Hoe voorbereiden op (geplande) keizersnede?

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 5

Een keizersnede, het is nogal wat. Wat kun je verwachten? Hoe voelt het precies? En de pijn tijdens je herstel? Kun je je daarop voorbereiden? Na twee keer (nagenoeg) hetzelfde riedeltje bij de geboorte van onze meiden door middel van een geplande keizersnede, durf ik mezelf een ervaringsdeskundige te noemen. En hoewel elke sectio anders is en een geplande keizersnede, waarbij je weken vooraf een datum weet, heel anders is dan wanneer er op stel en sprong wordt medegedeeld dat je kindje met een keizersnede gehaald gaat worden, kun je je er met behulp van deze blog hopelijk toch een beetje op voorbereiden. Lees mee!

Acceptatie: het loopt anders. En het doet pijn.

Een keizersnede overkomt je, ook een geplande. Het is vaak niet hoe je je bevalling voor ogen hebt. Ook ik, die lovend is over mijn keizersnedes, dacht er vooraf anders over. Toen Olivia met 36 weken zwangerschap nog steeds in stuit bleek te liggen stortte mijn wereld even in. Ik wilde in het geboortecentrum bevallen, sterker nog: ik heb een paar weken daarvoor zelfs serieus een thuisbevalling overwogen, met mij mijn favoriete verloskundige. En een keizersnede, weet je hoe eng die ruggenprik me wel niet leek? Hoe zat het met de pijn? En de borstvoeding die ik zo graag wilde geven, zou die wel op gang komen? Over dat laatste onderwerp schreef ik gisteren trouwens een aparte blogpost: borstvoeding na een keizersnede (of natuurlijke bevalling).

Inmiddels weet ik dat acceptatie bij een keizersnede het allerbelangrijkste is. Ja, je bevalling verloopt anders dan je voor ogen hebt en ja, het doet pijn en ja, je bent afhankelijk van hulp, zeker de eerste week, liefst eerste twee weken. Ik Google-de me suf en las op diverse forums wat ik inmiddels tweemaal in levende lijve ervaren heb: de ingreep valt mee en het herstel ook, mits je accepteert dat het pijn doet. Een stekende, zeurende, scherpe pijn, die gelukkig elke dag minder wordt. Echt geloof me: een week na je keizersnede voel je je al honderd keer beter dan op dag twee. Ik zeg bewust dag twee (zo’n 36 uur na de ingreep), omdat op dag één de morfine zijn werk nog doet en je op dag twee je bed uit gebonjourd wordt door het ziekenhuispersoneel. Oh en dag drie, de dag waarop je meestal naar huis mag en thuis denkt dat het een stuk beter met je gaat dan het daadwerkelijk gaat. Dag drie is ook niet zo fijn. Dag zes of zeven daarentegen is de dag van de ‘omslag’, de dag waarop je weer voorzichtig durft te geloven dat je de zorg voor je baby inderdaad af kunt zonder kraamhulp en je partner die wellicht weer aan het werk moet.

Wat dat betreft is het, als ik de meeste meiden om me heen moet geloven, redelijk vergelijkbaar met de eerste week na een gemiddelde natuurlijke bevalling: je hebt pijn (in dit geval niet tussen je benen maar er ruim boven), bent stijf, overschat jezelf zo nu en dan (waarop je lichaam je weer snel terugfluit), ‘leeft’ op kraamverbanden, vraagt je af of het ooit nog goedkomt, bent ontzettend moe, maar tegelijkertijd energiek van de adrenaline (waardoor je jezelf dus gaat overschatten) en een toiletbezoek is geen feestje. Dat laatste wordt vaak als kenmerkend bestempeld na een natuurlijke bevalling, maar ik vond het na mijn keizersnedes ook geen pretje. Niet omdat het brandde, maar omdat ‘druk’ zetten je het gevoel geeft dat je buikwond openscheurt en het door je hurken gaan tot zithouding sowieso niet prettig is na een keizersnede. Evenals opstaan uit bed of bukken. Slapen op je zij is ook zoiets: dat doet pijn de eerste dagen. Zoveel pijn dat je het waarschijnlijk niet eens probeert. Na mijn keizersnede bij Olivia durfde ik pas na een ruime week weer op mijn zij te gaan slapen, bij Quinn wist ik dat (hoewel het wel zo voelde) mijn wond niet zomaar open zou scheuren van liggen op mijn zij en sliep ik dus de tweede nacht alweer half op mijn geliefde zij, ondersteund door een kussen.

