Avondeten is een drama

geplaatst in: Opvoeding | 5

Het begon zo goed hier hé. Met eten. En nog steeds gaat koud eten en alles met de P dat uit deeg, gefriruurde aardappels en beslag bestaat goed. Maar het avondeten, dat is een drama. Bij Olivia, Quinn zit nog in de fase dat ze alles probeert gelukkig.

Ik ben anderhalf en ik bepaal

Allebei de meisjes hebben leren eten volgens de Rapleymethode. We hebben van eten dus altijd een feest gemaakt en er is nooit gedwongen tot eten. Bord leeg eten kennen wij hier in huis niet en “Je moet in ieder geval een hapje proeven.” maakte zijn intrede pas toen Olivia twee jaar oud was. Het slechte eten begon toen ze een jaar of anderhalf was. Toen ze ontdekte dat ze een eigen mening had. Zelf kon bepalen.

Dochterlief heeft lange tijd alleen geleefd op boterhammen, crackers, fruit, rijstmelk, water, kinderkoekjes, soepstengels, gekookte aardappels, zoete aardappel, rauwe paprika en komkommer, vissticks en chipolataworstjes. Ons voornemen om NIETS anders te maken dan wat aten kwam te vervallen. Van pasta moest Olivia niets weten. Rijst evenmin. En nou ja, de wil om toch iets bij haar naar binnen te krijgen won het, dus maakten we (maximaal drie keer per week) iets aparts voor haar. Niet een totaal andere maaltijd, maar bijvoorbeeld aardappeltjes in plaats van rijst en vissticks als wij vegetarische stukjes aten.

Mijnlevenalsmama | Avondeten

Proeven nu ze groter is

Het niet dwingen is gebleven. Zei Olivia nee en schoof ze haar bord weg dan was dat prima. Ik schrijf dit opzettelijk in de verleden tijd, omdat onze aanpak nu ze groter is wel veranderd is. Nee is niet nee, nee is ja. Er moet geproefd worden, minimaal een stuk of tien happen.

Lees ook:  Verdriet tonen aan je kinderen

Olivia weet inmiddels ‘honger’ te benoemen en hoewel ze dit volgens mij vooral in zet om haar bedtijd uit te stellen (“Mama, ik heb nog honger.”) kunnen wij ‘honger’ nu ook gebruiken aan tafel. “Als je niets eet krijg je straks honger in bed.” of “Je moet sowieso drie hapjes proeven, want jij bent drie jaar en als je vier wilt worden moet je goed eten.” Ze begrijpt het nu en dat is fijn. Het helpt. Ze eet een stuk beter het laatste halfjaar.

Bang dat ze tekort komt?

Bang dat Olivia wat te kort kwam zijn we nooit geweest. Ze groeit en ontwikkelt goed, is vrolijk, eet voldoende fruit, drinkt goed, krijgt (bijna) elke dag multivitaminen en kinderen groeien immers nooit meer zo hard als dat ze in het eerste jaar gedaan hebben, dus het is logisch dat ze ergens in haar tweede jaar aanzienlijk minder ging eten dan normaal. Dit hoor je vaker.

Voor Quinn geldt hetzelfde. Als ik van vriendinnen hoor hoeveel hun kindjes eten (200 gram groenten, twee aardappels, een stukje vlees, twee stuks fruit …) gaan mijn oren klapperen. Die hoeveelheden heb ik er hier nooit in gekregen. Ook niet toen Olivia kleiner was. De reden hiervoor is volgens mij de Rapleymethode. Het kindje bepaald zelf wat het eet en hoeveel het eet. En ja, dat is soms maar 1 aardappel en twee sperziebonen. Niks aan te doen, het zijn gewoon geen grote eters.

5 Antwoorden

  1. Het is zo ontzettend herkenbaar. Evie heeft tot 1.5 alles gegeten tijdens het avondeten en opeens niets meer. Wij dwingen ook niet en bieden altijd aan wat wij ook op ons bord hebben liggen en maken dus niet iets anders. In veel gevallen proeft ze en eet ze vervolgens of alleen vlees of alleen pasta met kaas of alleen gebakken aardappel. Wil ze niet meer verder eten, dan is dat jammer. Overdag eet ze wel voldoende brood met verschillend beleg, fruit, eierkoek, peuterkoek, melken mulitvitamine om actief te blijven. Van het weekend vertelde de huisarts (hap) dat sommige kinderen voor een lange periode helemaal niets eten. Zolang ze maar drinken en actief zijn wordt hier geen probleem van gemaakt.

  2. Herkenbaar. Het gaat hier met ups en downs. Ze zijn in principe goede eters. Ik bedoel, e lusten eigenlijk bijna alles. Maar ze hebben ook wel eens fases dat ze niks lusten. Ze moeten hier een hapje proeven, en als ze het niet lusten hebben ze het geprobeerd. Maar als ik merk dat ze het stiekem best lusten gooien we hun leeftijd er tegen aan. Dus Fenne 5 en Melle 3 hapjes. Dat gaat eigenlijk altijd zonder problemen. Nog steeds proberen we het gezellig te houden maar naarmate ze oud worden vind ik wel dat ze zich daar ook steeds meer naar mogen gedragen. Aan tafel zitten bijvoorbeeld 😉

    • Aan tafel zitten is hier gelukkig (nog) geen issue, maar idd: zodra ze proeven lustten ze het vaak wel. Jammer dat je daarvoor een halfuur ovenreddingskracht nodig hebt ofzo. Fijn om te weten dat wij niet de enigen zijn 🙂

  3. Enigszins herkenbaar vanuit mijzelf! Toen ik klein was, waren de enige ‘potjes’ die mijn moeder bij mij naar binnen kreeg de bruine bonen potjes en fruit. Verder at ik helemaal niets! Zelfs tot op de basisschool waren de enige dingen die ik echt luste; sla, spinazie, pannekoeken en friet. En als ik dat dan at, was het vaak maar een kwart bordje. Daar hield het aardig bij op. Van veel ander eten ging ik zelfs toen nog bijna over mijn nek. Dit alles is echt pas bijgedraaid op de middelbare school. Toch ben ik ook groot geworden. Kortom; het komt allemaal echt wel goed haha

Laat een reactie achter