‘Laatste’ momenten alleen met Olivia

geplaatst in: Gezinsleven | 7

Ik vind het een raar idee dat Olivia straks niet meer mijn enige kindje is. Dat ik blijkbaar zoveel liefde in me heb dat ik dat ook kan voelen voor een tweede kindje. Ik maak me er geen zorgen om, want ik vertrouw de mensen die zeggen dat dat écht zo is, maar toch: het is gek. Dit zijn mijn ‘laatste’ momenten alleen met Olivia. Niet echt natuurlijk, want straks hebben we ook nog qualitytime één-op-één, maar toch: het voelt dan anders, want dan mis ik toch ook de ander. En nu is dat nog niet zo.

Bij vlagen emotioneel

Het zijn de hormonen, of niet, maar bij vlagen ben ik zo emotioneel als ik met Olivia zit te knuffelen. Mijn kleine meisje, van minibaby met een heerlijke geur en zachte huid met overal perfecte plooitjes, naar een peuter met zacht haar waar ik zo fijn doorheen kan woelen (en nog steeds met een fijne geur en perfect zacht huidje). Het meisje dat al 2 jaar mijn onvoorwaardelijke liefde en aandacht krijgt. Dat zich steeds meer vormt tot haar eigen ‘ik’ en alles zelf wil doen, maar tegelijkertijd ’s avonds na het verhaaltje als een klein meisje op mijn schoot kruipt en vraagt “Mama singen?” terwijl ze zich tegen mijn borst aan drukt om te gaan drinken.

Straks is ze niet meer mijn enige kindje. Moet ik mijn aandacht verdelen en moet zij mijn liefde delen. Ik geloof wat ‘ze’ zeggen, je houdt van een tweede kindje net zo veel als van een eerste kindje en kunt beiden evenveel liefde geven, maar ik kan me er nu nog niets bij voorstellen. Nu draait alles alleen nog om Olivia. Om mijn kleine, enige meisje. En ja, dan word ik dus emotioneel als ik met haar zit te knuffelen en door haar haren woel, in haar nekje ruik en met mijn hand over haar handje wrijf. Dan springen de tranen in mijn ogen.

Lees ook:  Zoektocht verjaardagskado

Mijnlevenalsmama | Olivia als enig kindje

Bewust genieten

Ik probeer zo bewust mogelijk van Olivia te genieten nu. Van de talloze keren dat ik op de bank het boekje van de beer voor moet lezen, van de momenten dat ze wakker schrikt en midden in de nacht vraagt of ze bij mij mag drinken. Van haar geklets, van haar “Puzzel maken, mama ook puzzel”, terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin heb om een puzzel te maken en zelfs van haar stevige kaken die stiekem best pijn doen tijdens de borstvoeding (want: hormonen).

Het blijft, die momenten samen met mijn grote kleine meisje, maar toch: het wordt ook anders. In het begin zal de baby veel slapen en hebben we nog voldoende één-op-één momenten, maar daarna zal ik hier bewust tijd voor vrij moeten maken. Tijd met de een doorbrengen en tijd met de ander. Knuffelen met Olivia op de bank en knuffelen met de baby op de bank. Het komt goed, dat geloof ik absoluut, maar raar vind ik het wel: deze ‘laatste’ momenten met dochterlief als enig kind.

7 Responses

  1. Arcadia

    Kan me voorstellen dat je het raar vindt! Ik kan persoonlijk niet wachten tot nummer 2 er is, dan heb ik ook weer energie om leuke dingen te doen met z’n allen. Ik wil vooral veel met z’n drietjes gaan doen.

    • Gwen

      Komt goed 😀 Het is gewoon een raar idee dat ze straks niet meer alleen is, maar tegelijkertijd ook zo leuk om straks twee kindjes te hebben hihi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.