Mama van twee kindjes

geplaatst in: Persoonlijk | 13

Inmiddels ben ik alweer bijna 4 maanden mama van twee kindjes en, eerlijk? Ik vind het een makkie. Niet altijd natuurlijk, maar dat is het moederschap sowieso niet, daar verandert een tweede kindje niets aan. Ik zie het een beetje zo: een kindje vraagt 98% van je aandacht en twee kindjes doen dat ook. Zij delen die 98%.

Bekend en geen onzekerheid

Zoals ik hier al eens schreef tijdens de zwangerschap, dacht ik dat het allemaal wel ‘gewoon’ zou loslopen met Quinn erbij. Dat het weer vanzelf zou gaan, zoals het ook ging toen Olivia geboren werd. En ik hoopte heel hard dat we weer een makkelijke baby gemaakt zouden hebben. Dat hebben we, Quinn is wederom een voorbeeldig kindje. Natuurlijk, ze heeft haar huilmomenten en vooral eind van de middag of tijdens het eten ben ik dat gejengel soms spuugzat, maar ze kan zichzelf ook erg goed vermaken, slaapt regelmatig een nacht door, slaapt goed in haar eigen bedje, is vrolijk, kletst erop los, is (nog) niet eenkennig en kan prima tegen verandering van de omgeving. Ja, een makkelijke baby. Heerlijk!

Een tweede kindje erbij voelt, voor ons althans, ‘normaal’. Het is bekend terrein, je weet hoe je luiers moet verschonen, hoe je borstvoeding moet geven, hoe je je kindje aan- en uit moet kleden en zelfs geluidjes die newborns maken herken je, waardoor je niet bij elk zuchtje of kuchje denkt dat je kindje is gestopt met ademen. De onzekerheid, hoewel ik die bij Olivia ook niet heel erg ervaren heb, ontbreekt. Een tweede kindje ‘doe’ je gewoon, eigenlijk net als die tweede zwangerschap.

Mijnlevenalsmama | Mama van twee
Quinn in de draagdoek en Olivia op schoot. Gaat prima, genieten!

Overweldigende liefde. Weer.

Lees ook:  Knuffelen, knuffelen, knuffelen

Je houdt direct van een tweede kindje, echt waar. Maar, het is wel even wennen. Althans, dat vond ik. De overweldigende liefde die je als moeder voelt voor je kindje, die ken je al. “Ik houd zo ontzettend veel van Olivia, zou ik dat ook wel echt van Quinn kunnen doen?”, vroeg ik me wel eens af tijdens de zwangerschap. ‘Ze’ zeggen dat het kan, dat je gewoon twee keer zoveel liefde te geven hebt opeens en dat je inderdaad net zoveel van je tweede als je eerste kindje houdt. En ja, dat klopt. Ik hield direct net zoveel van Quinn als van Olivia, maar tijdens de kraamweek heb ik er toch een beetje moeite mee gehad.

Het begon al in het ziekenhuis. Hier was ik alleen met Quinn en zag Olivia gedurende die twee dagen maar kort. Ze vond het sowieso raar dat ik in dat ziekenhuisbed lag, dus lekker knuffelen was er niet bij. Daarbij: ik was 24/7 met Quinn en wilde haar eigenlijk ook dicht bij me houden. Daar lag ik opeens met 2 van die prachtige meiden, wat nu? Individueel kon ik naar ze kijken en direct alle liefde voelen, maar het combineren van Quinn en Olivia? Beiden de aandacht geven die ze verdienden? Nee, dat lukte me nog niet en dat had niets te maken met mijn herstel van de keizersnede, maar alles met mijn gevoel. Ik kan het niet goed omschrijven, maar het was onwennig. Ik was geneigd Quinn weg te leggen zodra Olivia in mijn buurt kwam, om haar te laten zien dat ik er nog steeds voor haar was. Maar Quinn wegleggen voelde eigenlijk ook niet goed, waardoor ik me later weer schuldig voelde tegenover dit kleine slapende, afhankelijke, meisje dat naast me lag. In de loop van de eerste week ging het opeens automatisch. Moest de liefde voor Quinn groeien? Nee, dat niet. Ik moest groeien, in mijn liefde voor twee kindjes.

Lees ook:  Once a day
Steeds meer interactie samen

Ze worden steeds leuker samen, die meiden van mij. Olivia is vanaf het begin af aan een trotse grote zus, maar zeker nu Quinn minder kwetsbaar is en meer op haar reageert, trekt ze meer naar haar zusje toe. Ze vraagt niet alleen waar Quinn is (als zij bijvoorbeeld in bedje ligt), maar zoekt haar ook continu op als we samen beneden zijn. En Quinn reageert ook echt onwijs leuk op Olivia. Ze pakt haar vestje bijvoorbeeld vast of kletst tegen haar. Ze volgt Olivia’s bewegingen vanuit haar wipstoeltje of beweegt heftig met haar hoofdje als Olivia tegen haar praat.

Ik houd van kleine baby’s, ik vind het jammer dat Quinn zo snel groeit, maar tegelijkertijd weet ik inmiddels uit ervaring dat het ook onwijs leuk is als kindjes groter worden en kan ik niet wachten tot de meiden samen kunnen spelen!

13 Antwoorden

  1. wat een mooi en liefdevol stuk! Ik vroeg me inderdaad heel eeg af hoe ‘het’ zou zijn, zo met een tweede erbij. Interessant om te lezen:)

  2. Heel mooi Gwen, ik ben ook zo benieuwd hoe het zal zijn. Mooi hoe je beschrijft dat je moest groeien in de liefde voor twee kindjes.

  3. Mooi geschreven Gwen! Ik ben benieuwd hoe ik het straks ga vinden 🙂

  4. oh wat zoet die twee samen…ik ben zooo benieuwd hoe dat is om mama van twee kindjes te zijn…al geniet ik u lekker van eentje…hihi. Fijn dat het zo goed gaat!

  5. Fijn dat het goed gaat! Mooi om te lezen hoe het gaat met een tweede kindje erbij. Sarah zal er niet mee te maken krijgen, maar het is wel interessant im te lezen.

  6. Zo leuk om te lezen hoe je het hebt ervaren toen er een tweede kindje bij kwam! Ik ben ook zo benieuwd hoe dat hier zal gaan, al is het nu nog niet aan de orde 😉 Ik kan me trouwens goed voorstellen dat het wennen was om je aandacht goed te verdelen en er zelf ook vrede mee te krijgen dat je er niet 100% van je tijd voor een van de twee kunt zijn. Maar zoals alles went ook dat vanzelf gelukkig!

    • Nee, nog niet? 😉 Het was idd echt even wennen, maar voelde al vrij snel als normaal. Ik weet niet eens meer hoe het was toen Quinn er niet was, net zoals het meteen normaal was dat Olivia er was toen zeg maar.

  7. Heel herkenbaar! Bij de eerste is alles nog nieuw en wennen en bij de tweede ken je de gebruiksaanwijzing al een beetje! 😉

    Dat van je zorgen maken of je van een tweede net zoveel kunt houden is heel herkenbaar. Daar heb ik me echt nachtenlang druk over gemaakt en toen hij er was, was het gewoon goed!

  8. Wat heerlijk dat het zo natuurlijk voelt, en dat het allemaal soepeltjes loopt!

  9. Ik ben wel benieuwd. De eerste keer kreeg ik een tweeling, dus de aandacht moest meteen verdeeld worden. Ik ben toch benieuwd of het met (hopelijk te verwachten) nummer 3 net zo natuurlijk zal zijn.

Laat een reactie achter