Van 1 naar 2 zwaarder dan 0 naar 1

geplaatst in: Gezinsleven | 11

Laat ik voorop stellen dat ik het hebben van kinderen niet zwaar vind. Uitzonderingen daargelaten, want een jengelig kindje na een nacht met nog geen drie uur slaap én een vol hoofd omdat je nog tig dingen wilt doen is gewoon zwaar. Punt uit. Maar ja, dat zijn momentopnames. Een glimlach van je baby of een babbeltje met je peuter maakt dat je dit (in ieder geval even) vergeet. Afijn, zoals ik hier ook al schreef gaat het bij ons eigenlijk vanzelf. Dat ging het toen Olivia geboren is en dat gaat het sinds Quinn er bij is ook.

Mijn overbuurvrouw zei laatst dat ze zich verbaasde over hoe makkelijk ik met haar pasgeboren baby op schoot, Quinn die aan mijn been stond ook aandacht kon geven en tegelijkertijd Olivia een aai over haar bol gaf of antwoord gaf op haar vraag, terwijl zij soms met alleen haar baby al ‘worstelt’ om met een andere hand iets voor elkaar te krijgen. Vond ik stiekem heel leuk om te horen natuurlijk, maar weet je: ik zat ook wel eens zo te worstelen toen Olivia nog klein was. Je groeit erin, die handigheid met meerdere kinderen en voor je het weet kam je met je rechterhand peuterharen, ondersteunt je linkerhand babybillen en trek je met je lippen een poppenpakje aan. Geloof me, het is echt zo!

Maar ondanks dat ik (of eigenlijk wij) het niet zwaar vind en de overgang naar een tweede kindje ook soepel is gegaan, vind ik als ik moet kiezen van één naar twee kinderen wel zwaarder dan van nul naar één. Omdat …

  • Je te maken hebt met twee ritmes (en dan niet perse met etens- en slaapjestijd, want een echt ritme daarin hanteren wij hier niet) die nooit op elkaar aan lijken te sluiten: als de één uitslaapt is de ander vroeg wakker en als de oudste nog een middagdutje doet valt dat precies tussen het ochtend- en middagslaapje van je baby. Je hebt dus de hele dag een kindje om je heen.
  • Het nooit stil is overdag, kletst de één niet, dan brabbelt of gilt de ander wel (overigens is de stilte hier ’s avonds soms ook ver te zoeken, maar die niet-slapende kindjes van ons is weer een heel ander verhaal natuurlijk).
  • Je twee kindjes moet vermaken (hoewel die van ons zichzelf aardig goed kunnen vermaken) en me-time overdag dus schaars is.
  • Me- en us-time in het weekend trouwens ook schaarser is dan met één kindje (hangt samen met punt 1: er is altijd wel een kind wakker).
  • Het naar-bed-gaan-ritueel twee keer zo lang duurt (want ook al doe je ieder een kind, beide willen knuffelen/verhaaltje/drinken) en je ‘vrije’ avond dus standaard een halfuur korter is.
Lees ook:  Een baby is makkelijker

Mijnlevenalsmama | Een naar twee

  • Dat halfuur korter nog optimistisch is, want in werkelijkheid is elke avond een uur of anderhalf uur korter. Denk aan twee keer zoveel was die gedaan moet worden, twee tasjes die kinderdagverblijf-klaar gemaakt moeten worden en twee keer zoveel speelgoed dat opgeruimd moet worden. Om maar eens iets te noemen.
  • Er twee kindjes gecoacht moeten worden tijdens het avondeten en je dus echt amper aan kletsen met elkaar over de (werk)dag toekomt.
  • De bende in huis dubbel zo groot is (of in gevoelsmatig lijkt). Meer speelgoed, meer poetswerk na het eten, meer koek- en snot aan je bank, meer vieze kleren, meer water op de grond na het badderen en meer snot aan je eigen kleding …

En toch vind ik het hebben van twee kindjes fantastisch en is het hartverwarmend hoe Olivia en Quinn met elkaar omgaan, steeds meer samen spelen en zichzelf kunnen vermaken. Het went snel die drukte, de hele dag bezig zijn, twee paar ogen in je rug hebben om ze continu in de gaten te houden en weet je, je krijgt er twee keer zoveel voor terug. Ik voel me rijk!

