Het zwanger-zijn missen

geplaatst in: Zwangerschap | 12

Zwanger zijn, wat is het toch geweldig. En wat mis ik het alweer, anderhalve maand na de bevalling. Vooral de laatste 4 weken begon ik het zwangeren aardig zat te worden en heb veel geklaagd, gezucht en gesteund. Niet de hele dag door hoor, maar vooral aan het einde van de dag wist ik soms geen houding op de bank meer te vinden, speelden mijn banden erg op en was opstaan een nog grotere opgave dan de rest van de dag. Ja, manlief heeft heel wat geklaag aan moeten horen tegen het einde van de zwangerschap. En toch, zelfs dat mis ik. Soort van.

Intiem en bijzonder

Het aller, allermooiste aan zwanger zijn vind ik de intimiteit. Dat je vanaf een bepaald moment denkt de baby in je te voelen borrelen en dat dit gevoel elke dag sterker wordt. Ik heb het geluk gehad onze dochters beiden al heel vroeg te voelen. Nu bij Quinn al rond 10 weken, bij Olivia iets voor de 14 wekengrens. Ontzettend bijzonder! En dan, ergens halverwege het derde trimester, kom je op een punt dat de meeste bewegingen je eigenlijk hartstikke veel pijn doen van binnen, maar dat je het toch nog steeds bijzonder vindt. Althans, zo ervaar ik het.

Niemand om je heen, hoe erg ze ook meeleven of hoe vaak ze ook een hand op je buik (willen) leggen, ervaart het zoals jij. Een kindje in je voelen, daar te pas en te onpas contact mee kunnen maken en het per dag ‘voelen’ groeien. De veranderende bewegingen, het herkennen van welke lichaamsdelen waar liggen. Ik krijg er geen genoeg van! Dat intieme dat alleen ik heb gehad met de meiden, die bijzondere moeder-kindband.

Lees ook:  Ze klapt!

Trots op mijn lichaam, alweer

Ik vond, zelfs voor ik zelf zwanger geweest was, zwangere buiken altijd al ontzettend mooi. Fascinerend ook. Bijzonder. Toen ik twee jaar geleden zwanger was vond ik mezelf over het algemeen mooi. Die buik, maar ook mijn mooie huid toen het eerste trimester eenmaal voorbij was en mijn volle (altijd goed vallende) haardos (wederom: zodra het eerste trimester voorbij was) bijvoorbeeld. Dat had ik ditmaal weer, hoewel ik het nu wel confronterender vond om mijn lichaam zo te zien veranderen. Dikker te zien worden. Ergens sloeg toch die twijfel toe of het dit keer weer zo snel zou ‘verdwijnen’. We zullen zien, daar kan ik nu nog niets over zeggen, hoewel ik natuurlijk al wel weer wat kilo’s kwijt ben. Gelukkig.

Mijnlevenalsmama | Zwanger-zijn missen
Ruim 30 weken zwanger van Quinn.

Mijn lichaam is goed in zwanger zijn, al zeg ik het zelf. Natuurlijk, wat kwaaltjes horen erbij, maar ze verdwijnen bij mij ook weer allemaal. De misselijkheid en extreme vermoeidheid. De slapeloze nachten, maagzuur. Het kwam en ging. En kwam weer terug, in het geval van maagzuur. Deze tweede keer sliep ik trouwens veel en veel beter dan bij Olivia toentertijd. Ontzettend fijn, zeker omdat je als moeder zijnde slaap nu eenmaal nog meer waardeert dan daarvoor.

Ik ben trots op mijn lichaam. Op dat het inmiddels alweer twee keer van twee cellen een compleet mensje gemaakt heeft. Dat het haar energie aan dit mensje kon geven en tegelijkertijd ook nog wat energie voor mij over hield. Dat het zich relatief gemakkelijk herstelt van een zwangerschap en bijbehorende bevalling en dat het me geen moment in de steek gelaten heeft gedurende het hele ‘traject’. Ja, mijn bekken deden pijn en ja, mijn rug ook bij vlagen (vooral aan het einde) en ja, er hadden heus wel wat minder kilo’s door mijn lichaam opgeslagen mogen worden, maar ik mag niet klagen. Wil niet klagen. Ik mis het, het zwangeren. En hopelijk, wie weet, kan ik het nog een keer meemaken. De tijd zal het leren, eerst maar eens verder met volop genieten van onze meiden!

Lees ook:  Mama is zwanger #1

12 Antwoorden

  1. Het gevoel van een trappelend mini mensje is zo bijzonder. Het is eigenlijk niet te omschrijven. Je mag zeker trots zijn. Geniet van je meiden.

    • Ja he, het is eigenlijk jammer dat mannen dit niet heel even zouden kunnen ervaren. Die band met je kindje in je buik, dat gevoel. En genieten doen we zker 😀

  2. Leuk om te lezen hoe bijzonder dit voor je voelt.

    Liefs, Marina

  3. Goeie reminder, op het moment ben ik het zat. Nu al pff. Maar inderdaad die band die je hebt met je kindje is onbetaalbaar en nog even voor jezelf.

    • Je moet nog even, probeer ook te genieten. Zittend op de bank, met je hand op je buik. Wie weet komt het nooit meer terug hierna.

  4. Het trappelen mis ik ook.. Maar ik was niet zo goed zwanger 🙁

  5. Wat fijn dat je het zo hebt ervaren. Ik miste het nadat mijn zoontje geboren was. Maar nadat mijn dochter geboren was na een zware zwangerschap en bevalling helemaal niet meer. Misschien een teken dat we compleet zijn? I’m counting my blessings. 🙂

    • Hier moet het ook maar mogelijk zijn (financieel, lichamelijk), maar dat complete gevoel heb ik nog niet. Niet het soort ‘rust’ en ‘klaar-gevoel’ wat ik denk dat je dan hoort te voelen zeg maar. Maar voor nu is het wel weer een jaar of anderhalf, twee klaar hoor. Dat sowieso!

  6. Wat fijn om te lezen dat jou zwangerschap zo ontzettend fijn is geweest ☺

  7. Wat blijf ik het wonderlijk vinden hoe fijn jij het vindt om zwanger te zijn! Ik heb precies het tegenovergestelde: ik kan niet wachten totdat het weer voorbij is.

    • Hihi, sorry 😉 Ik geniet er idd echt van, maar goed: ik heb ook hele makkelijke zwangerschappen, dat is bij jou natuurlijk wel anders. Terecht dat je niet kunt wachten tot het over is.

Laat een reactie achter