. Je gebruikt je buikspieren voor veel meer dingen dan je vooraf denkt en juist die worden opzij gelegd en gescheurd en moeten dus herstellen. Tijdens een lachbui omdat je dochter je man onderpoept staan de tranen in je ogen. Van de pijn aan je buikwond. En toch, ja echt: ik zou het graag weer zo zien.

Lees ook:  Als de eerste echo niet goed is
Mijnlevenalsmama | Keizersnede, graag!
Wij al in ons ‘coconnetje’ en de artsen nog druk aan het hechten.

De kans op het scheuren van het litteken in de baarmoeder is klein, maar is absoluut aanwezig. Niet voor niets moet je de keer na een keizersnede onder begeleiding van een gynaecoloog bevallen. Ik ben dus bang voor dat scheuren. Al voor ik weer zwanger was, voelde ik deze angst en nu, 34 weken zwanger, is de angst er nog. Daarnaast heb ik een kleine niche in mijn baarmoeder en herinner ik me nog goed de woorden van de gynaecoloog: “Nee, het heeft geen invloed op weer zwanger worden, wel zouden we in dit geval sneller voor een volgende keizersnede kiezen. Afhankelijk van hoe je baarmoeder groeit tijdens de zwangerschap.” Met dat laatste denk ik dat hij bedoelde dat het er vanaf hangt waar de niche zit tegen de tijd dat de baarmoeder groot is gerekt door de baby, maar zeker weten doe ik het niet. De verloskundige heeft op echo’s tot nu toe nog geen ‘vreemd’ littekenweefsel gezien, maar goed: zij is ook niet thuis in niches natuurlijk. Zou mijn baarmoeder eerder kunnen scheuren door de niche? Ik weet het niet, maar de angst voor scheuren wordt er in ieder geval niet minder door.

Stuitbaby, dus mijn voorkeur groeit

Inmiddels ben ik dus alweer 34 weken zwanger en heb nog steeds te maken met een stuitbaby. Dochterlief ligt sinds week 18 voelbaar in (volkomen) stuit en is volgens mij niet meer van plan zich om te draaien. Fingers crossed, want je begrijpt: ik hoop dat ze zo blijft liggen. Immers: een nieuwe versie-poging doen ze, voor zover ik heb begrepen, niet meer bij mij. Misschien vanwege de mislukte eerdere poging, misschien vanwege de niche of wellicht doen ze het in dit ziekenhuis sowieso niet meer na een eerdere keizersnede. De kans op scheuren door de druk die dan op de baarmoeder komt te staan is namelijk groter, maar het verschilt per ziekenhuis. Bij een vriendin van me was een versie wel bespreekbaar, ondanks haar eerste sectio, mocht de baby in stuit liggen.

Mijn voorkeur voor een keizersnede vanaf dag 1 van deze zwangerschap, en dus eigenlijk al eerder, groeit naarmate de zwangerschap vordert. Ergens halverwege heb ik even de voordelen van natuurlijk bevallen in gezien. Een sneller herstel, geen (minimaal) twee nachten zonder Olivia. Fysiek in staat beter voor Olivia (de baby baart me geen zorgen, dat lukte me twee jaar geleden ook, Olivia is natuurlijk zwaarder en eigenwijzer) te zorgen de weken na de bevalling (wat dus eigenlijk valt onder sneller herstel) en uiteindelijk toch een rustigere start voor de baby. Hoewel ik dat laatste in twijfel trek, want Olivia was, ondanks dat ze dus plotseling uit mijn buik gehaald is, de meest lieve en rustige baby die we ons konden wensen. Inmiddels wegen deze voordelen niet meer op tegen zekerheid en weten waar ik aan toe ben.

Lees ook:  Offline kraamtijd
Gemak van gepland bevallen

Het aftellen naar de geplande datum vonden Joost en ik beiden erg fijn. Je bent de laatste dagen bewust nog even zwanger, weet dat je niet overtijd gaat en kunt de dag en avond te voren nog van alles voorbereiden in huis. De wasmand leeg wassen, je bed verschonen: noem maar op. Niet wachten op wanneer het eindelijk begint, maar gewoon ergens naar toe leven. Vooral dat overtijd gaan lijkt me ontzettend vervelend, want vanaf een week of 37 was ik het toen bij Olivia best wel een beetje zat. Hoe leuk zwanger zijn ook is. Opvang regelen voor Olivia als de bevalling plotseling begint is ook een dingetje: we hebben voldoende mensen om ons heen, maar een geplande dag uittrekken hiervoor is toch handiger dan midden in de nacht. Ik moet natuurlijk maar zien hoe ik uit de ‘strijd’ kom, de kans op de beslissing van de gynaecoloog om toch weer tot een keizersnede over te gaan is groter dan normaal, mocht de ontsluiting niet vorderen. Dit omdat er dan (te) veel druk op het baarmoederlitteken kan komen te staan.

