Kaakchirurg- en implantaatavontuur

geplaatst in: Gezondheid | 7

Toen ik een tijdje terug dit artikel schreef, schreef ik dat ik een implantaat heb. Een kunsttand dus. En toen opeens bedacht ik me dat ik hier wel een blog aan kon wijden, het zetten van dat implantaat ging namelijk niet zonder slag of stoot en was een (onnodig) lang traject. Lees je mee?

Twee keer hard gevallen

Eigenlijk wist ik al heel lang dat het zetten van een implantaat met kroon erop, eraan zat te komen, mijn tand was namelijk al dood sinds ik elf was. Ik ben toen ik zeven of acht was keihard van de stelten afgevallen en op mijn elfde struikelde ik tijdens het tafeltennissen en knalde keihard op de tafeltennistafel. Met mijn voortand. Een lang en traumatisch tandartstraject ging van start, want mijn voortand bleek dood. Hij zat niet los, maar verkleurde wel en om te voorkomen dat hij los ging zitten moest het wortelkanaal leeggehaald worden en moest hier gips (geloof ik?) in gezet worden.

Onze tandarts zat niet om de hoek, want het was een kennis van mijn ouders. En dus reed ik zes weken lang elke woensdagmiddag met mijn moeder of vader die kant op. Elke keer een beetje meer wortelkanaalbehandeling en elke keer een beetje meer er tegenop zien. De tandarts was geen nare man trouwens, maar zo zag ik hem wel. In mijn hoofd duurden alle behandelingen onwijs lang, had ik wekenlang een zere nek en stijve kaken van het stil liggen en druppelde er ook nog eens een onwijs vieze vloeistof die het kanaal schoon moest maken in mijn keel. Mijn tandartstrauma was geboren.

Gelukkig wist de tandarts het hele kanaal schoon en weer dicht te maken, kreeg ik een wit plaatje tegen mijn voortand en zag je, als je het niet wist, amper dat mijn voortand dood was. Alleen de achterkant was grijs, maar uiteindelijk zou het een kwestie van tijd zijn voor hij los zou laten en eruit zou vallen.

Liever implantoloog dan ziekenhuis

Dat dat pas tien jaar later zou gebeuren tijdens een vakantie in Tunesië had niemand verwacht. Gelukkig viel hij er daar niet spontaan uit, maar je begrijpt dat zodra ik door had dat hij los zat, ik eten angstvallig in kleine stukjes tussen mijn kaken schoof, nog amper durfde te kussen met Joost en droomde over een bezoek aan een beunhaas van een tandarts in Tunesië.

Die beunhaas trof ik, maar niet in Tunesië en helaas ontdekten we pas veel te laat dat het een beunhaas was. Het zit namelijk zo, ik wilde liever niet naar een kaakchirurg om mijn implantaat te laten plaatsen. Dan zit je weer in zo’n steriel ziekenhuis, ben je een nummertje en een kaakchirurg zou vast amper begrip hebben voor mijn tandartstrauma. Nee, doe mij maar een implantoloog. Niet zo lang voor dit hele voortand-drama had ik een drama met een kleine kies die pijn bleef doen. Dat ding bleek in plaats van de gebruikelijke twee wortelkanalen drie kanalen te hebben en dankzij een endodontoloog raakte ik die kiespijn kwijt. Ik had dus vertrouwen in -ologen en de implantoloog leek mij een prima alternatief voor een bezoek aan de kaakchirurg.

Lees ook:  Pavlikbandage

We vonden er één in de buurt, gingen langs om een foto te maken en bespraken de aanpak. We inderdaad, want je denkt toch niet dat ik alleen daarheen durfde? Nee Joost moest mee om mijn handje vast te houden. Aangezien mijn voortand al een langere tijd dood was, had ik niet meer voldoende bot in mijn kaak en zou de beste man dus kunstbot rondom het implantaat plaatsen. Dat zijn kleine synthetische balletjes die dan in mijn tandvlees tot bot zouden vormen. Naast dat het implantaat ‘gewoon’ in mijn kaak geschroefd zou worden nadat er een gaatje geboord was. Juist, zoiets gaat precies zoals ik het nu typ. Met een boor. In je bot. In dit geval in mijn bovenkaak. Zonder al te veel details: de behandeling was mijn worst nightmare. De voortand eruit trekken was een eitje, die zat toch al los. Maar het implantaat plaatsen daarentegen … Het deed, ondanks meerdere verdovingsprikken, ontzettend veel pijn, boren in je bovenkaak voel je in je neus en hersenen en ik stikte bijna in het bloed. Vooral omdat rustig ademhalen en ontspannen er dankzij mijn trauma niet bij was. Maar goed, drie kwartier later zat het implantaat erin. Het genezen kon beginnen. Dachten we.

Ik wist vooraf dat mijn gezicht zou opzwellen en mijn mond heel gevoelig zou zijn, dus ik had op mijn stage geregeld dat ik de eerste week na de ingreep thuis zou werken. Mijn gezicht ging van dik, naar dunner en van blauw naar geel en hoewel de zwelling dus afnam, nam de pijn toe. Dit voelde niet goed. Na tien dagen mocht ik op nacontrole komen en werd mijn voorgevoel bevestigd. Het zat niet goed. Sterker nog: het implantaat zat totaal niet vast en de wond was gaan ontsteken. De implantoloog trok het implantaat, waarvoor ik dus drie kwartier heb liggen afzien in die stoel, er in één beweging uit. Ik barstte in tranen uit. Wat nu? Hij opperde een nieuwe afspraak, maar ik was al het vertrouwen in hem kwijt en moest er niet aan denken nogmaals deze behandeling bij hem te ondergaan. Hij had tijdens de ingreep namelijk vrij weinig begrip voor mijn gespannen houding en was nogal bot in de omgang. Ik zocht mijn heil in het ziekenhuis, bij de kaakchirurg.

