Mijn bevallingsverhaal #2

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 15

Bijna 3 weken na de bevalling heb ik, met Quinn slapend op mijn borst, eindelijk tijd om mijn bevallingsverhaal te typen. Ik had het al veel eerder willen doen, maar het kwam er niet van. Ik had de rust er niet voor en omdat het toch wel een speciaal blogje is, wilde ik het niet afraffelen. Immers: ik las tegen het einde van mijn zwangerschap mijn bevallingsverhaal van Olivia terug en de tranen sprongen weer in mijn ogen. Het was zo mooi! En ik heb het, al zeg ik het zelf, ook zo mooi beschreven. Dat wilde ik dit keer dus weer doen. En het is gelukt, het was wel nét even anders dan twee jaar geleden, hoewel de setting nagenoeg hetzelfde was vanwege de geplande keizersnede natuurlijk.

Aftellen, gerommel en het zat zijn

Al met 36 weken zwangerschap wisten we de datum: op 2 december met precies 39 weken en 2 dagen zwangerschap zou Quinn door middel van een keizersnede gehaald worden. Het grote aftellen kon beginnen. Heel bewust nog 3 weken zwanger zijn, heel bewust afscheid nemen van mijn buik die laatste dagen. Ik was ditmaal minder emotioneel dan bij Olivia toentertijd. Ik had het al eens meegemaakt, ook het ‘gekke’ van een datum plannen die de verjaardag van je kindje wordt, voelde niet zo gek. Het voelde eigenlijk zelfs normaal, omdat dit was hoe Joost en ik het graag zagen. Een geplande keizersnede. Dat heb ik vanaf het begin af aan gewenst.

En toch, toch sloeg die laatste weken soms de twijfel toe. Niet dat ik echt een keuze had aangezien Quinn vrolijk in stuit bleef liggen, maar omdat ik wist wat me te wachten stond, herbeleefde ik de keizersnede van Olivia keer op keer. De fijne dingen, de spannende dingen, maar ook de pijnlijke dingen zoals de ruggenprik en de naweeën. Die naweeën waren er, en hoe, maar daar kom ik later op terug. Die ruggenprik viel alles mee dit keer. Mede omdat het ziekenhuis een aantekening in mijn dossier had gemaakt dat het de vorige keer moeizaam ging.

Tot en met donderdag 27 november dacht ik dat Quinn zich eerder aan zou dienen. Het rommelde en die datum, de 27e, had ik zelf namelijk vanaf het begin af aan in mijn hoofd als bevallingsdatum. Toen die donderdag verstreek wist ik dat ze ‘gewoon’ 2 december pas zou komen en beleefde ik de laatste dagen écht als laatste dagen, zonder elke dag te hopen (want stiekem was ik het best wel een beetje zat sinds 38 weken) op een eerdere bevalling.

Maandag 1 december kon ik ’s middags bellen naar de afdeling Verloskunde hoelaat de OK gepland stond voor mij. Om half 3. Half drie! Dat betekende dat ik vanaf 7 uur ’s ochtends al niets meer mocht eten en dus nog de hele ochtend en begin van de middag in de zenuwen en met honger zou zitten. Ik heb gejankt van frustratie na dat telefoontje en zelfs eind van de middag nogmaals gebeld of het tijdstip niet verplaatst was. Behalve frustratie, ik hoopte echt op een vroege opname, was het ook ontlading. Net als twee jaar geleden. Ineens werd het echt: morgen rond die en die tijd zou Quinn geboren worden. Eindelijk was het zo ver, zouden we haar in onze armen kunnen sluiten. Om nooit meer te laten gaan. Dat was overigens precies wat we tegen haar zeiden maandagavond, waarna ik verbazend goed sliep, die laatste zwangere nacht.

2  december 2014 – afscheid en wachten

Omdat ik na 7 uur niet meer zou mogen eten, maakte manlief ’s ochtends om half 7 een roerei met toast en tomaat voor me. Zo lief! Ik probeerde de tijd te doden door uit te slapen, maar was eigenlijk meteen klaarwakker. Joost zijn moeder kwam naar ons en zou op Olivia passen. Eind van de middag zouden mijn ouders hen oppikken en naar het ziekenhuis komen. Joost en ik namen een taxi naar het ziekenhuis. Het afscheid nemen van Olivia vond ik echt heel moeilijk. Nooit meer zou zij mijn enige kindje zijn, twee of misschien drie nachten zou ik haar moeten missen omdat ik in het ziekenhuis moest blijven en wat zou ze er van vinden? Grote zus zijn. Jankend zat ik in de taxi naar het ziekenhuis.

