2x een keizersnede, hoe is dat?

geplaatst in: Zwangerschap | 20

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat mijn eerste keizersnede zo goed bevallen is en ik stiekem weer heel erg hoopte op een tweede keizersnede. Nog voor ik zwanger was. En voor Quinn ook een stuitbaby bleek te zijn. Maar toch, in aanloop naar deze tweede keizersnede sloeg de twijfel soms toe: was het wel allemaal in mijn voordeel om te weten wat me te wachten stond? En mijn lichaam, zou dat zo’n tweede keer ook weer zo gemakkelijk herstellen? Om de napijn die ik na Olivia een maand of 8, 9 gehad heb aan de wond nog maar even links te laten liggen. Twee keer een keizersnede ondergaan, hoe is dat? Lees mee!

Wakker liggen en nadenken

Vanaf het moment dat de datum gepland stond, sloeg bij tijd en wijlen de twijfel toe. Vooral ’s nachts. Niet over de keizersnede zelf, maar omdat ik het allemaal al eens heb meegemaakt, begon ik mijn keizersnede van Olivia te herbeleven. De spanning op het moment dat mijn infuus aangelegd werd, de narigheid rondom de ruggenprik (die werd een paar keer fout geprikt en de anesthesist en ik klikten op zijn zachtst gezegd niet), het geduw en getrek tijdens de ingreep, de misselijkheid die ik ervoer door het infuus en de ontlading na de geboorte van Olivia. Zucht.

Ik vroeg me soms dus af of het wel zo fijn was dat ik exact wist wat me te wachten stond, was er op één of andere manier meer mee bezig dan twee jaar geleden. Niet op een nare manier, maar bezig hield het me wel.

Ruggenprik, katheter en toch ook de risico’s

Het blijft natuurlijk een (heftige) buikoperatie met lange herstelperiode waarin je onder andere de eerste 6 weken niet mag tillen en weinig huishoudelijk werk mag doen, maar ook nog tot een jaar na de ingreep pijn van kunt hebben. Na Olivia heb ik bijvoorbeeld ongeveer 8 maanden lang bij tijd en wijlen nare steken rondom de wond aan de binnenzijde gehad. Niet fijn, maar gelukkig was het opeens over.

Het zetten van de ruggenprik ging de eerste keer niet zo fijn, dus ik heb bij mijn pre-operatieve spreekuur bij de afdeling Anesthesie meteen vertelt dat die vrouw die mij toen zou helpen niet fijn was en de prik uiteindelijk door een andere man gezet is, na een kwartier worstelen. Hier is ditmaal gelukkig rekening mee gehouden.

Zelfs de katheter, wat vooral naar en gek voelt, viel me mee dit keer. Waarschijnlijk omdat ik het ‘gevoel’ al herkende en wist dat het naar zou zijn. Het fijne van dit ding is trouwens dat je hem niet meer voelt zodra hij ‘volloopt’ en ondanks dat ik hem dus tot de volgende ochtend in gehad heb, heb ik er helemaal geen last van gehad.

Lees ook:  Stuitbabietje(s)

Zeker nu ik Olivia al had, stond ik vooraf meer stil bij de risico’s van de operatie. Natuurlijk, in onze situatie met een stuitbaby, is een keizersnede de veiligste manier van bevallen en ook voor mij, die zo bang was voor het scheuren van mijn oude litteken, was dit het beste, maar het blijft een operatie. Kans op nare gevolgen van de ruggenprik, infecties, zelfs de mogelijkheid bij het niet werken van de ruggenprik om alsnog onder narcose gebracht te moeten worden. Met, juist: nog meer risico’s. Het hield me meer bezig vooraf dus deze tweede keer, hoewel ik wel alle vertrouwen in het ziekenhuis had.

