Een tafel vol lekkers … en kinderhandjes

geplaatst in: Opvoeding | 6

Mijn kind zou nooit zo’n kind worden dat op een verjaardag naast de salontafel zou staan en zichzelf vol zou proppen met al het lekkers dan daar op staat. Nooit. Maar een tafel vol lekkers en kinderhandjes, hoe houd je dat in bedwang?

Samen op onderzoek

Je kent het wel, zo’n verjaardag waarbij iedereen in een kringetje zit en in het midden op de salontafel allerlei lekkers staat. Variërend van een schaal met komkommer, olijven, tomaatjes, blokjes kaas en plakken worst tot de no-go voor kleine grijpgrage dreumeshandjes in de vorm van bakjes pesto, brie waar de handjes zo lekker in blijven plakken en andere bakjes salade. Om over de glazen wijn die langs het randje staan nog maar te zwijgen. Maar goed, het ging om het lekkers. Hoe voorkomen wij dat de meiden aan de tafel gaan staan en zich daar uren staan vol te proppen?

Mijnlevenalsmama | Borrelen

Zodra de hapjes op tafel komen, of als ze er al staan na een handjes-geef-rondje, ga ik met Olivia aan de hand even kijken wat er allemaal staat. Ik vertel wat wat is en vertel erbij was ze lekker vindt. Terloops zeg ik ook dat we niet allemaal blokjes kaas gaan eten, benadruk hoe lekker ze komkommer vindt of zeg dat pesto niet bedoeld is voor de kindjes. Dat ze brie leuk vindt om te snijden, maar niet lust enzovoorts. Met Quinn doe ik inmiddels een beetje hetzelfde. Ik neem haar mee tijdens mijn onderzoek met Olivia en geef haar alvast een stukje komkommer, droog toastje of plakje stokbrood. Een van de veilige opties zeg maar.

Lees ook:  Televisie kijken
Afspraken maken, liefst vooraf

Eén van de belangrijkste dingen vinden wij dat er afspraken zijn met ons. Dat het niet uitmaakt hoeveel een ander kindje eet, maar dat ze (Olivia, Quinn is nog gemakkelijk af te leiden met speelgoed gelukkig) met ons overlegt als ze iets wil pakken. Dat we oogcontact maken en we de hoeveelheid snacks beperken. Dochterlief weet dat inmiddels maar al te goed. Al doende leert men. Ze weet ook dat ze maar twee handen heeft en dat ze dus best in de ene hand een stukje worst mag nemen en in de andere een stokbroodje, maar dat ze dan eerst weer weg moet lopen van de tafel en haar mond leeg moet eten, in plaats van zichzelf aan de tafel vol te stouwen en meteen weer iets nieuws te pakken.

Ik vind het namelijk een beetje, uhmm, asociaal, als ik kindjes dat zie doen. En ik weet heus wel dat ze niet allemaal zo goed luisteren als onze meiden én dat we straks met Quinn vast en zeker meer te stellen krijgen als met Olivia, maar ik blijf bij deze aanpak. Het werkt bij ons, we houden de handjes aan de tafel in bedwang 🙂

6 Antwoorden

  1. Onze kleien moet het ook vragen voordat ze iets pakt. Dat geschrans vind ik inderdaad niks!

  2. Proficiat! Echt, ik meen het! Ik wou dat mij dit ook lukte, maar helaas: zoonlief (3,5) vindt snacken super en propt zichzelf vol, en niemand die hem kan tegenhouden of het wordt een hysterisch gebrul. Ik hou ook niet van dat geschrans, hoor, maar heb de methode om hem tegen te houden, helaas, nog niet gevonden.

    • Herkenbaar. Hier ook een veelvraat die niet te stoppen is. Ze wordt bijna twee dus er is nog hoop..

  3. Grappig om te lezen, ik moet mijn kids (3 en 5jaar) bijna smeken om iets te eten op n verjaardag. Ze zijn altijd zo druk met spelen dat ze geen tijd hebben om te eten. Dus moet ik altijd stukje worst of kaas in mn mond proppen hihi

  4. Wat goed dat je dit doet! Wij komen gelukkig meestal op verjaardagen waar veel kinderen zijn. Ze zijn dan zoveel aan het spelen dat we af en toe wat eten brengen. Als ze ouder worden moeten we ze waarschijnlijk wel uitleggen dat het niet de bedoeling is dat ze alles maar pakken.

Laat een reactie achter