Mijnlevenalsmama | Laatste buikfoto
Allerlaatste buikfoto!

Daar aangekomen moest ik nog even bloed prikken en vervolgens kregen Joost en ik een kraamsuite toegewezen. Geen nieuwe suite zoals twee jaar geleden, maar prima voor een paar nachten voor Quinn en mij. Joost zou immers thuis bij Olivia slapen, dus een luxe slaapbank was niet nodig. Ik pakte de koffer uit en beiden moesten we van de zenuwen nog tig keer naar het toilet.

Lees ook:  Tag: Levensvragen

De OK stond gepland om half 3, wat betekende wat ze me rond 2 uur richting de holding (de ruimte voor de OK) zouden rijden. Helaas, het liep uit en pas om kwart over 2 kreeg ik mijn katheter in. Zo naar als het voelde twee jaar geleden, zo ontspannen onderging ik het nu. Ik wist wat me te wachten stond, het viel me alles mee. Rond vijf voor 3 mochten we eindelijk richting de OK.

2 december 2014 – in de OK

Zodra mijn bed de holding in gereden werd herkende ik de OK-assistent die twee jaar geleden mijn infuus zette en zei dat hardop tegen hem. Hij kwam me een hand geven en succes wensen, een collega hielp mij, hij had een andere ‘klus’. Het zetten van het infuus ging vlekkeloos, ik kreeg een warme deken over me heen en toen was het een kwestie van wachten. Overigens was Quinn de hele tijd ontzettend druk en grapte ik later zelfs nog tegen de gynaecoloog dat ze haar niet moest laten vallen, omdat het een druk kindje was.

Voor ons stond een andere keizersnede gepland. Heel toevallig was dat de bevalling van de vrouw van een oud-teamgenootje van Joost op de voetbal. Ook hun tweede kindje, we spraken die jongen eerder op de dag al even op de afdeling. Op een gegeven moment werden zij de holding weer in gereden, een iniminie klein babietje lag op haar borst. Ik kon moeilijk geloven dat ik dat straks ook weer zou hebben en schoot bijna vol. Snel daarna werd mijn bed naar de OK gereden. Joost en de verpleegkundige, die ons de hele middag begeleidde en Quinn straks van de gynaecoloog aan zou nemen, mochten pas na het zetten van de ruggenprik de OK in.

In de OK wachtte deze controlfreak nog even een verrassing: de gynaecoloog die onze keizersnede zou doen bleek ziek en een ander gaf me een hand en vertelde dat ze mijn kindje ging halen. Ik herkende haar van één van de controles bij Olivia toentertijd. Prima, het was niet anders. Het zetten van de ruggenprik verliep vlekkeloos dit keer. Ik zag er heel erg tegenop, omdat het bij Olivia toen niet zo gemakkelijk ging en er uiteindelijk zelfs een andere anesthesist bij gehaald werd. Ik kon me toen niet ontspannen en kon vanwege de stuitligging mijn rug niet bol maken. Dit keer lukte het wel, of de anesthesist was beter, geen idee.

Het litteken in mijn buik zit laag, dat had de ‘geplande’ gyn eerder al opgemerkt en in mijn dossier gezet en deze verbaasde zich er weer over. Het zit niet te laag, maar wel laag. Iets met goed naar boven richten om mijn schaambot niet te raken. Ik vroeg de gynaecoloog of het gebruiken van mijn oude litteken haalbaar was en zei dat ze geen risico’s mocht nemen. Ik zou een tweede litteken anders wel voor lief nemen. Ze zei dat ze hem al open had en lichtelijk verbaasd vroeg ik waar Joost dan bleef. De operatie bleek immers al begonnen.

2 december 2014 – bevallen, knuffelen, hechten en de uitslaapkamer

Snel daarna kwamen Joost en onze begeleidende verpleegkundige de OK in. Joost nam plaats op een stoel naast mijn hoofd en we kletsten wat. Over hoe lief we elkaar vonden en dat ze nu echt bijna geboren zou worden. Daarnaast werd ik (weer) misselijk van de ruggenprik en vertelde dat tegen de anesthesist. Ik kreeg een middeltje toegediend via mijn infuus en de misselijkheid zakte. De operatie duurde lang, langer dan bij Olivia. Dit wisten we vooraf, het littekenweefsel is stugger, waardoor het langer duurt voordat ze bij de baarmoeder zijn.

