Drie is nee!

geplaatst in: Opvoeding | 5

Eén van Olivia’s favoriete woordjes is ‘nee’. Dat is het al meer dan een jaar geloof ik, hoort bij het peuteren. Helemaal prima, ware het niet dat ze hier sinds kort een nieuwe variant op heeft: ‘Of niet!?’ En dat klinkt een stuk liever dan het is! Drie is nee. Bij alles.

Naar-bed-gaan-drama

Sinds het middagdutje is geschrapt is bedtijd geen probleem meer voor Olivia. Als ze eenmaal in bed ligt valt ze vrij gemakkelijk in slaap en daarvoor een verhaaltje lezen en nog even samen de dag doornemen in haar bedje is ook geen enkel probleem. Het ‘probleem’ zit daar weer voor namelijk. Het omkleden, wassen en tandenpoetsen. Drama, elke avond weer.

Uitkleden kan ze inmiddels zelf, gestaag maar het gaat. Helpen mogen we niet. Ook niet als ze stampvoetend, bijna huilend, half vast zit in haar shirtje of als ze haar donkere sok per ongeluk in de lichte wasmand heeft gegooid en ze deze er zelf uit wil halen maar er niet bij kan omdat de wasmand te diep is. Drie is namelijk niet alleen ‘nee’, drie is ook ‘ik kan het zelf’ en ‘jij moet mij niet helpen’ (aan het taalkundige aspect met ‘jij moet mij wel/niet helpen’ in plaats van ‘kun/wil jij …’ wordt nog gewerkt). Maar na het uitkleden is het, op niet-badderdagen, tijd voor een washandje over de snuit en de billen. Op zijn zachtst gezegd een strijd, want waarom moeten snotrandjes gepoetst worden en is het belangrijk om tussen de benen te wassen? Olivia ziet het nut er niet van in. Wij wel. En dus worden er tablets met filmpjes, houdgrepen en andere afleidingsmanoeuvres ingezet.

Lees ook:  Poetsmiep

Mijnlevenalsmama | Peutermeisje

Tandenpoetsen kan ons peutermeisje prima zelf en dat mag ze dus elke avond doen. Alleen wij poetsen het na, dat elke avond weer vooraf gaat aan Olivia’s wijze koppie dat triomfantelijk “Of niet?!” eruit gooit. Of wel! Bam, drama! Niet perse huilen, maar meer weg willen rennen, heel hard ‘Nee!’ roepen en om zich heen trappen. Haren borstelen zelfde verhaal.

Jas aan, brood smeren en meer van dat

“Lieverd, als je buiten wilt spelen, moet je je jas aan.” Waarop Olivia steevast haar ‘Of niet?!’ in zet. Dat vraagteken en uitroepteken staat daar niet voor niks. Ze vraagt het namelijk een beetje, terwijl ze heel stellig is en een blik op zet die geen tegenspraak duldt. Typisch peuterdingetje denk ik en hoewel we het onwijs schattig vonden in het begin is op alles ‘Of niet?!’ horen best vermoeiend omdat zodra ze dat inzet, ze ook echt onvermurwbaar is en het dus een strijd wordt om iets wél voor elkaar te krijgen.

Brood smeren, ook zoiets. Olivia doet dat altijd zelf, maar heeft halverwege soms moeite met het smeren van de boter, het laatste rest uit de pindakaaspot krijgen of het dubbelvouwen van haar boterham. Maar je hulp aanbieden of het overnemen? Geen denken aan! Die boterham moet trouwens de ene dag in stukjes en de andere dag dubbel, dus ook dat vergt geduld van onze kant. Ik vraag het meestal twee keer en als beide keren het antwoord anders is, check ik nog een keer wat ze nu precies wil met haar boterham.

Lees ook:  Zindelijk worden
Drie is eigenlijk vooral heel leuk

Maar weet je, drie is behalve ‘nee’ en ‘ik doe het zelf’ of juist ‘jij moet mij helpen’ vooral superleuk! Ik heb wel eens geroepen dat ik liever tien kleine baby’s heb dan één peuter en ik blijf erbij dat baby’s een stuk gemakkelijker zijn en minder van je eigen geduld vragen, maar de wijsheid die Olivia heeft, het inventieve, de serieuze gesprekken die je met haar kunt voeren, de triomfantelijke blikken en meer, klinkt toch te leuk allemaal. Of niet?!

5 Antwoorden

  1. Zo herkenbaar! Ayden roept ook regelmatig ‘of niet?!’ en tegenwoordig zelfs ‘dacht het niet!’. En dat eeuwige getwijfel en getreuzel en precies het tegenovergestelde zeggen van wat ze willen.. heerlijk! Ik kan er (meestal) hard om lachen (na een nacht met veel slaap bijvoorbeeld :p )

  2. Hahah oh ik kan niet wachten. Heb nu al een portie geduld nodig met mijn dochter van 11 maanden. Als ze iets niet wil (tanden poetsen perse zelf willen doen door mond niet open te doen en met armen te zwaaien, shirt niet aan willen door met armen te zwaaien) gebeurd het gewoon niet. Ze is al zo sterk en heeft zo’n sterke eigen wil… Ik maak me alvast klaar voor de strijd haha

  3. Hahaha ja dit komt mij ook heel bekend voor! Vooral die boterham, al is het bij ons stukjes of driehoekjes. Heb eens op een ochtend een hysterisch kind bij mij gekregen omdat zijn boterham niet in driehoekjes was. Sindsdien vraag ik het ook altijd enkele keren.

  4. Die van mij is net twee, maar sommige dingen zijn al zo herkenbaar! Heel leuk om te lezen. Tandenpoetsen is hier af en toe ook drama. Onze tandarts gaf ons toen ze nog een baby was de tip om te poetsen in een soort ‘houtgreep’. Hoofd tussen je benen en haar benen en armen onder jouw geklemt. Deze tactiek gebruiken wij als het echt de spuigaten uitloopt, en het werkt goed moet ik zeggen. Het normale ritueel is dat papa of mama eerst poetsen (met het liedje ‘tanden poetsen’ op het deuntje van ‘smakelijk eten’) en ze daarná zelf nog even mag poetsen. Dat liedje doet het hem 😆

Laat een reactie achter