Herstel met twee kids om je heen

En dan het herstel. Het zes weken niet tillen hadden we vooraf goed voorbereid. Ik tilde Olivia nog maar weinig de laatste tijd vanwege mijn bekken en in-de-weg-zittende buik, maar toch: als ze huilde ’s nachts of tijdens het koken even op het aanrecht wilde spieken, tilde ik haar toch even. Dat zou er de komende weken dus niet in zitten. Tijd voor meerdere opstapjes in huis. Bij haar bed stond er al één en ook in de badkamer staat er nu eentje, een iets hogere. Mee kijken tijdens het badderen van Quinn en aankleden, Olivia kan het zonder dat ik haar op hoef te tillen. En ze snapt het gelukkig: “Baby boren, mama niette dikke buik. Mama auw buik.” Heerlijk zo’n slimme peuter!

Mijnlevenalsmama | Twee keer keizersnede
De reddende opstapjes overal in huis, omdat ik Olivia 6 weken niet mag optillen. En ze snapt het prima, die slimme peuter van ons!

Mijn wond was sneller dicht ditmaal en ook de pijn aan de binnenkant (de wond in de baarmoeder) was na een week ongeveer nihil. Maar goed, een keizersnede is een buikoperatie en dat is niet niks. Daarnaast ben je door de ruggenprik nog snel moe de eerste weken en die moeheid, die moet eruit. Het gaat me goed af, ik doe een dutje waar kan en het scheelt dat de nachten (met Quinn tussen ons in) best goed verlopen. Maar, desondanks is het herstel zwaarder met twee kindjes, je hebt minder tijd voor jezelf en ook dagelijkse dutjes zoals ik dat twee jaar geleden deed, zit er vanwege de wisselende ritmes van de meiden, niet elke dag in. En uitslapen ook niet, aangezien Olivia toch rond 7 uur al klaarwakker is. Om over de hoeveelheid was en toch wel een opgeruimd huis willen maar te zwijgen. Het gaat me prima af hoor, de boel de boel laten soms en goed naar mijn lichaam luisteren, maar het is precies zoals tijdens de zwangerschap: je gaat iets sneller over je grenzen heen. So be it.

Lees ook:  Mijn bevallingsverhaal #3
Nooit meer natuurlijk bevallen

En tot slot: ik zal nu absoluut geen natuurlijke bevalling meer ervaren. Na twee keer de baarmoeder opengesneden te hebben, is het medisch gezien het veiligst om dit de derde keer ook te doen. Daarnaast is drie keer eigenlijk de max, hoewel ik niet geloof dat ze je dwingen een vierde kindje weg te laten halen als je al drie keizersnedes gehad hebt.

De risico’s van elke volgende zwangerschap nemen natuurlijk toe: de baarmoeder wordt zwakker als die opengesneden is. Om een lang verhaal kort te maken, er is hier geen wens voor vier kindjes, dus dat laatste is niet aan de orde. Mocht er een derde kindje komen, dan wordt dit dus ook met een keizersnede gehaald. Prima, dat wist ik vooraf aan deze keizersnede al, daar heb ik me bij neergelegd.

Mijn ‘rouwproces’ rondom niet natuurlijk bevallen heeft plaatsgehad tussen de 36e en 38e zwangerschapsweek van Olivia destijds. Ik zou hoogstwaarschijnlijk geen weeën ervaren en niet zelf mijn kindje eruit persen. Punt. Ik heb een keizersnede nooit ervaren als ‘niet zelf bevallen’, want geloof mij: het is echt ook geen pretje en de moedergevoelens waren er direct. Het scheelt natuurlijk dat het gepland was, ik had me hier al bij neergelegd. Dat is een heel ander verhaal dan wanneer je al uren op eigen kracht bezig bent je kindje uit te drijven en dan besloten wordt het mes in je buik te zetten. Die ervaring heb ik niet, maar ik geloof moeders die dat als hun eigen falen hebben gezien, direct. Ik had/heb dat dus niet. Voor mij is een keizersnede net zoveel bevallen als via mijn vagina. Althans: dat denk ik, want ik weet natuurlijk niet hoe het gaat via die kant. Mijn voordeel: down-there is nog in tact en blijft in tact. Mijn buik heeft een klein litteken ter hoogte van mijn bikinilijn, dat binnen een jaar na de ingreep nog amper zichtbaar is, en mijn herstel van keizersnedes verloopt gelukkig voorspoedig. Ik ben een trotse mama, met twee prachtige kindjes, die ik zelf op de wereld gezet heb, alleen dan met een beetje hulp.

