Hoe gaat het met mij?

geplaatst in: Persoonlijk | 11

Ik schreef even geleden al over hoe het is om voor de tweede keer een keizersnede gehad te hebben. In dat blogje en mijn laatste plog stipte ik al iets over mijn herstel aan, maar vandaag doe ik het iets uitgebreider. Gewoon, een kletsblogje. Ten eerste omdat ik best vaak in de comments of op Instagram de vraag krijg hoe het gaat met mijn herstel en ten tweede omdat ik het leuk vind om te vertellen hoe goed het met me gaat, want ja: dat gaat het.

Voorspoedig herstel

Niet alleen de keizersnede zelf is me (weer) heel bevallen dit keer, ook het herstel gaat me erg goed af. Beter dan de eerste keer zelfs, toen ik eigenlijk ook niets te klagen had. Ik kan eigenlijk praktisch alles weer, hoewel ik na een flink stuk lopen nog wel spierpijn voel de uren daarna. Vooral in mijn liezen en bovenbenen. Ik weet eigenlijk niet of dat te maken heeft met de keizersnede en daardoor gescheurde buikspieren, of dat het gewoon normaal is na een paar weken weinig lichamelijke inspanning. Ik denk vooral dat laatste. Daarnaast voelt de wond aan de binnenkant van mijn buik soms nog wat warm en trekkerig, zeker na een slechte nacht of veel inspanning. Niet gek natuurlijk: het is pas anderhalve maand geleden.

Precies dat laatste vergeet ik wel eens. Ik ben drukker dan na de geboorte van Olivia, toen realiseerde ik me heel goed dat ik kort daarvoor bevallen was. Via een keizersnede nog wel. Nu vergeet ik dat soms. Niet echt natuurlijk, maar ik ‘doe’ alsof het alweer langer geleden is en ben soms verbaasd dat mijn lichaam wat stijf voelt als ik op sta na een tijd in één houding te hebben gezeten of vervloek mijn conditie als ik aan het begin van onze straat na een wandeling baal dat ons huis pas aan het einde van de straat staat.

Mijnlevenalsmama | Het gaat goed

Al met al is mijn herstel ontzettend goed gegaan en omdat ik inmiddels de grens van zes weken (waarin ik niet mocht tillen, fietsen en sporten en zwaar huishoudelijk werk moest laten liggen) na de bevalling bereikt heb en mijn nacontrole bij de gynaecoloog prima was, durf ik te zeggen dat ik weer hersteld ben. Met in mijn achterhoofd natuurlijk een stemmetje dat me soms moet blijven herinneren aan de recente bevalling en operatie.

Lees ook:  Bijna thuismoeder
Gebroken nachten: vermoeid!

Eigenlijk spreekt de titel voor zich: we hebben gebroken nachten. Dit hoort erbij, een baby moet nu eenmaal drinken om de 3, 4 uur. Niet erg. Quinn is echter niet alleen qua uiterlijk precies haar grote zus, maar ook qua slapen. Ze slaapt moeilijk in, slaapt onrustig en wordt vaak wakker. ’s Nachts, overdag slaapt ze over het algemeen prima. Veel ook. Kortom: haar dag- en nachtritme is nog omgedraaid en de nachten zijn dus op zijn zachtst gezegd niet heel fijn.

Een omgekeerd ritme (en dus een wakkere Quinn tussen 3 en 5) hoort erbij en krampjes (vooral ’s avonds en ’s nachts) ook, het gaat weer over. Echt klagen zul je me dus niet horen doen, maar stiekem vraag ik me al af wanneer het beter wordt, die nachten. Ik hoef geen doorslaper, een late voeding rond 23 uur, vervolgens een nachtvoeding rond 3 uur en weer een ochtendvoeding rond 5:30/6:00 vind ik al prima. Dan kan ik tussendoor slapen namelijk en dat is nu niet het geval. Ik slaap wel, zo’n 3 tot 4 uur per nacht. In stukjes. Stukjes van soms anderhalf uur achter elkaar en vervolgens weer twee keer een kwartier. Dat laatste vaak met een baby in mijn armen, troostend tegen me aan. Echt slapen kun je dat niet noemen eigenlijk.

Het rare is: ik functioneer (nog) prima. Ik zie er niet mega vermoeid uit, ik kat niet op Olivia, ik zak niet door mijn benen, ik heb nog energie om te wandelen en ik sta zelfs nog vrolijk op ’s ochtends. Soms ook zuchtend, maar dat mag. En het komt goed, dat weet ik. Dat houd ik mezelf ook voor trouwens. Ik bedoel: Olivia dronk 14 maanden (bijna) elke nacht nog rond 3 uur, geen probleem. En ook zij had veel last van krampjes de eerste maanden, toen dat eenmaal weg was werden de nachten ook beter. Dat gebeurt bij Quinn vast ook, over een paar weken.