En tot slot: de keizersnede op zich. Het is een zware buikoperatie, niet zonder risico’s en met ruggenprik (ook niet risicoloos). Maar, been there, done that. Ik weet ditmaal wat me te wachten staat. Ik weet dat het plaatsen van de ruggenprik naar is, net als de katheter, maar omdat het niet nieuw is, zie ik er minder tegenop. Daarnaast, voor iedereen die een keizersnede gehad heeft die niet gepland was, is een geplande keizersnede echt heel fijn. De sfeer in de operatiekamer is bijvoorbeeld relaxt, alles is geregeld voor je, tot en met een kraamsuite. Geen stress, heerlijk.

Zodra ik vanuit de verloskundige wordt overgedragen naar het ziekenhuis zal ik mijn wens voor een tweede keizersnede direct met de gynaecoloog bespreken. En niet alleen mijn wens omdat ik het een fijner idee vind om gepland te bevallen, vooral ook mijn angst voor het scheuren van het baarmoederlitteken. Ben benieuwd hoe hij hierop reageert en of ze in het ziekenhuis bereid zijn aan mijn wens te voldoen. En wie weet blijft de baby wel in stuit liggen, dan wordt het sowieso weer een sectio. Of, het begint spontaan en gaat allemaal zo snel dat ik natuurlijk beval. Wie zal het zeggen?

21 Antwoorden

  1. Ik snap je echt helemaal. Als wij een keer een tweede mogen krijgen ga ik ook voor een geplande KS. Hopelijk wil het ziekenhuis gewoon meewerker en word/gaat de bevalling zoals jij wilt. Succes met de laatste weken, geniet ervan!

  2. Ik heb alle drie soorten bevallingen gehad. Een natuurlijke, een ongeplande ks en als laatste een geplande ks. Alles heeft voor en nadelen. Je moet doen waar je je zeker en gelukkig van wordt. Succes en lekker genieten van je kindje en gezinnetje.

    • Absoluut! Die voor en nadelen. Het slecht ter been zijn en veel pijn aan mijn buik zie ik met een peuter erbij wel iets meer tegenop dan twee jaar geleden, maar goed: als ze in stuit blijft liggen heb ik sowieso geen keuze en omdat dat nu al zolang is, heb ik me bij de nare dingen van de nawerken vd ks maar neergelegd. Wel ‘vet’ dat je alle drie hebt meegemaakt trouwens! Ik heb dus nog nooit een ween gevoeld. Helaas vind ik, hoewel ik vast anders roep als het me overkomt 😉

  3. Ik kan me voorstellen dat je dit voor een tweede ook wenst vanwege je angst, wat sowieso niet echt bevorderend is voor een natuurlijke bevalling want dan kon je ontsluiting wel eens erg langzaam gaan. Ik ben zelf juist erg bang voor een keizersnede en hoop wel dat ik kan bevallen via de normale weg en lekker thuis in mijn eigen omgeving. Daar ben ik denk ik het meest op mijn gemak en dat is belangrijk. Ik zou zeker bespreken met de gynaecoloog wat jouw angsten zijn en hopelijk kan hij wat voor je betekenen.

    • Ik wilde eerst ook thuis bij Olivia 😉 En toen weer geboortecentrum, maar zhuis nooit gewild. Tot ze dus in stuit draaide en bleef liggen, toen had ik geen keuze meer en heb me eraan over gegeven. Misschien dat het me juist daarom zo is meegevallen. Het was de enige optie, maar hoop voor jou dat het gewoon op jouw manier thuis kan, heerlijk!

  4. Ik zou er niet voor kiezen maar als ik je blog zo lees snap ik het al beter dat je er voor kiest.

  5. Ik heb ook een keizersnede gehad en zweer er ook bij. Mocht er ooit, na de tweeling, een 3e komen dan zou ik zeker weer hopen op een keizersnede, ik vond alles zo meevallen.