De ingreep: dit kun je ongeveer verwachten

In mijn beide bevallingsverhalen (klik hier voor die van Olivia en hier voor die van Quinn) heb ik het hele dagdeel uitgebreid beschreven, maar om deze blogpost compleet te maken, wil ik het hier ook aanstippen. Omdat je onderlichaam volledig verdoofd wordt met een ruggenprik (dus ook je benen, in tegenstelling tot de ‘normale’ ruggenprik bij een natuurlijke bevalling om de pijn van de weeën weg te nemen), krijg je een katheter. Het is belangrijk dat je blaas continu zo leeg mogelijk is, omdat deze dichtbij je baarmoeder ligt en het absoluut niet de bedoeling is dat de gynaecoloog tijdens de incisie je blaas raakt. Daarnaast krijg je een infuus. Via het infuus wordt vocht toegediend en, indien nodig, andere middeltjes die de effecten van de ruggenprik direct kunnen verminderen. Ik zelf had bijvoorbeeld bij Olivia toentertijd heel veel last van misselijkheid, een bekende bijwerking van de ruggenprik. Dankzij een middeltje via mijn infuus nam dit snel af. Overigens had ik het bij Quinn ook, die misselijkheid, maar veel minder. Of ik ervoer het als minder omdat ik wist wat ik kon verwachten, dat kan ook.

Lees ook:  Datum gepland!
Mijnlevenalsmama | Baby geboren
Daar is Quinn!

Ondanks dat je geen kind via je vagina naar buiten hoeft te werken, draag je geen onderbroek in de OK. Er hangt immers een katheterbuisje down there en de incisie voor de keizersnede wordt zo’n vijftien centimeter onder je navel gezet (fijn, omdat het litteken dan veelal in je bikinibroekje valt), een broekje zit dus in de weg. Ik vond het gek, in mijn blote billen de OK in lopen om je baby geboren te laten worden. Gelukkig zijn je borsten weg bedekt met een operatiehesje en heb je dus een soort van privacy. Ofzoiets. Je rug is echter wel bloot, want dat is nodig voor de ruggenprik. Nu liep ik niet letterlijk de OK in, want je wordt met bed en al de OK in gereden, maar daarna moet je toch echt zelfstandig van het bed naar de operatietafel (die overigens ontzettend smal is!) lopen en daarop klimmen. In je blote billen dus.

Daarna gaat het vrij snel. Een anesthesist zet de ruggenprik (voorover hangen, je proberen te ontspannen en zo diep mogelijk in en uit ademen is mijn ervaring), je benen worden al snel zwaar en nog voor jij goed en wel beseft dat de boel verdoofd is, heeft de gynaecoloog al een streep getekend en waarschijnlijk al een snede in je opperhuid gemaakt. Daarna mag je partner naast je hoofd komen zitten. Vanwege veiligheid en hygiënische redenen mogen die veelal niet aanwezig zijn als de ruggenprik gezet wordt. De opperhuid is het gemakkelijkste, de overige huidlagen kosten de gynaecoloog wat meer tijd. Zeker een tweede (derde, vierde …) keer duurt een keizersnede langer omdat er meer (stug) littekenweefsel zit. Je grote rechte buikspieren worden opzij gelegd en de rest wordt met de hand van de gynaecoloog langzaam gescheurd. Dit geneest sneller dan wanneer ze kapot gesneden zouden worden. Het scheuren van je buikspieren klinkt een beetje naar, maar duurt maar kort en je voelt natuurlijk niks. De keizersnede duurt ongeveer drie kwartier, waarbij de baby na ongeveer 10 minuten al geboren wordt. De resterende tijd gaat op aan het sluiten van de baarmoeder en wond. Het hechten dus.

