Krijspaleis: yay of nay?

geplaatst in: Ontspanning | 2

Mijn allereerste keer in een krijspaleis herinner ik me nog als de dag van gisteren. Nog geen mama, niet zwanger en ook nog geen actieve kinderwens. Mijn toenmalig beste vriendinnetje vierde de eerste verjaardag van haar dochtertje in Ballorig en ik was erbij. Leek me leuk. En dat was het ook, los van de krijsende kids en de weeïge geur van oudbakken patat ‘op de achtergrond’. Een krijspaleis, nee, niks voor mij en ik besloot ter plekke dat mijn kind(eren) het zonder zouden moeten doen. Te vies, te veel geluid, te druk, te onhygiënisch en vooral: te vies. Of had ik dat al gezegd?!

“Nee, echt niet!”

En toen werd ik moeder en veranderde er niets. Mijn overbuurjongetje werd, een paar maanden eerder dan Olivia, één en zijn ouders namen hem mee naar een indoor speelparadijs. Ik vond dat niks, wat had zo’n dreumes daar nu aan? Olivia had pech, wij zouden nooit naar zo’n krijspaleis gaan. Althans, voorlopig niet – toch een kleine verandering in mijn mening dus 😉 Inmiddels weet ik dat een bijna-dreumes van tien maanden zich onwijs kan vermaken in zo’n krijspaleis trouwens.

Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om gezellig met ons drietjes naar Ballorig of Monkeytown te gaan, tot ik vorig jaar met een stel online vriendinnetjes afsprak. In een krijspaleis. Quinn was toen een halfjaar geloof ik en lag op haar buik plastic ballen af te likken, maar Olivia had het zichtbaar naar haar zin. Ik was om, dit moesten we vaker doen!

Lees ook:  Knutselspullen
Onhygiënisch?

Hoewel alle indoor speelpaleizen duidelijke regels omtrent hygiëne hebben en heus niet alles plakkerig aanvoelt of naar plas stinkt, vind ik het toch een beetje viezig altijd. De kleding die we dragen verdwijnt bij thuiskomst dan ook rechtstreeks in de wasmand en zodra ik zelf het speelhol verlaat gaan de schoenen weer aan. Evenals Olivia’s schoenen als ze naar het toilet moet. Maar ach: je krijgt er zoveel voor terug. Die lachende koppies van de meiden, het enthousiasme van Olivia als we samen de hoge glijbaan op klimmen of Quinn die geen angst kent en alleen op een hoge burg boven de ballenbak klautert.

Ja zo’n krijspaleis is best wel een grote bron van bacteriën en ja, je baby of dreumes is niet de eerste die die ballen aflikt en nee, je moet niet te lang nadenken over hoeveel opgedroogd snot er op dat bankje zit en wat voor handjes met poep- en eetresten of eczeem en ander niet te specificeren rotzooi dezelfde route als jouw en je kindjes handen hebben afgelegd. “Is goed voor de weerstand” en handen en kleding wassen achteraf doet wonderen. Die ballen uit de ballenbak worden immers elke 6 tot 8 weken chemisch gereinigd en ook de andere luchtkussens en toestellen worden heus wel eens in de maand afgesopt 🙂

Krijspaleis: yay!

Ik heb qua aanbod krijspaleizen in onze regio inmiddels mijn voorkeur. Gebaseerd op de hygiene (deze bestaat nog niet zo lang namelijk), de smaak van de koffie én het speelplezier van de meiden. Mijn anti-houding is 360 graden gedraaid, het liefst bezoek ik elke week een indoor speelparadijs. Even twee uur vermaak, de kindjes die zich in het zweet spelen, wij die erachteraan kruipen en met volle aandacht van hen genieten. Samen lachend van de glijbaan, een lauwe tosti eten en lange middagdutjes daarna. Dan neem ik die aparte geurtjes en de viezigheid wel voor lief.

Vertel eens, had jij ook zo’n afkeur voor krijspaleizen toen je nog geen moeder was? Of nog steeds?

2 Responses

  1. Diana

    Ik ging altijd al wel samen met mijn kleine nichtje en nicht naar een ‘krijspaleis’, nooit een afkeer tegen gehad.
    Maar ik snap je punt wel! Nu ik zelf een kindje heb vind ik het fantastisch om daar samen met hem heen te gaan. Kind heeft plezier en zijn moeder nog des te meer! Haha.. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.