Lieve Olivia #7

geplaatst in: Persoonlijk | 0

Terwijl ik dit typ hoor ik je boven met de Playmobil spelen. Je laat poppetjes en de katten wandelen over je tafeltje, zegt dat je de tafel gaat dekken, dat het kindje moet luisteren, je de glijbaan er even bij gaat zoeken en meer. Ik als mama zijnde word zielsgelukkig van dit geroezemoes uit jouw kamertje. Het maakt me gelukkig te merken dat je je zo goed kunt vermaken, dat de dialogen die je voert met je Playmobilpoppetjes of tegen je pop of de My Little Pony’s ‘gezonde’ dialogen zijn. Uit het leven gegrepen. Je verheft je stem als er niet geluisterd wordt, hebt het vaak over papa, mama, Olivia en Quinn als het gaat om een Playmobil of Duplo gezin en wordt ‘boos’ op de pop als ze ondeugend doet en uit de kinderstoel wil klimmen. Precies zoals je mij hoort doen tegen je zusje als ze stoute dingen doet.

Mijn hart huilt bij het idee dat ik je over 7 maanden niet meer dagelijks om me heen heb. Dat je dan naar school gaat. Ik je los moet laten. Desalniettemin merken je vader en ik steeds meer dat je er tegen die tijd aan toe bent. Je wilt van alles weten, zoekt uitdaging in je spel en bent al zo zelfstandig dat ik zéker weet dat ik je tegen die tijd met een gerust hart in je klas achter kan laten. Dat je wel van je af bijt als het nodig is, je niet verzuipt in je klas en je trots en blij bent met de dingen die je elke dag leert. Maar voorlopig blijf je je nog lekker thuis ontwikkelen.

Mijnlevenalsmama | Mijn meisje

Dealen we samen met peuterperikelen, waarvoor ik duidelijk minder geduld heb dan je papa. We botsen nog wel eens, maar eindigen altijd met een dikke knuffel. Het is moeilijk om te zien dat je soms niet precies weet waarom je verdrietig bent. Je bent een gevoelig meisje en ‘nee, dat mag niet of dat doen we niet’ komt soms harder bij je binnen dan bij een ander. Je schrikt ervan. Wij proberen je hier zo goed mogelijk in te coachen, gaan het niet uit de weg. Je zult om moeten leren gaan met dergelijke teleurstellingen en wij leren je hoe. We praten met je over je gevoel, troosten je. Laten je even verdrietig zijn. Of boos, als praten er even niet in zit. Groter worden is moeilijk. Leuk, maar moeilijk.

Qua uiterlijk lijk je steeds meer op mij. Vind ik mooi om te zien. Je doet ook veel van mijn bewegingen na, zoals je haar over je schouder schudden of je mouwen opstropen als je je boterham gaat smeren. Je lijkt ook op je vader, kijkt de kat uit de boom en komt als we ergens zijn na een halfuurtje pas los. Dat is prima. Het mag. Groei maar lieverd, ontwikkel je maar, leer, leef. En onthoud dat wij altijd achter je staan. Je volgen, of leiden wanneer dat nodig is. Ik houd van je moppie, elke dag heel veel beetjes meer. Liefs mama.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.