Lieve Olivia #6

geplaatst in: Opvoeding, Persoonlijk | 1

Je bent alweer bijna drie. Drie jaar! Jij die groeide in mijn buik, ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Net als de periode net na je geboorte. Hoe je uren op mijn buik lag, sliep bij ons op schoot en zo afhankelijk was. Hoe je steeds een beetje groter werd, jezelf leerde verplaatsen en ons soms met veel bombarie liet weten wat je wilde. Of juist niet. En dat doe je nog.

Groter groeien, het is me wat. Zowel voor jou als voor mij. Voor ons. De peuterpuberteit viel tot nog toe mee. De ene dag zat je beter in je vel dan de andere, maar echte struggles ontbraken en papa en mama mochten je vaak helpen als je ergens zelf niet uit kwam. Tot een week of twee geleden. Het tij is gekeerd, je hebt het moeilijk. En dat is logisch, het hoort erbij. Je weet soms echt niet wat je wilt, hoe je het wilt. We mogen je niet helpen, al helemaal geen dingen uit handen nemen en even lekker knuffelen is er ook niet bij. Het is zwaar, zowel voor jou als voor mij. Spelen is niet leuk, boekjes lezen ook maar even en we zien je worstelen.

Mijnlevenalsmama | Peutermeisje

Gelukkig is je kleine zusje nog altijd je beste vriendin en maken jullie elkaar aan het lachen. En daarmee mij ook. Jullie spelen steeds vaker ‘samen’, naast elkaar op het speelkleed of met de Little People op jouw kamer als ik douche ’s ochtends. Het is aandoenlijk en ontzettend lief om te zien. Mijn hart stroomt over van liefde als je achter me aan de trap op loopt om samen je zusje uit bed te halen en ik Quinn keihard hoor schateren zodra je de slaapkamerdeur opent. Wat hebben we het getroffen met twee van die meiden die zo gek op elkaar zijn!

Je ontwikkelt je in razend tempo, zo ben je overdag zindelijk en slaap je zonder speen. Beide ging van de een op andere dag. In dezelfde week notabene! Niet gek dus dat dat je je kont tegen de krib (of eigenlijk op de grond) gooit op andere vlakken. Lieve schat, ook al doe ik ontzettend hard mijn best je te begrijpen en te ondersteunen waar nodig, soms botsen we. Je peuterige koppige jij en mijn oververmoeide, ongeduldige ik.

Ik houd elke dag meer van je, leuke momenten overschaduwen de moeilijke momenten en ik ben vreselijk trots op je. Mijn kleine meisje, mijn groeiende wijze peuter, die elke avond tegen me aan kruipt als ik nog even naast je ga liggen in jouw bedje. Ik zou niet weten wat ik zonder je moest! Liefs en een dikke kus, mama.

Een Antwoord

  1. Wat heerlijk dat je dochters zo fijn samen spelen!

Laat een reactie achter