20 Antwoorden

  1. Ik ben dus echt ‘bang’ voor een keizersnede en ik hoop dat ons meisje ook lekker even gaat draaien. Haha!

    • Ik hoop het echt mee voor je! Maar mocht ze zo blijven liggen en het een geplande ks worden, dan bevalt die je vast en zeker ook wel.

  2. Oeps! Als ik jou verhaal zo lees heb ik de eerste weken zo’n beetje alles gedaan wat niet mocht of wat verstandig was… Vandaar nu nog zo veel napijn af en toe, denk ik. Maar ach was voor een heel goed doel!

    • Uhm ja, jij was veel te snel weer op de been 😉 Ik lag me in de kraamwk op dag 5 nog te verbazen over het feit dat jij toen al buiten liep met je knappe knulletje (en meisje), maar ja: adrenaline denk ik. En wilskracht, dat vooral ook! Enne, tillen vd baby mag gewoon hoor – alleen Olivia optillen is te zwaar (inmiddels doe ik het stiekem wel al soms, op de stoel tillen enzo). Na Olivia had ik ook meer napijn dan nu trouwens.

  3. Goed dat je jouw versie ook zo online plaatst. Hier ben ik bang voor een keizersnede, puur omdat mijn vorige ervaring dus echt niet prettig was. En wat je zegt.. Ik was al uren, ik zeg dagen op eigen kracht bezig dus het voelt alsof mij iets ontnomen is.
    Maar wie weet, is het de volgende keer wel gepland en ervaar ik het anders!

    • Ik weet zeker dat, mocht je een geplande ks krijgen, je het echt fijner zult ervaren. Ondanks de nare eerste ervaring. Maar, nog meer hoop ik voor je dat je het de volgende keer wel op eigen kracht mag doen!

  4. Wat heerlijk dat Olivia het zo goed oppakt allemaal. Ik geloof zeker dat het niet niets is zo’n operatie. Wat dat betreft heb ik twee keer ‘geluk’ gehad.

  5. Blijf het prachtig vinden hoe je het omschrijft enzo !
    Ik zou niet zwanger kunnen worden.. heel rouwproces doorgaan .. ineens wel zwanger en dan wil je toch het graag ‘zelf’ doen
    helaas mocht het niet zo zijn en is na 34 uur besloten een KS te gaan doen .. maar oef wat voelt dat zwaar .. zelf nu fynn al 10 maand is vind ik het nog moeilijk om er over te deken dat het me enige zw is en dat me het dan niet zelf gelukt is 🙁

  6. Een keizersnee is inderdaad niet niks. Het is toch een flinke buikoperatie.

  7. Mooi hoe je er over denkt en er in staat! Heel erg fijn dat je zo veel rust in de keizersnedes vindt, zonder blind te zijn voor de risico’s die het met zich mee brengt. Als er een derde komt, hoop ik dat het allemaal net zo voorspoedig mag gaan!
    En een keizersnede is ook een bevalling. Dat kan ik onderstrepen.

  8. Fijn dat je er zo’n goed gevoel bij hebt. Hoe je het ook gedaan hebt…je bent een super mama…en daar gaat het om! kus!

  9. Zo lied hoe Olivia het snapt. Slimme meid is het! Je kent mijn gedachten over een ks. Tenminste die naalden e.d. wat erbij komt kijken..