Lees ook:  Wat ik hoop dat 2016 mij brengt
Lekker ritme samen

Na de twee weken waarin Joost vrij was direct na de geboorte, gevolgd door de weken met kerst en oud & nieuw (en dus nog meer vrije dagen voor manlief) is het gewone leven nu weer begonnen. Jammer, maar ook fijn. Een normaal ritme als gezin met twee kindjes creëren. Een dagritme als mama met twee kindjes thuis. En dat gaat me goed af, al zeg ik het zelf.

De uitspraak ‘een tweede kindje gaat mee in het gezinsritme’ begrijp ik opeens. Ik dacht altijd dat dit sloeg op het slapen en de voedingen van het kindje, maar het is veel meer dan dat. Het begint al ’s ochtends vroeg. Ik sta op, voed Quinn als ze wakker is, zeg Olivia gedag (maar laat haar nog in haar kamer spelen) en spring onder de douche. Vaak slaapt Quinn dan weer, dus gaan Olivia en ik ontbijten. Quinn wakker, wassen, aankleden (Olivia en ik zijn dan al aangekleed) en ook naar beneden. En dan is het pas 9 uur. Ja, het is soms best wel druk, twee kindjes. Drukker dan één, hoewel ik dat vooral merk aan ‘randzaken’ zoals een berg was, vaker mijn handen vol kind (lees: Quinn in mijn armen en Olivia ook op schoot of tegen me aan gekropen) en vaker de trap op- en af lopen om ‘iets’ te pakken.

Ik vind het heerlijk, het moederen van twee kindjes. Druk, maar fijn. En uiteindelijk slokt een kind ongeveer 98% van je tijd op en delen twee kindjes die 98% nu. De resterende 2% breng ik (al dan niet alleen) door op het toilet. Zoiets.

11 Responses

  1. Marieke b

    Wat super leuk om te lezen!
    Ik hoop echt dat de voeding en slapen snachts beter gaat! Toi toi!

  2. Linda

    Fijn dat het zo goed met jóu en je lichaam gaat. Die uitspraak klopt zeker. Bracht me soms wel aan het twijfelen, of ik hem genoeg aandacht gaf.

  3. Aanhetlijntje

    Fijn dat je al zo lekker in je vel voelt. 2 kindjes is inderdaad een stuk drukker als 1. Ook wanneer ze wat ouder worden, eender welke van de 2 ik in huis heb, is het altijd rustig, maar met 2 in huis, durft het hier wel eens te stormen 🙂

  4. jansyluvzu

    wat klinkt het allemaal heerlijk…en dat je het zo goed volhoud komt ook echt door het je mama hormonen…dan blijf je het volhouden ondanks die korte nachtjes zonder boos te worden op je kind…hoe doet je man dat…die heeft dat stofje niet…houdt hij het ook allemaal goed vol? Fijn om te lezen dat je zo gelukkig bent 🙂

    • Gwen

      Ja he, al die adrenaline. Hij slaapt vrij gemakkelijk en diep. Die hoort Quinn dus amper huilen, ook al slaapt ze op onze kamer 😉

  5. Arcadia

    Wat leuk om te lezen hoe het met je gaat en hoe je het nu ervaart! Ondanks dat het ook zwaar is, klinkt het alsof je het enorm naar je zin hebt.

    • Gwen

      Jaaaaaaaaaaaaaaa, het is echt zo heerlijk! Je bent gewoon de hele dag met de kindjes bezig, als je dat accepteert is het genieten. Iets voor jezelf doen komt wel weer over een tijdje zeg maar 😉

  6. Odile

    Fijn dat je zo goed en relatief snel hersteld bent. Het lijkt me toch niet niks, een keizersnede en ik denk dat dat toch vaak onderschat wordt door mensen. Ik duim voor je mee dat Quinn wel redelijk snel beseft dat doorslapen veer lekkerder is, voor zowel haar als voor haar papa en mama! Haha

    • Gwen

      Mensen denken idd vaak dat het ‘de makkelijke manier’ is, maar het is toch echt een buikoperatie door alle lagen van je huid en buikspieren heen zeg maar. Maar goed, ik was uiteindelijk sneller op de been dan jij, en het voordeel van zo’n keizersnede is dat je weet hoe je uit de strijd komt en dat heb je met natuurlijk bevallen niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.