Ik merkte nog op dat er helemaal geen foto’s gemaakt werden (onze camera hadden we aan een OK-assistent gegeven, hij zou foto’s maken), maar toen Quinn uit mijn buik gehaald werd, zag ik gelukkig toch een flitser. Achteraf blijken er veel meer foto’s gemaakt te zijn. Van de operatie-kant dit keer, niet vanuit het zicht van Joost en mij. Heel bijzonder, die bloederige foto’s van mijn buik, die gek genoeg helemaal niet eng, maar gewoon ‘mooi’ zijn.

Op het moment dat de gynaecoloog Quinn langzaam uit mijn buik haalde, voelde ik meteen dat ik minder druk op mijn borst had. Ik herkende dat gevoel van de bevalling van Olivia. Zij lag namelijk ook met haar hoofd tegen mijn rechterlong aan gedrukt. Afijn, Quinn werd met wat gesjor en getrek (aan mijn lichaam, niet aan haar) uit mijn buik gehaald. Ze huilde direct. Nee, ze trapte zelfs in het rond. Onze kleine druktemaker. Zo bijzonder weer! Zo’n kleine baby, uit mijn buik!

Lees ook:  Een geplande keizersnede
Mijnlevenalsmama | Eerste kennismaking
Quinn op mijn borst, onze eerste kennismaking.

De verpleegkundige pakte Quinn aan en Joost liep met haar mee naar een warmtekamertje net buiten de OK. Ondertussen kreeg ik de placenta te zien, dit wilde ik heel graag omdat ik hem bij Olivia toentertijd niet gezien heb. Bijzonder om te zien! Sinds 2013 doen ze in ons ziekenhuis gentle sectio’s, anders dan twee jaar geleden bleven Joost en Quinn dus bij mij tijdens het hechten. Nadat Joost symbolisch de navelstreng doorknipte en Quinn snel gecheckt werd, werd ze in een warmtedoek gewikkeld en kwam Joost met Quinn weer naar mij toegelopen. Quinn werd op mijn borst gelegd. Zo perfect, zo klein. Meteen zoekend naar een tepel, haar hoofdje in de lucht, oogjes wijs de wereld in kijkend. Onze kleine meid, onze tweede dochter. Eindelijk was ze er!

Ondertussen werd ik gehecht, maar daar heb ik weinig van mee gekregen. Joost, Quinn en ik zaten in onze eigen bubbel. Heerlijk met z’n drietjes. Na het hechten werden we naar de uitslaapkamer gereden. Inmiddels was het al bijna vijf uur (Quinn is om 16:01 geboren) en was het een kwestie van wachten. Wachten tot mijn ruggenprik voldoende uitgewerkt zou zijn. Rond kwart voor zes werden we teruggereden naar onze kraamsuite. Tijd om de familie op de hoogte te brengen.

Mijnlevenalsmama | Op de uitslaapkamer
Met z’n drietjes op de uitslaapkamer, genieten!

2 en 3 december 2014 – niet als gezinnetje bij elkaar

Begin van de avond kwamen onze ouders en Olivia op bezoek, gevolgd door mijn zusje en broertjes. Olivia vond het vooral gek om mij in een ziekenhuis bed te zien en wilde amper bij me liggen. Tot verdriet van mij natuurlijk, maar dat liet ik pas toe toen zij weg was. Quinn kreeg wel een heel lief kusje van haar en beiden lagen even naast me in bed. Onbetaalbaar dat moment, mijn meiden.

De eerste nacht had ik heel veel naweeën (meer dan bij Olivia), de dag erna werden ze gelukkig minder. Die eerste nacht heb ik geen oog dicht gedaan. Quinn wilde graag bij me liggen en huilde telkens in haar eigen bakje. Omdat ik door de naweeën sowieso niet aan slapen toe kwam, vond de verpleging het gelukkig prima dat ze in mijn armen lag. Alles bij elkaar heb ik die nacht misschien anderhalf uur gedut. Woensdagmiddag kwamen Joost, Olivia en mijn schoonmoeder op bezoek, Joost kwam ’s avonds nog een keer. Ondanks dat we vooraf besloten hadden dat hij bij Olivia zou blijven en het voor haar zo normaal mogelijk zou laten verlopen thuis was het echt ontzettend naar om niet samen te zijn. Ik voelde me verscheurd omdat ik Olivia niet kon troosten toen ze ’s avonds niet wilde gaan slapen, Joost voelde zich hetzelfde omdat hij niet bij Quinn en mij kon zijn.