  10. Hier ook 2x een keizersnede gehad. Bij de eerste was het een spoedkeizersnede, daar Alexander zijn hartslag ondanks meting op het hoofdje geen hartslag had. Deze spoedkeizersnede was voor mij erg zwaar, eerst alle weeën en pijn, uren stress, want het ging toch niet helemaal vlot. Om dan uiteindelijk volledige ontsluiting te hebben, en er snel wordt besloten om naar het ok te gaan. Bij de keizersnede hadden ze dan ook nog eens mijn zoon zijn oorlel doorgesneden en een snede in zijn nekje. Gevolg hij kon meteen na een plastisch chirurg. Ondertussen nog een hyperventilerende man, die van zich zelf ging. Echt geweldig 🙂
    Ik heb het hier veel moeilijker bij gehad, ook qua herstel. Dan bij mijn tweede zoontje waar het een geplande keizersnede was en een stuk rustiger verlopen is.
    Wel vind ik het nog steeds erg moeilijk om te beseffen dat hier nooit geen meer op de natuurlijke manier wordt geboren.

    Hoeveel zit er tussen jouw twee kindjes?

    Ps: Ik zet je meteen in mijn volglijst 🙂

    • Jeetje, dat klinkt als een heftige bevalling! Ik dus 2x gepland, dan gaat het er zo relaxt aan toe. Afijn, dat weet jij van de geboorte van Lyano. Ik vind het dus helemaal niet erg dat er geen natuurlijke bevalling komt, eigenlijk ben ik ergens ook wel bang voor die pijn haha – van een keizersnede weet ik dat het pijnlijk is de eerste dagen erna. Van uitscheuren en de persweeen enzo weet ik niks. IK heb dus ook nooit weeen gehad, heel anders dan jouw ervaring bij Alexander. Hier is Quinn trouwens in haar billetjes gesneden tijdens de keizersnede, maar totaal niet diep gelukkig. Je ziet er niks meer van. Ze kwam daardoor wel hard huilend uit mijn buik 😉 Olivia en Quinn schelen trouwens 2 jaar, ofwel 26 maanden.

  11. Wat een leuk verhaal en zo positief geschreven! Hier herken ik me in. Zelf hebben we 5! kinderen met keizersnee gekregen, steeds met anderhalf/twee jaar er tussen, die inmiddels allemaal al puber zijn. De ene keer ging het prettiger dan de andere keer maar de 5e keer was het fijnst van alle keren!

    • De gyn zei bij de nacontrole idd dat alleen de volksmond zegt dat je maar 3x een ks mag en dat er pas na 4x kans op bepaalde risico’s is en hij laatst bij iemand de 6e gedaan had. Dat 6 wel de max is hihi. Dat is hier het plan niet iig, maar een derde ks zie ik absoluut nog zitten 😉

  12. Mooi positief en herkenbaar verhaal! Ik ben zelf ook met een keizersnede bevallen en ben nu zwanger van de tweede en dat zal ook weer een keizersnede worden. Ik zie er niet tegenop. Ik weet wat me te wachten staat. De ruggenprik blijft altijd een spannend iets. Vorige keer is hij meteen goed gezet, al daalde mijn bloeddruk wel flink daarna! Voelde me toen ff slecht maar dat kwam gauw weer goed met zoveel artsen om mij heen 😉
    Ik ga je volgen!

    • Precies dat, je weet wat je te wachten staat, veel fijner! Ik stond na deze tweede keer op dag 2 onder de douche en moest wel even slikken. “Oh ja, zoveel pijn doet het ook al weer!” Maar ach, daarna ga je je per dag beter voelen 🙂 Leuk dat je mijn blog gaat volgen, hoop dat jouw 2e ks ook erg meevalt!

  13. Lieve allemaal!

    Ik ben 27 weken van mijn tweede kindje. De eerste werd na 2 versie pogingen en moxa therapie waarbij hij duidelijk aangaf niet te willen draaien. Met eem geplande keizersnede gehaald. Veel last gehad van het gevoel van lafheid en dat ik het niet goed gedaan had.
    nu afgelopen weekend eindelijk open en eerlijk gezegd “ik wil eigenlijk weer gewoon een tweede keizersnede” en het maakt dat ik me sterk en zwak voel tegelijk! Jullie verhalen doen mij heel erg goed.

Laat een reactie achter