Kindleidend of kindvolgend?

geplaatst in: Opvoeding | 3

De kapster vroeg mij laatst hoe het met de meiden ging en op een of andere manier kwamen we op het onderwerp streng zijn. Ik vertelde haar dat wij eigenlijk vooral kijken naar de kindjes zelf. Kindvolgend opvoeden. Of nou ja, deels dan, want we zijn absoluut ook streng. Als het nodig is.

Anders dan mijn ouders

Als ik terugdenk aan vroeger, aan onze thuissituatie, mijn opvoeding, heb ik het goed gehad. Twee lieve ouders die nog steeds samen zijn, een onwijs ruim vrijstaand huis, de basisschool en al mijn vriendinnetjes om de hoek, een zusje om mee te spelen en klieren, twee broertjes, een kat en een berg konijnen. Ik krijg een warm gevoel als ik denk aan mijn jeugd.

En toch, mijn ouders waren streng. Strenger dan ik ooit kan zijn. De keren dat ik tijdens het eten als ik zat te klieren naar mijn kamer gestuurd werd zijn ontelbaar, regels waren regels, geen discussie over mogelijk en ik herinner me een aantal keer waarop ik als kleuter zijnde op mijn kamer mijn bord spinazie nog op moest eten of mijn gekookte aardappels tijdens het ontbijt weer voorgeschoteld kreeg. Puur omdat ik het weigerde te eten en mijn bord leeg moest. Geen discussie.

Het is geen bewuste keuze om het anders dan mijn ouders te doen, het is gewoon vanzelf gegaan. Kindvolgend opvoeden, regels die kneedbaar zijn en bewust naar Olivia en Quinn kijken en kijken naar wat zij op dat moment nodig hebben past bij ons. Joost is trouwens minder streng opgevoed dan ik, maar zoals gezegd: het is vanzelf gegaan. We hebben nooit een gesprek gehad over hoe we het wilden doen voor we ouders werden. Het gaat zoals het gaat en dat voelt goed.

Lees ook:  Basisschool
Geduld lukt niet altijd helaas

Ik schreef ooit dit blogje, waarin ik aan gaf alles uit te willen leggen en niet klakkeloos ‘Nee’ te zeggen. Helaas, ook mijn geduld is eindig. Eén van de eerste woordjes van beide meiden was ‘Nee’, heel typisch, hoe zou dat toch komen? Momenteel zitten we bij Olivia in de fase dat ze van alles aan ons vraagt in de vorm: “Jij moet mij helpen met …”, waarop wij het netjes formuleren in de “Wil jij …”-vorm , die ze gelukkig zelf ook op lijkt te pakken nu. Drie keer waren waarom ze ‘moet’ zo vaak gebruikt? Dus ja, ook ik commandeer de meisjes en antwoord vaak zat met een simpel ‘Nee!’. Het is niet anders.

Maar ik kijk ook naar de meisjes. Ik benoem hun gevoelens, vertel Quinn die niet houdt van slapen bijvoorbeeldtoon waarom het goed is om te slapen en laat me altijd meenemen in hun fantasiespelletjes. Je zult mij niet snel allerlei speel ideeën aan zien dragen, ze zijn inventief genoeg en kunnen zich prima vermaken, al dan niet terwijl ik mee speel dat ik in het restaurantje zit of naar de Lidl of Albert Heijn ga. Eén van de fijnste dingen van onze kindvolgende opvoeding vind ik: meedeinen en soms wat tegengas geven. Regels stellen, maar de ruimte hebben om ze bij te stellen. Zo is ‘de laatste keer’ bij ons nooit de laatste keer, maar volgt er nog een ‘nog eentje dan’ en ‘allerlaatste keer’, maar daarna is het klaar. Dat weet Olivia inmiddels dondersgoed, waardoor ze extra geniet van de twee extra ‘laatste keren’.

Lees ook:  Hoe gaat het slapen nu? (Jay Gordon methode)
Kindvolgend én kindleidend

Kindleidend of kindvolgend, het zijn maar termen. Wij hanteren een soort middenweg. We meisjes staan centraal, evenals onze regels en onze normen en waarden. Een moeder moet een moeder zijn, maar ook een vriendin. Niet alleen de leidende moeder en niet alleen de gezellige vriendin, vind ik althans. Dingen anders verwoorden, dus zelf ook vaker ‘Wil je …’ gebruiken in plaats van ‘Je moet …’ maakt een wereld van verschil bij ons peutermeisje, maar eerlijk? Ik vergeet het vaak zat.

Uiteindelijk is niets zo persoonlijk als opvoeden, je moet doen wat goed voelt. Wat werkt voor jou, voor jullie als partners en voor jullie als gezin. Voor ons is dat ik grote lijnen kindvolgend opvoeden, dingen wat vaker op zijn beloop laten en de kindjes hun eigen fouten laten maken, de wereld laten ontdekken. Terwijl wij ze de weg wijzen 🙂

3 Antwoorden

  1. Ik doe ook een combinatie denk ik. Grenzen geven een kind een veilig gevoel, en daar binnen krijgen ze dan ruimte.

  2. Goed artikel! Ik denk dat ik ook een middenweg kies, ik vind altijd dat balans heel erg belangrijk is!

  3. Mooi geschreven. Ik denk er hetzelfde over. Ik vind mezelf soms wel heel mild. Vooral met het slapen en testen van grenzen. Dat had ik niet verwacht van mezelf. Ik merk dat ik op het moment wat puzzel met hoeveel mijn dochter snapt en welke verwachtingen realistisch zijn (ze is 13 maanden).
    Soms denk ik ineens: zie je wel je snapt het wel. Ik merk dat haar taalontwikkeling (de woorden die wij zeggen) ontzettend snel gaat. Maar ook vaak zat denk ik: ik kan wel nee zeggen en vertellen waarom etc. maar snapt ze het wel?

Laat een reactie achter