Mijnlevenalsmama | Beugeltand
Een foto uit januari ’10, met een halve kunsttand aan een beugelplaatje, ik lachte nooit meer in het openbaar en heb hier dankzij de gefaalde implantoloog tot eind september ’10 mee rond gelopen.
Een geweldige man

Joost en ik woonden toentertijd nog in Utrecht, dus konden kiezen uit 3 ziekenhuizen. Ik koos op gevoel én bereikbaarheid met het OV en dat bleek een fantastische keus want ik trof ze meest geweldige kaakchirurg ever. De beste man had alle begrip voor mijn tandartstrauma, gaf na 2 minuten in mijn mond kijken en een foto aan dat de implantoloog NOOIT voor alleen kunstbot had moeten kiezen en dat hij het kon repareren. Onze narcose. Dit laatste is niet gebruikelijk, maar met mijn angst door de eerste behandeling leek het de kaakchirurg niet handig om onze plaatselijke verdoving mijn drie verstandskiezen te trekken, op alle drie de plaatsen bot weg te schrapen en dat bot vervolgens door een incisie in mijn tandvlees aan de voorzijde op de plaats van mijn toekomstige implantaat te plaatsen. Uhm, eens. Zonder twijfel. Dat leek me ook een ontzettend slecht en bovenal pijnlijk plan.

Lees ook:  Lekkere sapjes + winactie

Afijn, ik ging dus onder narcose en hoewel ik hier best wel tegenop zag, vond ik het idee van een plaatselijke verdoving erger en keek dus uit naar de operatiedatum. Al met al ben ik slechts een halfuurtje ‘weg’ geweest en is in de tussentijd mijn mond op vier plaatsen toegetakeld. Er werden drie verstandskiezen getrokken en wat kaakbot weggehaald in die hoeken, dat vervolgens (samen met kunstmatig kaakbot) op de plaats van mijn voortand weg geplaatst. Wederom was ik een week lang bont en blauw in mijn gezicht en was de Ibuprofen 1000mg niet aan te slepen, maar het voelde onwijs veel beter dan na de behandeling bij de implantoloog. Omdat het eigen bot eerst goed moest aangroeien, zou het implantaat maar liefst twee maanden later pas geplaatst worden. Ook onder narcose, omdat ik nog steeds de ballen niet had om over mijn angst heen te stappen.

Van beugeltand naar prachttand

Al met al heb ik bijna een halfjaar geen voortand gehad. Of eigenlijk: geen echte. Ik had namelijk een kunsttand aan een beugelplaatje, die nadat het kunstbot geplaatst is ook nog eens half weggeslepen werd aan de bovenzijde. Ik heb dus een halfjaar lang amper breeduit durven (willen) lachen en moest na elke maaltijd mijn kunstgebit uitnemen en omspoelen. Overigens was eten op zichzelf ook een uitdaging, want iets afbijten ging niet en alles wat klein is dook tussen mijn verhemelte en dat plaatje. Bah! Maar goed, alles voor het goede doel.

Mijnlevenalsmama | Kroon op implantaat
Sinterklaas ’10, weer een big smile – gewoon omdat het kan!

Nadat het implantaat geplaatst was, heeft mijn mond drie weken rust gehad. Dit om het tandvlees om het implantaat te laten vormen en de zwelling af te laten nemen. Daarna werd mijn kroon aangemeten (kleur, vorm, alles om het zo echt mogelijk te laten lijken) en drie dagen later was ik de trotse bezitter van een voortand (van € 1500,- eigen geld omdat ik niet tandloos geboren ben). Dat was weer wennen zeg! Ik heb mijn beugeltand nog bijna een halfjaar bewaard, ik was onwijs bang dat de kroon af zou breken en ik dus weer voortandloos over straat moest. Inmiddels zitten implantaat en kroon alweer 5 jaar in mijn mond, wat betekent dat ik over een jaar of 10 een nieuw implantaat moet laten plaatsen. Daar wil ik liever nog niet aan denken, maar wat ik tegen die tijd wel zonder twijfel doe is kiezen voor het ziekenhuis, geen implantoloog die nog in de buurt van mijn mond mag komen.

7 Antwoorden

    • Gwen

      Nou echt he. Hoewel ik zo zonder voortand amper keus had, want helemaal tandloos blijven was eigenlijk geen optie, maar zo blij dat die kaakchirurg snapte dat verdoving alleen niet handig zou zijn.

  1. Fleur

    O Gwen ik zat zo te griezelen bij je verhaal dat ik niet alles heb gelezen :O Wat fijn dat je nu zo tevreden bent.

  2. janske

    jeetje wat een verhaal…ik begrijp heel goed waarom je nu zo bang bent…pffff….mijn moederis ook al jaren bezig met kronen die steeds verkeerd zijn, loszitten, er uit vallen en verkeerd worden aangemeten…ik voel de pijn als ze erover praat…ikheb zelf ook een kroon als voortand omdat ik op mijn 12e een deur er tegenaan heb gekregen waardoor hij afbrak…toen kreeg ik een stuk neptand…maar dat werdt steeds lelijker en toen er steeds vaker mensen tegen me zeiden “er zit iets tussen je tanden” was ik het zat en heb ik een kroon gekregen. Doodeng vond ik het…gelukkig was het de juiste keuze en ben ik er erg blij mee…maar mijn tanden blijven een geval op zich…
    fijn dat je nu lekker trots kan lachen met je mooie tanden!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.