Mijn dagen in het ziekenhuis vlogen voorbij. De dag na de ingreep ging het infuus eruit en werd de katheter verwijderd. De eerste keer uit bed viel weer even heel erg tegen, maar hoe vaker ik moest plassen die dag, hoe beter het ging. Eén van de verpleegkundigen ’s avonds sprak over mijn ontslag de volgende dag. Ik hoopte het zo! Officieel staan er 3 ziekenhuisdagen voor een keizersnede, maar na die van Olivia werd ik ook op de tweede dag ontslagen, dus hier ging ik weer voor. Donderdagochtend vroeg kwam de gynaecoloog aan mijn bed. Ze vroeg hoe het met me ging, ik gaf aan dat het goed ging. Ze vond me er ook goed uit zien en vertelde dat ze me hierbij ontslagen had en de verpleging straks de papieren in orde zou maken. Ik mocht naar huis! Joost kwam later die ochtend naar het ziekenhuis, regelde de aangifte en daarna belden we een taxi.

Naar huis, weer herenigd!

Rond half één waren we thuis, de kraamhulp kwam de boel opstarten. Omdat het voor Olivia een ‘gewone’ donderdag was, was zij nog op het kinderdagverblijf. Manlief haalde haar op rond half 4 en toen waren we weer herenigd. In ons grote bed. Hij, ik, Olivia en Quinn, wat een rijkdom!

15 Antwoorden

  1. Wat prachtig geschreven! Geniet van je gezin!

  2. Mooi om te lezen. Je weet dat ik een keizersnede eng vind, meer voor alle naalden e.d. maaar nadar gelezen te hebben is dat al stukken minder. Ik merk dat je er vrij rustig onder was. Mooie foto van jullie drie, echr een verliefde blik. Prachtig!

  3. Wat interessant om te lezen! Lijkt me zo gek om jezelf “over te geven” aan het ziekenhuis en dat ze gewoon je kind gaan “halen”! Wel mooi dat het allemaal kan 🙂 klinkt als een fijne ervaring!

    • Ik vond het ook echt een fijne ervaring, blij dat het de tweede x ook weer zo goed bevallen (haha) is. Vind het nu niet eens meer jammer dat ik niet meer normaal ga bevallen, nooit meer.

  4. Wat mooi geschreven lieverd! Ik zit t met tranen in mn ogen te lezen.. ❤

  5. Woow prachtig ! En wat anders dan mijn keizersnede.. ik kan nog huilen als ik er aan terug denk ik .. hoe verschrikkelijk het was ..
    Wel ook hele mooie foto’s van mijn buik dat ze fynn eruit halen en de navelstreng doorgeknipt word enzo..

    Blijft bijzonder <3

    • Bah wat naar dat je zo’n slechte keizersnede-ervaring hebt. Het scheelt ook echt veel of het gepland is of niet volgens mij. Maar idd: die foto’s zijn bijzonder, hoe een bevalling ook loopt.

  6. Wat een verhaal! Mooi en interessant om te lezen.

    Liefs, Marina

  7. Heel mooi om te lezen!

  8. wat fijn dat alles zo voorspoedig liep! Mooie bevalling! Wie zei al eerste haar naam hardop?? 🙂

    • Ik 🙂 De gyn (of een assistente) vroeg hoe ze dan heette en toen zei ik het. Toen was Joost al met Quinn naar dat kamertje waar de kinderarts haar checkte volgens mij. Ik zei weer (bij Olivia ook) als een van de eerste dingen: “Het is echt een meisje!” haha.

  9. Wat een mooi bevallingsverhaal. Zo goed en relaxed kan een keizersnede dus ook verlopen! Heel leuk om te lezen.

  10. Wat bijzonder en zoooo anders dan mijn bevalling. … fijn dat alles goed is gegaan…mocht je het leuk vinden. .. lees hier mijn ervaring…http://jansyluvzu.wordpress.com/2014/10/15/daar-ben-je-dan-mijn-bevalling-deel-1/

Laat een reactie achter