  6. Ja dat scheuren van dat litteken is wel een risico. Toch zou ik een gewone bevalling aanraden hoor. Loop je diezelfse dag alweer heupwiegend door het huis. Oke een beetje overdreven, maar je bent veel sneller op de been. Maar even afwachten hoe het gaat lopen allemaal.

    • Is ook zo, dat sneller op de been. En dat gaat hier ook nog vaak door mijn hoofd, maar toch heb ik liever die keizersnede, omdat ik dan weet wat ik kan verwachten. Ik was ook vrij snel weer op de been. In aangepast tempo en zonder te tillen, maar nu til ik Olivia ook al niet eigenlijk vanwege mijn bekkenpijn. Tja, we gaan het zien! Als deze eigenwijs in stuit blijft liggen, heb ik geen ‘keuze’ 😉

  7. Terwijl ik dit lees, gaat m’n hart sneller kloppen van de ongelofelijke stress en angst die er gepaard ging met mijn keizersnede. Ik wil nooit meer een keizersnede, zeker geen spoedkeizersnede, maar liefst ook geen geplande. Misschien heb ik die keuze niet. Over het scheuren hoef je je weinig zorgen te maken, als je baarmoeder zou scheuren tijdens de bevalling was dit al gebeurd nu in de zwangerschap heb ik mij laten vertellen door mijn arts. Hoe zie je de zorg voor Olivia? Ik maak me daar erg druk om, want ik zal Ronja lang niet kunnen verzorgen, wie moet dat dan gaan doen?

    • Gek genoeg zit ik daar helemaal niet over in. Het enige dat ik me laatst bedacht is dat ze niet zelf in de kinderstoel kan klimmen en dus op het bankje of een stoel op een extra kussen moet zitten als we gaan eten. Verder til/draag ik Olivia nu eigenlijk ook al niet ivm mijn bekken. We hebben beneden en boven van die opstapjes met 2 trede staan die ze gebruikt om bijv. op haar bed te klimmen zodat ik haar kan aankleden of om hier op het aanrecht mee te kijken (en straks de box in te gluren en te helpen met badderen van de baby). Trap op en af doet ze ook zelf en als ze schoenen aan moet laat ik haar op de bank zitten en ga ernaast zitten om ze dicht te doen. Sommige bewegingen zullen we echt even naar zijn en pijnlijk voelen, maar dat is nu zwanger ook. Soms buk ik toch om iets bij Olivia te doen en dan wordt ik misselijk vd beweging met die grote buik, dat zal na de ks ook zijn met die buikspieren die dan dus buiten-gebruik zijn en als ik zijwaarts iets naast Olivia moet pakken ofzo. Maar, nee: ik zie er niet tegenop en heb het idee dat het wel goed komt. Ronja kan ook al best veel zelf toch? Misschien anders nu meer hameren op zelf-doen? Overigens is mijn man na de bevalling met 2 weken vrij, dat maakt het begin (met de meeste pijn) al beter te overzien natuurlijk.

  8. Aangezien ik een spoedks heb gehad kan ik het me niet zo goed indenken. Sowieso die weken dat je amper iets kan en alles aan een ander over moet laten.. pfff! Ook was ik vrijwel onderzeil tijdens de ks dus heb Fay amper meegemaakt.. Nee ik zou liever een natuurlijke bevalling willen, zelfs nadat ik 18 uur weeën heb gehad.

  9. Raar hoe meningen verschillen. Ik heb op 38,5 weken een geplande ks gehad door een stuitligging en ik vond het een hele nare ervaring… Ik vond het allemaal zo pijnlijk en onnatuurlijk. Ik heb na 10,5 maanden nog steeds het gevoel dat ik niet echt een kind op de wereld heb gezet. Stom hé. Ik hoop dus super hard dat het de volgende keer allemaal gewoon natuurlijk mag gaan. Als ik bij een volgende kindje opnieuw ks zou hebben zou ik dubbel zoveel schrik hebben omdat ik weet wat er gaat gebeuren en hoeveel pijn ik ga hebben. Ik baar me ook wel veel zorgen over het litteken. Ga ik nog vlot zwanger geraken in de toekomst? Wat als het scheurt? Gaat het altijd zo zichtbaar blijven? … Maar goed voor jou dat het voor jullie wel een positieve ervaring was. Iedereen moet doen waar die zich goed bij voelt. Ik zal voor jou mee duimen dat het opnieuw ks wordt! Veel succes!