11 Antwoorden

  1. Yup, herkenbaar! Wat ik het allerpittigste vond, was dat Sam geen slaapjes meer overdag deed toen Jim werd geboren. En dat ik Sam niet alleen kon laten als ik Jim rustig wilde voeden of in bed leggen omdat eerstgenoemde de tent anders volledig afbrak. Oh, en niet meer uren in bed snoozen met baby op een vrije dag omdat je peuter vanaf 7 uur al door het huis stuitert. Als vriendlief nu één van de heren meeneemt, vind ik het ineens erg rustig.

  2. Ik vond de overgang van 0 naar 1 het heftigst, omdat ik echt aan het moederschap moest wennen. Zo’n klein afhankelijk aapje, het deed wat met me. Intussen drie kindjes (waarvan de jongste een tweeling zijn). En ik blijf zeggen dat ik van 0 naar 1 heftiger vond dan van 1 naar 3. De eerste drie maanden met de tweeling waren super vermoeiend, maar daarna: onze oudste was al een druk bijtje, dat zich moeilijk alleen bezig kan houden. Dus wij waren er eigenlijk wel al aan gewoon om de hele tijd bezig te zijn. En intussen kunnen alle kindjes samen spelen… Toen de tweeling nog echt klein was was het heel dikwijls veel drukker natuurlijk, maar sinds ze ongeveer 1 jaar zijn, gaat alles vlot! Wat wel veranderd is, is dat we aan tafel niet meer aan babbelen met elkaar toekomen. Die drie kleintjes eisen alle aandacht op (ik wil water! – ik lust dit niet – ik wil dit niet opeten – mijn bord is gevallen – mama, op school … – en dit allemaal door elkaar in een echte kakafonie). Sinds de jongstens 1,5 zijn vertellen wij één verhaaltje voor alle kindjes samen, in het grote bed van oudste. We hebben een systeem van ‘kindje van de dag’ (ik maakte een kalender met stempeltjes). Het kindje van de dag mag het verhaaltje kiezen. En we proberen hen zoveel mogelijk aan te sporen om zelf op te ruimen voor ze gaan slapen (met wisselend succes)… Bepaalde dingen die je aanhaalt als ‘lastiger’ met twee, zullen volgens mij op termijn sowieso verdwijnen. Ze zullen wellicht eenzelfde slaapritme hebben ’s avonds, en mooi samen kunnen spelen…

  3. Oh ooh… wat me te wachten staat! Bij al die punten had ik zelfs nog niet stil gestaan. Daar gaat mijn goede moed 🙁 Gwen, jij ziet altijd alles precies zo van de positieve kant! Nooit eens een down dag?

    • Ja hoor, zat! Hoewel het meer down-uren zijn, als ik ’s middags gek wordt vh gejengel omdat ik doodmoe ben bijvoorbeeld of het ’s avonds twee uur haasten is en ze allebei niet willen gaan slapen, maar gelukkig staan er altijd heel veel leuke momenten op dezelfde dag tegenover dus is het aan het eind van de dag toch een leuke dag. Meestal 😉

  4. Het is altijd erg leuk om te zien hoe kinderen wat aan elkaar hebben inderdaad. Daar doe je het toch ook een beetje voor.

  5. Súper herkenbaar!! Fijn om ook eens te lezen 😉

  6. Ik geniet van je stukjes! 🙂

  7. Herkenbaar, al waren het er hier twee tegelijk 😉

  8. Ik kan me er nu nog weinig bij voorstellen. Maar komt vast een moment dat ik hier op terug kijk en denk “was het nog maar zo eenvoudig”.

  9. Dank je voor dit stukje. Ik voel me getroost door je verhaal. Als moeder van een tweeling ging ik van 0 naar 2. Ik wist het verschil niet, maar heel soms had ik door omstandigheden één baby bij me en dan merkte ik wel degelijk verschil. Eindelijk even rustig met een baby op schoot, niet nog een andere die zich verslikte in de melk, of een slabbetje over het gezicht kreeg waar het van moest huilen. Op zo’n moment ervaarde ik één baby als een makkie. Maar het was helemaal geen makkie. Het was vreselijk zwaar, altijd aandacht moeten verdelen, altijd handen te kort komen, altijd bewust van zijn dat de aandacht die naar de een gaat, niet naar de ander gaat, alles aan de lopende band – in bad, luiers verschonen, voeden -. Anderen dachten vaak dat het effecienter werkte, twee kinderen, maar het gaf ook twee keer zoveel werk.
    Dus, nogmaals dank voor je bericht.

Laat een reactie achter