Het eruit halen van je kindje gaat gepaard met heel wat gesjor aan je lichaam. Het doet absoluut geen pijn, vind ik althans, maar je voelt het wel, het gesjor. En dan … Dan wordt je kindje geboren! De gynaecoloog zal hem of haar direct omhoog houden en een OK-assistent zal het doek, dat tussen jouw gezichtsveld en je buik gespannen staat (dit zodat je de hele operatie die op nog geen meter afstand van je gezicht plaatsvindt, niet hoeft te zien) omlaag houden, zodat je direct je baby kunt zien. Ik vond het een magisch moment, zo bijzonder, die kleine meiden van me, eindelijk geboren! De navelstreng wordt doorgeknipt, de placenta wordt handmatig verwijderd en een verpleegkundige neemt je baby even mee naar een apart kamertje binnen de OK. De eerste controles (o.a. de APGAR) worden gedaan, Joost ging beide keren met de meisjes mee en kwam daarna zo snel mogelijk weer met ze naar mij toe. Bij Quinn hadden we een zogenaamde gentle sectio, dus werd ze lekker met een warmtedeken op mijn borst gelegd terwijl ik gehecht werd. Bij Olivia ging Joost met haar en de verpleegkundige naar de kraamsuite en zag ik ze even later weer op de uitslaapkamer. Het hechten an sich voel je niet en je zult merken dat de gynaecoloog en ander personeel (er lopen zo’n tien mensen in de OK bij een keizersnede) expres met je gaat praten. Ter afleiding, maar vooral ter controle, je bent immers nog onder invloed van ruggenprik en bij een bevalling komen allerlei hormonen vrij, dus het is belangrijk dat je ‘aanwezig’ blijft.

Lees ook:  Inhoud van mijn bevallingstas (vluchttas)
Mijnlevenalsmama | Operatiekamer keizersnede
De gentle sectio bij Quinn, ik ben gehecht, mijn bed wordt weer opgeschud met warmtedekens en de OK wordt opgeruimd. Het enige dat ik zie is mijn dochter, op mijn borst.

Na het hechten moet je in de uitslaapkamer blijven tot je je voeten weer kunt bewegen. Beide keren duurde dit ruim 2 uur bij mij. Gelukkig mochten Joost en respectievelijk Olivia en Quinn bij me blijven. Toen de ruggenprik voldoende uitgewerkt was, werden we naar de kraamsuite gereden en kon het herstel beginnen. Op de dag van de ingreep lig je ‘lekker’ in je bed, de dag erna is het tijd voor de po-stoel. Dit klinkt als een makkie, maar vergis je niet: de keizersnede zorgt voor ont-zet-tend veel spierpijn in je buik en opstaan uit bed is een hele grote opgave. Maar onthoudt: het wordt beter. Elke dag weer.

Een keizersnede, en dit krijg je er ook nog bij

Een keizersnede roept bij veel mensen angst op. Dat deed het ook bij mij. Ik had geen keus, omdat ik een stuitbevalling niet zag zitten, maar mijn kindje geboren laten worden op een operatietafel, in een ziekenhuis, door een grote snee in mijn buik en met een flinke verdoving, dat beangstigde me. Het viel mee. Ontzettend mee. Maar ja, dat is gemakkelijk praten achteraf. Behalve gegarandeerd twee nachten ziekenhuisopname, een litteken bij je schaamstreek en als het goed is een blakende baby op je borst, krijg je nog meer ‘kado’ bij een keizersnede. Dingen waar je vooraf niet direct aan denkt, dingen die (op zijn zachts gezegd) niet heel fijn zijn, maar waar ik de tweede keer op voorbereid was omdat ik me dat nog kon herinneren van de eerste keer. En dat vond ik fijn, dat voorbereid zijn. Had ik de eerste keer maar geweten dat …

