Niet meer weg te denken

geplaatst in: Persoonlijk | 8

We zijn alweer een tijdje een gezin van vier, Joost, Olivia, Quinn en ik. Het is zo normaal, eigenlijk al vanaf het eerst moment en toch, soms is het nog zo onwerkelijk. Wij, die dit jaar alweer tien jaar samen zijn, zijn papa en mama van twee gezonde meisjes. Meisjes die volledig afhankelijk van ons zijn, ons vertrouwen, die wij alles leren, aan de hand nemen, liefhebben en waar we alles voor over hebben. Olivia en Quinn, mijn meiden, niet meer weg te denken.

Niets anders willen

Ik schreef al eens een blogje over hoe ons leven ongeveer was zonder kindjes. Het schrijven van dat blogje kostte me ontzettend veel moeite. Ik denk dat ik hem zonder overdrijven tien keer geopend en weer gesloten heb. Ik kreeg het verhaal niet op papier. Want, wat dééd ik eigenlijk toen? Ik kan het me nog moeilijk voor de geest halen.

Ik zou niets anders meer willen dan hoe het nu is, wij en de meiden. Die zachte handjes die zich naar je uitstrekken ’s ochtends vroeg, de geur van Quinns nekje, van Olivia’s wangetjes, haar geklets de hele dag en Quinn die bijna altijd rustig wordt zodra ze in mijn armen ligt. Dat is intens genieten, elke dag weer!

Van drie naar vier

Het is gek dat als ik terugdenk aan onze zomervakantie van vorig jaar, Quinn nog niet bij ons was. Ik was toen ongeveer op de helft van de zwangerschap en we wisten al dat Quinn een meisje was. We gebruikten ook haar naam al onderling, dus ze was er wel een beetje bij. Maar niet echt. En dat vind ik raar, want ik heb hele fijne herinneringen aan die vakantie, maar vind het dus gek dat we toen nog maar met z’n drietjes waren. Dat we Quinn nog niet kenden.

Lees ook:  Gelukkig nieuwjaar en goede voornemens

Het is moeilijk uit te leggen, maar misschien herkennen andere moeders die meerdere kindjes hebben dit ook wel. Ik had het voor Olivia geboren werd ook trouwens. Zelfs onze vakantie in 2010 naar Gran Canaria (Olivia is geboren in 2012), waarbij nog geen sprake was van een kindje, is in mijn herinneringen gewoon bijna mét de kindjes. Ik zie ze bij wijze van spreken door de eetzaal van het hotel rennen daar. Gek toch? Ik bedoel het helemaal niet spiritueel, alsof hun geest altijd al hier was, maar ‘gewoon’ , mijn hoofd dat de kindjes in alle herinneringen plaatst ofzoiets. Alsof ze er altijd al zijn geweest!

8 Responses

  1. Nanouk

    Ik begrijp t volledig! Alles voor Hummels komst lijkt wel een vorig leven! Met meerdere kindjes heb ik geen ervaring maar kan me voorstellen dat dat net zo werkt. Maf hè

  2. Karin

    Hahaha herkenbaar hoor.. Vanavond nog aan tafel, waren de beide kids even helemaal stil..
    Ik zei tegen m’n man: ‘zo stil was het ook toen we nog met z’n tweeën waren, niet meer voor te stellen he!’

  3. Sheila

    Mooi geschreven. Heel mooi verwoord en ook zo persoonlijk. Ik ben mama van een zoontje van 8 maanden. Maar toch herken ik niet helemaal wat je schrijft. Ik ben gek op hem en hij is geweldig en maakt me elke dag aan het lachen. Maar ik kan me nog goed herinneren hoe fijn mijn leven ook was voor hem. En juist hoe ik ook genoten heb van mijn reizen zonder hem. Misschien omdat ik graag backpack. En misschien ook omdat ik bewust lang heb gewacht voordat ik wilde beginnen aan het moederschap. Omdat ik ook zo lang mogelijk wilde genieten van mijn passie (reizen) op mijn manier. Mijn laatste backpack reis was met hem in mijn buik. De volgende gaat hij mee. Ik heb er super veel zin in. Een die reis gaat ook mooi en bijzonder worden. Net zoals ik me elke reis herinner

    • Gwen

      Wij waren al geen avonturiers, dus dat scheelt misschien ook. Lijkt me wel heel tof, samen met je kindje backpakken!

  4. Daniëlle

    Het is wel gek om terug te denken aan de tijd zonder kinderen, juist omdat ze nu zo’n belangrijke plek in je leven hebben. Dat herken ik wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.