    • Wat naar dat je dat gevoel van falen van je eigen lichaam hebt over dat je geen kind op de wereld gezet hebt. Ik vond het even wennen toen we de ks planden bij Olivia toen, dat ik dus geen weeen ging ervaren, maar het idee zelf geen kind op de wereld gezet te hebben heb ik gelukkig nooit gehad. Het litteken is bij mij echt heel mooi en praktisch onzichtbaar. Een heel licht wittig streepje zeg maar. Dat is zo sinds een jaar ongeveer, dus er is nog hoop voor je 😉 Tja aan de binnenkant scheuren .. ze zeggen dat de kans klein is, maar toch ben ik daar dus ook erg bang voor en wilde mede daarom graag weer een ks.

  10. Hier kan ik me echt helemaal niets bij voorstellen. Zeker niet als ik kijk naar hoe lang mijn vriendin na een keizernsede nog aan het herstellen was, terwijl ik alweer kon hardlopen, terwijl ik 4,5 week later natuurlijk ben bevallen.
    En ik had een hel van een bevalling. Nu is het niet geheel onverwachts begonnen, ik wist het de avond van te voren dat ik 12 uur later ingeleid zou worden. Maar ik raakte juist in paniek op het moment dat ze tegen me zeiden dat ik naar de OK gereden zou worden als ik Luuk er zelf niet uitkreeg binnen 15 minuten.

    Ik kan me je angst goed voorstellen. Maar ik vind juist het onverwachte zo bijzonder bij een natuurlijke bevalling 🙂
    Wel hoop ik voor jou dat ze naar je voorkeur luisteren in het ziekenhuis. Al kan ik me voorstellen dat als dochter 2.0 niet in stuit blijft liggen, ze niet staan te springen over een keizersnede. Maar misschien zit ik er helemaal naast 🙂 Het belangrijkste is vooral dat jullie er allebei gezond uitkomen!

    • Nee idd, dan zullen ze echt het liefst natuurlijk willen beginnen, maar dan ga ik toch eerst absoluut door middel van krokodilletranen ofzo, laten weten dat ik echt heel bang ben voor het scheuren vh litteken. Iets met controle willen hebben ofzo 😉

  11. Ik begrijp je maar al te goed. Ik heb een spoedkeizersnede gehad na 48 uur inleiding. En ik wil nooit niets anders meer. 24 uur daarna liep ik al met mijn zoon op mijn arm. Was een week later thuis en stond gewoon het huishouden te doen. Natuurlijk doet het pijn, maar als ik de verhalen over inscheuren enz… hoor doet dat ook pijn. Hier is het al besproken met de gynea en hier gebeurt er sowieso een ks als je een ks hebt gehad bij je eerst. Net om wondes aan je litteken intern te vermijden.

    • Wat heerlijk dat ze dat ik Belgie gewoon direct toezeggen! Ik zit nog tot half november in spanning of de gyn aan mijn wens wil voldoen. Hier hoef je overigens maar 2 dagen te blijven, dat scheelt dan wel weer met jouw week in het ziekenhuis.

  12. Ondanks dat ik zelf echt bang ben voor een ks (weet niet waarom) snap ik je keuze wel. Heb al eerder over je ervaring gelezen, dus hoop met je mee!

    • 🙂 Ik zat er voor Olivia ook echt niet op te wachten, maar nadat ik me er eenmaal aan over gegeven had (weinig keus m.i. met die stuitligging van haar), liet ik het maar over me heen komen. En dus 100% meegevallen hihi. Mocht je het ooit mee moeten maken: laat het over je heen komen 😉

  13. Hier een moeder die natuurlijk is bevallen. Ik heb er na 16 maanden nog steeds een trauma van. Ik heb geen ervaring met een ks en kan daarom ook geen inschatting maken. Mijn keuze is voor nu vooral NOOIT MEER bevallen. Het is aan de ene kant enorm rot als je deze keuze moet maken, want dat betekent dat er medisch iets aan de hand is. Maar ik snap je keuze helemaal!

Laat een reactie achter