  • ik me zou voelen alsof ik overreden was door een trein zodra de morfine uitgewerkt zou zijn;
  • opstaan, lopen, gaan zitten, het allemaal gigantisch veel pijn zou doen de eerste dagen, pijn die je je niet voor kunt stellen (maar tegelijkertijd ook dragelijk is, omdat je eraan gewend raakt, die snerpende spierpijn in je buik);
  • bukken de eerste dagen een no-go is, ook al is je zwangere buik verdwenen en had je je echt op weer fatsoenlijk bukken verheugd;
  • afdrogen tussen je tenen dus nog steeds niet zelf lukt, tenzij je gaat zitten (en zelfs dan …);
  • hoesten, lachen, een onverwachte beweging maken en je neus snuiten niet aan te raden is;
  • hoewel je wéét dat rechtop lopen het beste is voor de wond, je dit niet doet omdat het voelt alsof alles direct weer open scheurt;
  • naweeën verraderlijk heftig kunnen zijn en je ze niet anders op kunt vangen dan plat liggend op je rug (de enige echt fijne houding de eerste dagen na een keizersnede);
  • de eerste keer douchen (na ongeveer 36 uur) heerlijk, maar ook ontzettend zwaar en pijnlijk is, omdat je waarschijnlijk net als ik je haar wilt wassen en het liften van je armen druk op je buik geeft, evenals afdrogen – vraag hulp aan de verpleging, daar zijn ze voor;
  • omdraaien in bed, als je al een andere houding dan op je rug durft uit te proberen, een nog grotere opgave is dan wanneer je hoogzwanger bent;
  • je met liefde een deel van de zorg van je baby uit handen geeft, omdat dat betekent dat je op bed kunt blijven liggen en je weet dat je sneller herstelt door rustig aan te doen en je je kindje daarna nog jaaaren mag verzorgen.

En weet je, het is net als natuurlijk bevallen, je vergeet de pijn, het is het allemaal waard en voelt je elke dag beter dan de dag ervoor. Echt waar! Succes!

5 Antwoorden

  1. Dat laatste is zo waar, je vergeet het. Veel herinner ik me niet van de dingen die je schrijft. Ik vergat de paracetamol toen ik eenmaal thuis was en de zuster ze niet bracht, omdat ik eigenlijk geen pijn had. Ik mocht na 5 dagen weer nasr huis en bleef vooral boven in pyjama, tot de kraamverzorgster zei dat aankleden een optie is. Dat zitten was wel lastig idd. Zottend douchen en naar de wc gaan, bleh. Gelukkig kon ik me al redelijk snel weer zelf afdrogen. Misschien eind oktober dit nog masr eens lezen ter voorbereiding op mijn ks.

    • Ik liep ook vooral in joggingbroek de eerste twee weken haha, zat zo fijn en strakkere kleding kostte te veel moeite. Hier ook 5 dagen boven gebleven nadat ik thuis was na 2 dagen zeg maar. Ivm mijn bekken was traplopen sowieso niet handig en met die ks-pijn was ik blij toen ik eenmaal boven was de dag dat ik thuis kwam. Wat ik overigens heel eigenwijs met baby deed he, dat traplopen. Elke ks is anders qua herstel heb ik nu ervaren, ik vond het na Olivia langer duren zeg maar en voelde me nu na 4 weken alweer kiplekker zonder enige napijn bij elke beweging, na Olivia heb ik daar wel soms nog last van gehad. Je hebt nog even tot oktober!

  2. Bijzonder om te lezen maar toch wel heel anders dan de twee spoedkeizersnedes die ik ondergaan heb. Ik heb een heel naar gevoel overgehouden eraan maar als ik dit zo lees, kan ik me voorstellen dat jij er met een ander gevoel op terugkijkt. En ja, het doet pijn. Nondeju! Word altijd pissig als mensen denken dat een keizersnede lekker makkelijk is. Grrr!

    • Lieverd, jouw hele voorgeschiedenis vd zwangerschappen is al een trauma op zich, daar draagt een spoedks zeker niet aan bij. Had je zo graag een fijnere ervarig gegund, maar het is zoals het is. Het resultaat zijn die mooie jongens van je, daar gaat het uiteindelijk om (hoe zuur en kut het ook blijft om hier altijd een naar gevoel aan iver te houden, inclusief het balen van de verhalen van mensen zoals ik die er wel vol lof over zijn, dat mag!)

  3. Mooi die laatste zin! Die geeft moeders moed!

Laat een reactie achter